Ad Valvas 2001-2002 - pagina 272

PAGINA 16

I AD VALVAS 20 DECEMBER 2001

Lode wijk Lens

Blijven geloven In mijn serie ontmoetingen m e t bekende politici sprak ik afgelopen weekend P i m Fortuyn. D e oud-VU-student was een van de genodigden op de Happy Chaos d e batavond, georganiseerd door Vrij Nederland en studenten. Tijdens deze avond in Felix Meritis ging het over de toekomst van Nederland. Ik wisselde een paar woorden m e t Fortuyn voorafgaand aan het slotdebat, waarin hij weer allerlei vaags uitkraamde over n o r m e n en waarden en immigranten enzo. D e politicus bleek goede herinneringen te hebben aan de vu. "Toen was het nog leuk", zei hij weemoedig. Hij was op een gegeven m o m e n t zelfs bijna lector g e worden bij sociologie, m e m o r e e r d e hij. D a t ging op het laatste m o m e n t niet door, omdat hij een verklaring m o e s t afleggen dat hij wetenschap zou bedrijven in dienst van de Heer. Nu had hij zelf geen problemen m e t zo'n verklaring, m a a r de m a n n e n tegenover wie hij die m o e s t afleggen, geloofden h e m niet. "Toen heb ik gezegd: heren, u heeft groot gelijk." Waarna hij zijn eigen weg ging. In de tijd van P i m Fortuyn (zo'n dertig jaar geleden) had de vu nog verschillende panden in de stad. Zelf volgde de politicus bijvoorbeeld college aan de Koningslaan, bij het Vondelpark. Ik bracht h e m het naastgelegen Van Eeghenstraat 90 onder de aandacht, de laatste m o n u mentale villa die de vu nog bezit. D e z e 'laatste link m e t de stad' wordt waarschijnlijk verkocht, las ik kort geleden in Ad Valvas. Een slecht idee, vond Fortuyn, want wat was er nou beter dan o m college te krijgen op een kleinschalige, intieme locatie? "De Boelelaan: weg e r m e e . Van Eeghenstraat: blijven", c o n cludeerde hij. Het leek h e m een ideale plek voor de faculteit Letteren. Fortuyn had ook nog een boodschap voor de vu-studenten: "Blijven geloven." Waarin, dat m o e s t e n ze zelf m a a r weten. lodewijklens@hotmail. c o m

Het sleutelgat

felle kussentjes. Ja, ik denk wel dat hier een vrolijk studentje woont, die van leuke dingen houdt. Ze heeft namelijk een aantal grappige dingen staan. Alleen mis ik nog iets aan de muren: posters, foto's of een leuk kleurtje." "Deze kamer is bijna te klein om er wat van te kunnen maken", vindt Sylvia Zijl van designwinkel Anno. "Er spreekt daardoor ook niet zoveel persoonlijkheid uit. Het kan ook zijn dat het een tijdelijke kamer is. Degene die hier woont, geeft in elk geval niet heel veel geld uit aan de inrichting. De kast is bijvoorbeeld van Ikea. Maar de paarse en grijze vaasjes die erop staan, vind ik wel weer mooi." "Ik ben een tijdje op zoek geweest naar iets groters, want deze kamer is negen vierkante meter", zegt Brechje R o m k e s zelf. "Ik kreeg een kamer in onderhuur aangeboden, maar ik heb uiteindelijk gekozen voor zekerheid. Dat was voor mij belangrijker dan de grootte van mijn kamer. En hier zit ik compleet legaal, ik hoef pas weg als ik zelf wil. Bovendien bevalt het me hier prima. Als ik thuiskom, ben ik echt thuis. Nadeel is wel dat ik pal boven een garage zit. De ramen moeten dicht, anders komen al die uidaatgassen in mijn kamer. En als ze beneden een auto testen, dan trilt mijn kast bijna uit elkaar."

Wat zegt de inrichting van je kamer over jouzelf? En klopt die indruk ook? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van Brechje Romkes (22). De derdejaars geneeskunde huurt voor 550 gulden per maand een kamer in Oud-West. Tekst: Floor Bal, foto's: Peter Strelltski "Hier woont vast iemand met een romantische ziel", denkt Gonny van Oudenallen, eigenaar van interieurzaak Toonzaal heimwee en nu. "Het stuk met de bank bij het raam is bijna een decor, vooral met dat theatrale fluweel. De kast aan de andere kant past daar helemaal niet bij, die is veel strakker dan de rest. Die kast heeft ze daar uit efficiëntie neergezet, niet omdat het haar smaak is. Je ziet duidelijk het probleem

van dit m^,.-,,^. ,.^ w^^i wat ze wil, maai dal kan niet in deze kamer. Die is daarvoor te klein."

Wil )i) ook met je kamer \n Ad Valvas? Of wii je commentaar leveren? Stuur dan een e-mail naar ball97(aizonnet.nl.

"Of deze kamer is heel klein, of het meisje dat hier woont is vrijgezel", aldus Ivar Schout (24) student cultuur, organisatie en management. "Het bed staat namelijk zo voor het raain, dat het raam niet open kan. En het zijn juist van die mooie ramen, waar je lekker met zijn tweeën in kunt zitten. Waarschijnlijk is ze niet vaak op haar kamer, anders zou ze het wel anders hebben ingericht. Je kan hier niet eens met een aantal mensen zitten. Als ze een opklapbed kocht, dan zou ze ruimte hebben voor een paar stoelen." "Dit is een erg mooie kamer, ik zou er zo in willen", zegt Laurinda Ris (19), eerstejaars politicologie en bestuurskunde. "Het is ook zo keurig, er woont vast zo'n student die altijd bezig is. Bijvoorbeeld iemand die geneeskunde studeert. Het is dan ook heel praktisch ingericht, met een superleuk bed dat je overdag als bank kan gebruiken. Lekker vrolijk ook met die

Brechje Romkes

DE TAFEL VAN MELLE

Liefde bestaat niet Als Ruurd over haar 'lekker mollige nekje' begint, is er van Flens genot niets meer over. Ruurd de duivenjongen is teruggekomen van zijn Natasja-bevlieging. "Veel te neurotisch", is alles wat hij erover te zeggen heeft. Drie nachten achter elkaar heeft hij, zwoel kijkend en gekleed in een zwarte, openvallende kimono, weer voor Fiens deur gestaan. Maar Fien is nog te wrokkig voor een hereniging. Hoewel het haar niet makkelijk valt om zijn lonkende torso te weigeren. Dit is een geval van trots versus lust, en ze heeft al een vermoeden welke van de twee er op den duur gaat winnen. En wat maakt het eigenlijk ook uit, praat ze op

zichzelf in, ze is tóch niet verliefd. Leve de seriële monogamie, zelfs al is die serieel op het neurotische af. Gedeeld genot is een vorm van wederzijdse dienstverlening, daar moet ze nuchter in zijn, vindt Fien. Na een etentje in zijn huis (waarbij de rare bijsmaak van duivenvoer in de pasta haar sentimenteel stemt) laat Fien zich gewillig in bed lullen. Maar bijna onmiddellijk haat ze zichzelf om haar laffe wankelmoedigheid. Voor haar tien anderen, is de gedachte die tussen elke streling door de kop op steekt. Haar grootste attractie voor Ruurd is het feit dat ze, als buurvrouw, onder handbereik is. Wanneer hij haar hals zoent en kreunt: "Wat een lekker mollig nekje heb je toch", is er van haar genot niets meer over. Wat kan dit anders zijn dan een hatelijke

verwijzing naar Natasja's mooie, lange zwanenhals. Bij elke traptree die ze een paar uur later afdaalt murmelt ze hartgrondig "sukkel" tegen zichzelf. Nee, ze is niet verliefd op hem, ze wordt alleen maar hartstikke gek van hem. Gefrustreerd stuurt Fien dezelfde nacht nog haar wrakkige racefiets de winterkou in. Ze wil overal naartoe, als ze maar niet thuis hoeft te zijn, luisterend naar zijn ijsberende voeten. Ze probeert iedereen: Melle, Leo, Igor en zelfs Natasja. Het lijkt wel een samenzwering: niemand is thuis. Uiteindelijk duikt Fien, halfbevroren, een bruine buurtkroeg in. Het is er zo eentje met Perzische tapijtjes op de eikenhouten tafels, geïmpregneerd met stoffige sigarenas uit de laatste halve eeuw. Fien laat zich op een kruk zakken tussen twee ge-

zette Amsterdammers met geruite petten. Die buigen zich met Mokumse vanzelfsprekendheid naar haar over. "Biertje of wat

sterkers, wijffïe?"

"Liefde bestaat niet", hoort Fien zichzelf vijf whisky's later oreren. Op buitenstaanders zal ze wel een dronken indruk maken, maar dat valt best mee. "Wie heeft jou wijsgemaakt dat dat zo is?", slaat een vent met een rood aangelopen alcoholistengezicht een zware arm om Fien heen. Gefascineerd staan ze naar de sensuele mond van haar gesprekspartner, die in het verlepte gezicht een misplaatste indruk maakt. De mond ziet eruit als iets dat een eigen leven leidt, een eenzame boodschapper. Wanneer de vochtig glinsterende, kreeftkleurige sculptuur omhoog krult en fluistert: "Ga je mee?", laat Fien zich volgzaam van haar kruk glijden. Wie weet komt ze er vannacht nog achter hoe het allemaal zit. Rozige en romige kreeften

^.J^kpokte diej)yrieskreeften 2 dl sla^oom l ons da

'e'clap^pekap

2 eetlepels olie Yéëdepëls'azijn 2 a^jpels 2 iheélepels citroensap i?^^^'" en zout Breng de room met appelsap, kerriepoeder, peper en zout al roerend aan de kook en laat de saus drie minuten pruttelen. Halveer de kreeften in de lengte, neem het vlees eruit en snij het klein. Kraak de scharen en neem het vlees eruit. Meng door de sla olie, azijn, peper en zout en snij de appels klein. Leg de stukjes kreeft, de appels en de sla op vier borden en schenk de kerrieroom over de kreeft, (Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen