Ad Valvas 2001-2002 - pagina 516

AD VALVAS 23 MEI 2002

PAGINA 16

koopt en daar zijn bureau onder zet, heeft hij al meer ruimte. En als hij de muren verft, ziet het er meteen gezelliger uit. Voor een jongenskamer ziet het er trouwens best netjes uit. Ondanks de kleding die overal ligt en al die auto'otjes." "Ik vind dit een beetje kleurloos, saai ingericht", zegt Jeroen van Vliet (18), eerstejaars bedrijfswetenschappen. "Het enige wat ik echt mooi vind aan deze kamer zijn de drankflessen en het uitzicht. Door de streepjestrui en de polo's die voor het raam hangen, denk ik dat de bewoner een corpsbal is, iemand die hockey speelt en economie studeert. Maar hij studeert wel hard, want zijn boeken liggen op tafel onder handbereik, ze zitten niet gewoon in zijn tas." "Toen ik deze kamer kreeg, was mijn belangrijkste eis dat ik al mijn meubels erin kon krijgen", zegt B j o m S o e t e m a n zelf. "Dat is gelukkig gelukt. Alles wat ik nodig heb, staat erin. En al is het niet handig dat de bank voor de kast staat, ik ben wel blij dat ik hem heb. Hangen op de bank is toch lekkerder dan de hele dag op je bed zitten. De spullen die ik heb, stonden al in mijn vorige kamer in Leeuwarden. Het is vooral een bijeenraapsel van dingen die ik gekregen heb. Maar het bureau heb ik zelf gemaakt zodat het in mijn vorige kamer paste."

Wat zegt de inrichting van je kamer over jouzelf? En klopt die indruk ook? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van Björn Soeteman (23). De student cultuur, organisatie en management (23) huurt een kamer op Uilenstede.

"Dit IS geen interieur, maar een bij elkaar geraapt zooitje", zeggen Sylvia Zijl en Arno Schürfeld van designwinkel Anno. "Het lijkt erop dat deze jongen bij de inrichting niet is uitgegaan van wat hij nodig had, maar van wat hij al had. Hij wilde én een bed, én een bank, én een kast. Daardoor staan veel dingen in de weg. Dat bankje is er echt tussen geperst. Als hij toch die boekenkast nodig heeft, kan hij beter planken boven de bank hangen."

Tekst: Floor Bal, foto's: Peter Strelltski

"Hier woont iemand met duidelijke wensen en dromen", meent Gonny van O u denallen, eigenaar van interieurzaak

Toonzaal heimwee en nu. "Waarschijnlijk gaat hij op een gegeven moment heel hard sparen voor zijn eerste sportwagen. Hij is serieus geïnteresseerd in autosport, anders had hij op deze leeftijd die autootjes niet meer gehad. Omdat hij de kamer niet strak heeft ingericht, denk ik dat hij een gezellig persoon is. Alleen moet hij zorgen dat het niet te gezellig rommelig wordt. Ik denk namelijk dat hij, voordat de foto werd genomen, even heeft opgeruimd. En dat hij normaal zijn kleren gewoon in de hoek smijt." "Dit is een simpele en standaard studentenkamer", vindt Sanne Limburg (19), eerstejaars bedrijfswetenschappen. "Hij is aan de kleine kant, maar daar doe je niets aan. Doordat alles wit is - de kast, het bed en de kozijnen - ziet het er een beetje eentonig uit. Ik zou deze kamer wat meer willen aankleden. Als hij nu een hoogslaper

Wil )ii ook mei je kamer m Ad Valvas^ Of wil )e commemaar leveren^ Sniur dan een e-mail naar ba! 197(a zonnet nl

Björn Soeteman

DE TAFEL VAN MELLE

^^^^S«

§ ca

De sensatie van koud zand Toen Melle tien was, ging hij als een maniak tekeer op het strand. Dijken bouwen, onzinkbare vlotten timmeren, elkaar ingraven tot de kin... De blikkerende zon verandert het strand in een zinderend, onherbergzaam maanlandschap. Melle heeft het gevoel dat het zand in al zijn lichaamsopeningen is binnengedrongen. Wanneer hij zijn hoofd kantelt, blijft het er, gelijk een zandloper, minutenlang uitstromen. Het IS 28 graden en windstil. De tijd lijkt verstard. Melle kijkt in trance om zich heen. Leo staat met een ankertjeshanddoek om zijn blote middel besluiteloos rond te drentelen. Alleen zijn broek moet nog üit, maar

steeds als hij aan zijn broek morrelt, dreigt de handdoek te vallen, waarna het besluiteloze gedrentel weer opnieuw begint. T e laf om zich om te kleden, constateert Melle. Desmond-Jan heeft alleen zijn colbertjasje uitgetrokken en ligt als een standbeeld bewegingsloos in het zand. Niet uit omkleedgêne, maar omdat een gentleman liever sterft dan slechtgekleed in het openbaar te worden aangetroffen. Zijn kraakwitte overhemd vertoont nergens zweetplekken. Hij houdt waarschijnlijk zijn adem in om geen zweet te genereren, veronderstelt Melle. "Niet te geloven, zoveel zandkorrels als er hier zijn", mompelt Igor. Hij neemt een trekje van zijn joint. "Magische plek, de zee. Zie je die golven? Die ontstaan als de tijd- en ruimteparabolen botsen." Melle knikt. Op een dag als deze begrijpt hij Igor uitstekend. De

hitte maakt hem natural high. De weeklagende tonen van Ennio Morricone uit Once upon a time in the West snerpen over bet strand. Igor IS de enige persoon ter wereld die tegelijkertijd kan roken en mondharmonica spelen. Leo heeft nu eindelijk toch zijn zwembroek aangekregen (een braaf H E M A exemplaar) en loopt opgelucht rond te paraderen. Hij werpt wervende blikken in de richting van een stel Duitse toenstes. Ook Desmond-Jan heeft niet stilgezeten; hij heeft een geruite zakdoek over zijn gezicht gedrapeerd. Melle verveelt zich. "Waarom ben je eigenlijk meegegaan, D-J?", vraagt hij. "Je kunt net zo goed in een mortuarium gaan liggen. Is veel koeler." Desmond-Jan reageert helaas niet. Melle neemt zich voor de zoveelste keer voor te gaan zwemmen, maar hij is te loom. Hij sluit de ogen. Vroeger, toen hij tien

was, ging hij als een maniak tekeer op het strand. Dijken bouwen, hoogwaardige zandbeeldhouwwerken, onzinkbare vlotten timmeren. Favoriete bezigheid als hij met een vriendje was: elkaar ingraven tot de kin. "Wie wil me ingraven?", vraagt hij balorig. Leo komt grijnzend aanlopen. "Ikke." De sensatie van koud zand dat ritmisch op Melles lichaam voelt, is weldadig. Hij voelt zijn ogen dichtvallen. Lange tijd later schrikt hij wakker van een branderig gevoel op kin, oren en neus. Als hij zijn oogbollen naar beneden draait, ziet hij dat zijn kin paarsrood verbrand is; de vellen hangen er al bij. Zijn hoofd zit muurvast in het zand; hij kan geen kant op. De gruwelijke begraafscène met de mieren uit Merry Chnstmas, mr. Lawrence doemt in Melles hoofd op. Een paniekschreeuw

rolt uit zijn keel, maar niemand reageert. De handdoeken van Leo, Igor en Desmond-Jan zijn leeg, en in de verte ziet Melle drie zwarte stipjes drijven. Ze zijn kennelijk eindelijk gaan zwemmen, Verbrande garnalen 500 gram grote rauwe garnalen 2 eetlepels citroensap 2 eetlepels sesamolie 2 'teentjes knoflook 2 theelepels geraspte verse geniber Pel de garnalen, maar laat het staartje zitten. Trek het donkere darmpje eruit, begin bij de kop. Snijd de rug over de lengte in tot driekwart van het vlees. Meng citroensap, sesamolie, knoflook en gember in een kom. Schep de garnalen erdoor en zet ze dne uur m de koelkast. Rooster de garnalen 5 minuten op een hete, ingevette bakplaat, tot ze gaar zijn. Bestrijk ze tijdens het roosteren met marinade. Annette

Wtesman

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen