Ad Valvas 2001-2002 - pagina 199

PAGINA 1 1

lijden hoort bij liet leven lp het jaarlijkse interna­ ional Documentary Film stival (IDFA) worden en dagen lang meer dan ~ veehonderd documental s vertoond. Sommige n verrassend actueel. ihirley Haasnoot Iet IS een ambitieuze film waarmee psseur Frank van den Engel dit jaar International Documentary Film stivai (IDFA ) opent. Ik kom allied weer ug, heet het portret van Bennie Jo­ k, de charismatische zanger van pop­ )ep Normaal. In 25 jaar groeide deze nd, door de ruige rock, het A chter­ :ks accent en herkenbare nummers De boer is troef uit tot een van de be­ igrijkste Nederlandse bands. )e toon lijkt al in de eerste minuten ;et, als Jolink tijdens een optreden in feesttent de 'westerse klootzakken 1 ambtenaren' toeroept: " F U C K )U!" Maar als de documentaire vor­ 1, zien we een andere Jolink: een me­ cholieke man met astma die na zijn treden naar adem hapt. Met de titel motto werkt Van den Engel toe naar 1 gevoelig einde waarin de zanger aar­ end vertelt over zijn depressies. Iet zou origineel zijn als het IDFA :e jaar geleden niet met een soortge­ e documentaire was geopend, waar­ niet Jolink maar A ndré Hazes een­ al stond. In Zij gelooft in mij liet ook izes zich van zijn gevoelige kant zien ook hier lag de conclusie in de titel­ ig Het verschil tussen Jolink en zes is echter groot. Jolink is slimmer, ughoudender en zijn privé­leven en iziek lopen niet, zoals bij Hazes, idloos in elkaar over. Zo zien we een haling van zetten die niet helemaal :d uitpakt. Het is jammer dat Van 1 Engel bijna geheel voorbij gaat aan tans van Normaal, de plattelandsge­ enschap die de band op handen lagt "Er ging een rilling door me :n", zegt een jonge boer over een icert. Misschien komt daar nog eens documentaire over.

eimwee eel inzendingen komen dit jaar uit Midden­Oosten, waarmee het IDFA 'edoeld een verrassend actuele la­ krijgt. Niet door expliciet te re­

Een concert van Normaal bezorgt het boerenpubliek rillingen

fereren aan terrorisme, oorlog of anti­ Amerikanisme, maar door een kijkje te bieden in een andere samenleving met andere opvattingen. In Runaway vin­ den de meisjes in een opvangtehuis in Teheran het bijvoorbeeld niet onrede­ lijk om af en toe te worden geslagen. Ze zijn echter weggelopen omdat ze rede­ loos of excessief werden geslagen. Of omdat ze de straat niet meer op moch­ ten, zelfs niet naar school. Eén meisje verwoordt het treffend: "Zij beslissen precies hoe ik me zal kleden, wat ik zal eten. Ik houd heel veel van ze, maar ik zou zo graag een tijdje apart van ze wil­ len wonen." De documentaire van Kim Longinot­ to en Ziba Mir­Hosseini toont uitslui­ tend de wereld binnen het opvangcen­ trum. Daar worden de meisjes niet in de watten gelegd. Lijden hoort bij het leven, prent directrice Shirazi ze her­ haaldelijk in. Maar ook de ouders, die hun kinderen komen ophalen, ontziet ze niet. Zij moeten garanderen dat hun dochters niet meer worden mishan­ deld, ze krijgen een maatschappelijk werker over de vloer en één keer dreigt

Shirazi zelfs met het Internationaal Tri­ bunaal in Den Haag. Het is schrijnend hoeveel meisjes heimwee hebben. Een moeder, die haar dochter eigenlijk niet meer in huis wil hebben, verzucht on­ gelovig: "Ik sla haar halfdood en ze wil nog steeds terugkomen." Uiteindelijk gaan de meeste meisjes binnen een paar weken weer naar huis, de meesten blij en hoopvol. "Ik wist niet dat ze zo veel van me hielden", zegt Parisa, voordat ze tussen haar broer en vader de straat op stapt. Je houdt je hart vast.

Musicerende studenten De perikelen in Facing the music van B. Connoly en R. Anderson spelen zich dicht bij huis af. De documentairema­ kers volgen op de faculteit Muziek van de universiteit van Sydney in het stu­ diejaar 1999­2000 de inspirerende Anne Boyd. Zij is componist, hoofd van de faculteit en bezield docente. Tij­ dens haar colleges houdt ze haar adem­ loze studenten voor hoe het werk van baanbrekende westerse componisten

voortkwam uit een breuk met traditie. En ook zelf trekt ze ten strijde, tegen de bezuinigingen op de universiteit. Boyd gaat staken en demonstreren, maar ver­ liest. Haar budget wordt het jaar erop zelfs met vijftig procent gekort. In de documentaire komen verschil­ lende verhaallijnen samen. De inspire­ rende lessen, de musicerende studen­ ten, de strijd tegen de bezuinigende vij­ and en de onderlinge conflicten tussen de docenten. Gaan ze onbetaald over­ werken om de kwaliteit van het onder­ wijs te handhaven, zoals Boyd wil? Of schrappen ze uit het collegeaanbod? Uiteindelijk gaat het verhaal wat te veel over de acties, discussies tussen docen­ ten en frustraties. De documentairema­ kers laten zich meeslepen door argu­ menten en tranen. Terwijl met de beel­ den van de ademloze studenten tijdens college het belang van goed universitair onderwijs niet duidelijker kan worden. International Documentary Film Festival, 22 november t/m 2 december, Filmmuseum, Von­ delpark en Pathé City, Leidseplein te Amster­ dam. Informaüe en programma www.idfa.nl.

lij kwijnend zaalvoetbal wordt iedereen kampioen KNVB claimt dat zaal­ I veldvoetbal ook onder Duwen de meest beoe­ nde teamsporten van Ne­ Nand zijn. Daar is bij de •VU niet veel van te mer­ n: zaalvoetbal voor vrou­ ­n wordt hier zelfs in zijn ortbestaan bedreigd. iDiemieke Bosman fet is een klein clubje dat tijdens de 'ning door een gymzaal van het 'rtLentrum stuift. Welgeteld negen ifs betwisten elkaar de bal, maar doen ze wel met volle overgave. Mf de tribune zien ze eruit als een 'de straatschoffies. Met een streetwi­ 'chijnbeweging zetten ze hun oppo­ 'ten op het verkeerde been. Ook l duw­ en trekwerk komt er bij de 's aan te pas, hoewel dat bij zaal­ tbal eigenlijk niet is toegestaan. 't het voortbestaan van deze tak van '1 bij de A SVU niet zeker is, lijkt te den gesymboliseerd door het grote dat op driekwan van de training

ASVU­zaalvoetbalsters sprinten hijgend en zwetend achter elkaar aan zonder pardon naar beneden wordt ge­ laten. Daarmee wordt de helft van de zaal afgesplitst voor een volleybaltrai­ ning. De zaalvoetbalsters schikken zon­ der morren in. "We spelen gewoon een kleine wedstrijd", zegt trainster A nne­

ke, terwijl ze een set knaloranje pylonen tevoorschijn haalt. Omdat een zaal­ voetbalteam maar zes spelers opstelt, is dat volgens haar geen probleem. Toch steekt het de voetbalsters wel dat het vrouwenzaalvoetbal door de

IVIuzikale biologen weten vier uur lang te boeien "Hebben sommige mensen niet het verkeerde vak gekozen?", vraagt hoogleraar ecologie en ecotoxicolo­ gie Henk Schat zich halverwege de avond af. Het is een vraag die meer mensen zich stellen op donderdag­ avond 8 november in het wis­ en na­ tuurkundegebouw, tijdens het Klas­ sieke Muziek Festival van Gyrinus Natans, de vereniging van biologie. Ongeveer dertig vu­biologen treden op voor het groene schoolbord van collegezaal D 107. Piano, zang, strijkkwartet, trompet en klarinet, gitaar en zelfs een kleine kamerope­ ra wisselen elkaar af voor een pu­ bliek van zo'n tachtig man. Ook de organisatoren zelf, elektronicus Daan van Marum en analiste Marij­ ke Wagner, staan op het podium en spelen samen met hun collega Ma­ rijke Scholts een prachtig stukje Mozart op gitaar. De avond is een succes, en dat komt niet alleen door de gezellig­ heid en grote opkomst. Vooral het hoge niveau van de meeste deelne­ mers is opvallend. Van het onzeke­ re, maar zuivere pianospel van do­ cente structuurbiologie Ricky van Walraven tot de eigen gitaarcompo­ sitie van computerman Daout Duder en theoretisch bioloog Lot­ har Kuiper; de optredens zijn bij­ zonder de moeite waard. De muzi­ kale verrassing van de avond is ech­ ter zonder twijfel student medische biologie Dragosh Mobach, die met zijn virtuoze pianospel de zaal ver­ steld doet staan. Maar ook biologiestudente Suzan­ ­, ne Verklei) en haar vader, ecologie­ ^ docent Jos, worden door de zaal toe­ gejuicht, hoewel hun quatre mains achter de piano nog wel eens stokt. "Dat gaat niet goed", zegt Suzanne halverwege schertsend tegen haar vader, waarop het duo opnieuw be­ gint, terwijl Jos zachtjes de maat telt. De celfysiologen Coen van der We­ ijden en Karin Reijenga, op trompet en klarinet, halen het einde van htm jazzy optreden zelfs helemaal niet omdat Karin steeds in schaterlachen uitbarst. Door de vele deelnemers duurt de avond bijna vier uur. Dat bijna het hele publiek deze lange zit op harde stoeltjes redelijk uithoudt, komt vooral door de geestige en soms hi­ larische presentatie van hoogleraar Henk Schat en gepensioneerd dier­ ecoloog Ab Kessler. De laatste voor­ spelt dat de avond niet voor half drie 's nachts afgelopen is en drukt de musici op het hart om de muziek daarom vooral niet langzamer te spelen dan de componist heeft be­ doeld. Het laatste optreden is onverwacht voor het publiek bedoeld. Theore­ tisch bioloog Jaques Bedaux deelt de zaal geroutineerd in: de sopranen gaan helemaal links zitten, en de bassen moeten naar rechts. Dan wordt regel voor regel het Slavische liedje Tibie paiom gerepeteerd. A ls dat uiteindelijk meerstemmig uit vele monden klinkt, is Bedaux en­ thousiast. "Jullie zouden het hier eens moeten horen!", roept hij ter­ wijl hij met zijn stokje de maat slaat. (SH)

ASVU zo weinig serieus lijkt te worden genomen. "Er is bijvoorbeeld al één trainingsavond geschrapt, omdat we dit jaar maar vier teams bij elkaar hebben gekregen", zegt A nneke. "En toen de vorige coach haar vertrek had aange­ kondigd, zijn ze vergeten een nieuwe trainer voor ons te zoeken. Dat zouden ze de mannen heus niet flikken! N u knap ik het op, maar als ik er straks óók een punt achter zet, is het waarschijn­ lijk afgelopen." Het ligt natuurlijk ook wel een beetje aan de dames zelf dat de competitie en daardoor de ruimte die de A SVU voor Geluidsman Tinco Brouwer heeft tijdens hen vrijmaakt, alsmaar kleiner worden. de avond cd­opnames gemaakt. Geïnteres­ Een actieve ledenwerving zou vast veel seerden kunnen zich wenden tot Gyrinus verschil maken, beaamt Suzanne. "We Natans. Informatie: www.bio.vu.nl/gynnus hebben jarenlang met acht teams ge­ speeld. Maar de speelsters van vier teams zijn deze zomer afgestudeerd en met de noorderzon vertrokken. Dus nu is het sappelen." "Maar dat komt ook doordat we voort­ Overigens hebben de voetbalsters durend met degenen trainen tegen wie door alle sores niet minder plezier in we uiteindelijk ook spelen. Kenden we het spel. Ook in de miniwedstrijd laten elkaar niet zo goed, dan waren we vast ze zich door niets of niemand van de een stuk gemener." wijs brengen. Hijgend en zwetend Eén voordeel heeft het natuurlijk wel, spurten de dames achter elkaar aan. zo'n kleine competitie waarin de spe­ Goeie acties worden beloond met een lers noodgedwongen onderling worden applausje. uitgewisseld. Welk team ook de finale "We zijn reuze sportief onder elkaar", wint, je bent uiteindelijk allemaal een zegt Miriam als ze even komt uitblazen. beetje kampioen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen