Ad Valvas 2002-2003 - pagina 240

PAGINA 4

Het is maandagochtend. Vijftien vu-medewerkers zitten met gesloten ogen m een kring. De blik is naar binnen gericht: wij zoeken contact met ons innerlijke stiltecentrum. Aan de in cirkelopstelling brandende kaarsjes op de grond zou een buitenstaander de mdruk kunnen ontlenen dat hier een alternatieve kerstviering wordt beleefd. Niets is minder waar; de seance is een afscheidsreceptie van een van de medewerkers. In plaats van de obligate borrel met bitterballen, heeft zij een workshop Focussen georganiseerd voor de bewoners van de A-gang. Voor mijn afdeling is de maandag doorgaans een hectische dag, vol vergaderingen, werkbesprekingen en klantcontacten. Aan het eind van de dag is onze werklijst soms verdubbeld en zijn we genoodzaakt onze workload te confronteren met de nuchtere realiteit van ons draagvermogen. Met drie parttimers op het zich in snel tempo ontwikkelende terrein van de bestuurlijke onderwijsinformatie kunnen we onze ambities nooit honderd procent waarmaken. Gevolg is dat we onze draagkracht een stukje oprekken om nog net die ene taak erbij te kunnen doen. We hebben dus even geaarzeld bij de uitnodiging. Maar voor een afscheid dien je tijd vrij te maken, en eerlijk gezegd had de beschrijving 'stilstaan bij lijfelijke ervaringen, resulterend in nieuwe denkbeelden en nieuwe acties' onze nieuwsgierigheid geprikkeld. Wie weet zou onze campagne om de bestuurlijke informatie vu-breed op de kaart te zetten, er een nieuwe impuls aan overhouden. Alleen het woordje 'lijfelijk' deed onze wenkbrauwen fronsen. Hoe lijfelijk? Gaan straks de schoenen uit? De theorie achter het focussen blijkt van een verrassende eenvoud. Wij slaan onze gewaarwordingen op in een soort epicentrum in ons lichaam. Een deel van alle indrukken laten we in ons bewustzijn toe en brengen we tot uitdrukking, de rest blijft zitten, klontert samen en vertroebelt onze blik op de wereld. We kunnen daar zorgelijk of depressief van raken. Door de techniek van het focussen herstel je het contact met datgene wat je innerlijk beweegt en komt er ruimte voor nieuwe inzichten. Bij de focusoefening blijven de schoenen aan. Over de interne dialoog hoeft ook na afloop niets te worden uitgewisseld. Aan het eind van de ochtend hangt er een aangename, ontspannen sfeer in het lokaal, dat op andere dagen een vergadersfeer ademt. Vooral die ontspanning blijkt een weldadige invloed te hebben en de rest van de dag nieuwe energie te geven. Een mooie vorm om afscheid te nemen, waardoor wij de collega nog jaren met een blijde herinnering zullen associëren. Maar ook een activiteit die navolging verdient in andere onderdelen van deze universiteit, al is het maar ter bestrijding van moderne arbeidsgerelateerde ziektes als bum-out en RSI. Als je de techniek een paar keer hebt geoefend, is twee minuten per dag focussen al voldoende.

I AD VALVAS 12 DECEMBER 2002

Ondertussen bij Felix en Sofie... ...heeft de verveling toegeslagen. Nee, dit wordt geen zuur stukje over hoe saai het maandelijkse filosofische café in Felix Meritis was. Verveling was het thema van de afgelopen avond, want ons wacht 'het gapende niets' van de naderende feestdagen, zo hield Felix Sofie-gastheer René Gude de aanwezigen voor. En om maar geen last te krijgen van de horror vacui storten we ons in deze periode in een niet aflatende stroom van activiteiten. Maar verveling is helemaal niet iets om bang voor te zijn, betoogde de vaste columniste van Felix Sofie, D é s a n n e van Brederode. Integendeel, we moeten de verveling juist omhelzen! Wanneer de verveling toeslaat, komt het moment waarop de inspiratie wordt geboren. "Als ik me in mijn jeugd niet had verveeld, was ik nooit schrijver geworden", aldus Van Brederode. Maar tegenwoordig verveelt Van Brederode zich nooit meer. Ze heeft allerlei verplichtingen en die zijn fnuikend voor haar schrijverschap. "U moet elke maand zonodig een nieuwe column van mij", sprak ze het publiek verwijtend toe. "Het is dus uw schuld als het met mijn romans niks wordt, want ik kom niet meer toe aan de broodnodige verveling!" De verveling sloeg daadwerkelijk toe tijdens een interview met T h e o de Boer, emeritus hoogleraar systematische wijsbegeerte aan de vu, want De Boer werd geïnterviewd door vu-filosoof Rinus Vermuë die er helemaal niets van kon. Vermuë, die overduidelijk veel ontzag heeft voor De Boer, stelde namelijk geen vragen. Hij neuzelde maar wat en liet De Boer hardop mijmeren. Uiteipdelijk greep gastheer Gude dan ook in door zelf een paar pittige vragen te stellen. Zelden keek iemand zo bescheten als Vermuë op dat moment. Nee, dan het gesprek tussen Erno Eskens, hoofdredacteur van Filosofie Magazine, en de Vlaamse filosoof Paul Moyaert. Een heus duel waar de vonken vanaf sprongen en er viel ook nog iets te lachen. "Ik geloof er niets van", zei Eskens toen Moyaert verklaarde dat hij als filosoof voldoening vindt in het denken zelf en in het perfectioneren daarvan, in plaats van te streven naar een of ander hoger doel. Daarin is Moyaert tegengesteld aan De Boer, wiens ideaal het is om een belangrijke bijdrage te leveren aan de wetenschap, en uiteindelijk te worden bijgezet in de galerij der grote filosofen. Volgens Moyaert is het hebben van een ideaal een van de belangrijkste kenmerken van opperste verveling, die intreedt als al onze verlangens zijn vervuld. Ook Van Brederode zei zich niet te kunnen voorstellen dat 'lekker bezig zijn' op zich bevredigend kan zijn. Zij streeft eveneens naar een ideaal, namehjk het schrijven van 'het perfecte boek'. Moyaerts ideeën stuitten op nogal wat tegenstand in de zaal. Geen idealen hebben, dat kan natuurlijk niet in ons domineeslandje! De cultuurkloof tussen Vlaanderen en Nederland werd nog zichtbaarder toen een mevrouw uit het publiek begon te zeuren dat er door Moyaert, Van Brederode en De Boer zo veel een 'óf-óf-discussie' werd gevoerd. Konden de filosofen niet proberen tot een compromis te komen? Daar wilde Moyaert, die met priemende ogen het publiek inkeek, gelukkig niks van weten. "In het denken zoek ik de verschillen en niet de synthese", sprak hij onverbiddelijk. Peter Breedveld

Désanne van Brederode: 'Als ik me nooit had verveeld, was ik geen schrijver geworden'

Geboren en getogen Amsterdammer wil zeilen en schaatsen

Sminia is de langstzittende rector Taede Sminia (56) is door de raad van toezicht voor een derde periode tot rector van de VU benoemd. De nieuwe termijn van drie jaar gaat in september in. IVIaakt Sminia die periode vol, dan is hij de langstzittende rector in de geschiedenis van de VU. Dirk de Hoog

Tim de Jong, medewerker onderwijsstatisnek bij de dienst studentenzaken, schrijft eens in de negen weken een column.

Of Sminia nog drie jaar aanblijft is niet helemaal zeker. In de aanstellingsbrief is de passage opgenomen dat bij een volledige bestuurlijke fusie met de Hogeschool Windesheim de samenstelling van het college van bestuur zal worden heroverwogen. Bij zo'n fusie is het niet waarschijnlijk dat alle vijf huidige bestuurders van de vu en Windesheim aanblijven. Sminia is rector sinds 1997. Daarvoor was hij vijf jaar decaan van de faculteit Geneeskunde. Hij is een echte vu-man, die hier van 1963 tot 1970 biologie studeerde en niet meer wegging. In 1980 volgende

zijn benoeming tot hoogleraar histologie, celbiologie en immunologie. Hoeveel velen denken dat hij een rasechte Fries is, is Sminia in Amsterdam geboren en getogen.

Minister Sminia zegt zelf dat hij na deze nieuwe periode zeker niet terugkomt als rector. "Bestuurders moeten niet al te lang blijven zitten. Ook aan de top is regelmatig verandering en vernieuwing nodig. Negen jaar lijkt me mooi genoeg geweest." Hoelang Sminia nog aanblijft weet hij zelf niet. "Ik wil dat afstemmen met collegevoorzitter Wim Noomen. Die is nu zestig jaar en het lijkt me niet goed over een paar jaar allebei tegelijk te vertrekken. Behalve aan verandering is er ook behoefte aan continuïteit." Wat Sminia, bij de vorige verkiezingen door De Telegraaf no% getipt als minister van Onderwijs, na zijn derde ambtstermijn gaat doen weet hij nog niet. Op de vraag of hij dan een andere functie ambieert antwoordt hij met een lach. "Misschien wel niet. Er bestaan ook andere mooie dingen in het leven, zoals zeilen en schaatsen."

hc

^^.^^SyÄ^^**

Taede Sminia

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen