Ad Valvas 2002-2003 - pagina 50

AD VALVAS 12 SEPTEMBER 2002

PAGINA 2

BAS VAN DER SCHOT m

B^^ct-ßrJäo^

Brieven Houd uw reactie kort. Over bijdragen langer dan 3 0 0 woorden is contact met de redactie nodig. De redactie kan bijdragen inkorten. Anonieme brieven worden niet geplaatst. Brieven mailen naar: redactie@advalvas.vu.nl

Dubbel treurig In de vorige Ad Valvas werd ik onaangenaam verrast door een sterk

Ad Valvas is het redactioneel onafhankelijl<e weekblad van de Vrije Universiteit Redactieadres: De Boelelaan 1105, kamer 15B-15 (bezoek en post) 1081 HV Amsterdam, tel. (020) 4445630 Faxnummer' (020) 4445639 E-mailadres, redactie@advalvas.vu.nl Oplossingen cryptogram en mededelingen naar: mededelingen@advalvas.vu.nl Redactie' Jan Buevink (hoofdredacteur. 4445632, jbuevmk@advalvas vu nl), Martine Postma (eindredacteur, 4445640,mpostma@advalvas.vu.nl). Peter Breedveld. (4445631, pbreedveld@advalvas.vu.nl). Dirk de Hoog (4445637, ddehoog@advalvas vu nl), Yvette Nelen, (4445636, ynelen@advalvas.vu.nl), Weimoed Visser (4445634, vwisser@advalvas.vu.nl) Secretariaat Maria Koelewijn {4445630, mkoelewi]n@advalvas vu.nl) Medewerkers. Floor Bal, Nadine Boke, Shirley Haasnoot, Daphne tentjes, Selma Schepel, Wendy Traa. Annette Wiesman. Fotografen' Marijn Alders, Bram de Hollander, Anje Kirsch, Christiaan Krouwels, Peter Strelitski Tekenaars: Bas van der Schot, Berend Vonk, John Reid, Bastiaan Geleijnse en Jean Marc van Tol Stictiting Hoger Onderwijs Persbureau: Wieland van Dijk. Peter Hanff, Thijs den Otter, Frank Steenkamp, tel (071) 5236151 Ontwerp lay-out Hollandse Hoogte Opmaker. Rob Bomer Adviesraad prof. H. van den Heuvel (voorzitter), J. de Berg. H. Invernizzi, R de Ruiter, G Pols, prof N. Schrijver Advertenties opgeven bij Bureau Van Vliet, postbus 20. 2040 AA Zandvoort. tel (023) 5714745. fax (023) 5717680 Ook voor Adjes commercieel' Overige Adjes: redactieadres: advertenties van VU-instanties opgeven op lD-04, Hoofdgebouw, tel. 4445660 (J van der Veen) Productie. Dijkman Offset, Diemen Abonnement, per jaargang € 28. Later in het jaar per gemiste editie € O 50 minder Betaling per acceptgirokaart, aan te vragen bij het secretariaat. Int Standaard Serie Nummer: 0166-0098 Overname van artikelen is alleen toegestaan na toestemming van de hoofdredacteur

Staaltje slordige journalistiek in het artikel ^Economisch onderzoek VU van 'wereldklasse". Ons accounting onderzoekprogramma berichtgeving en besluitvorming werd daarin afgeschilderd als een programma dat zich 'internationaal nog maar weinig heeft weten te profileren'. Dit is echter niet door de commissie gerapporteerd. In het evaluatierapport wordt gesteld: 'There has been a strong attempt to increase international visibility^ both by attracting international visitors, and by the programma leader himself visiting the USA.' De commissie twijfelt inderdaad aan de levensvatbaarheid van het programma, maar wijt dit vooral aan de aanzienlijke kwaliteitsverbetering van het programma in de afgelopen jaren. Zij verwoordt haar twijfels aan onze levensvatbaarheid als volgt; 'However, this (dat is de toegenomen kwaliteit van het programma, TG) has also made its staff more marketable and there has been significant turnover of staff.' De commissie twijfelt derhalve niet over onze levensvatbaarheid door een beperkte internationale profilering of lage kwaliteit, maar door de arbeidsmarkt voor accountingonderzoekers. Het aantrekken en behouden van accountingonderzoekers is een groot probleem voor onze groep en accountinggroepen in andere universiteiten. Ik vind het een hele prestatie dat we ondanks deze moeilijkheden een goede beoordeling hebben gekregen op kwaliteit, productiviteit en relevantie van ons onderzoek. Het is dan ook dubbel treurig te zien hoe onze beoordeling in uw krant wordt samengevat. Dat hebben onze medewerkers die dit resultaat hebben geboekt in het geheel niet verdiend. Tom Groot, coördinator onderzoeksprogramma berichtgeving en besluitvorming

Niet verdiend Afgelopen week viel bij mij de brochure Naar een integrale universiteit in de brievenbus. Daarin maakt het college van bestuur zijn voornemens bekend voor de toekomst van onze universiteit. Los van het feit of de geschilderde toekomst zal leiden tot beter universitair onderwijs of onderzoek, ben ik onaangenaam getroffen door een

deel van de inhoud. Het betreft niet de slordigheid dat het college van decanen overlegt met de universiteitsraad over een benoeming tot conrector, maar datgene wat wordt vermeld over het vu Onderwijscentrum. In de brochure wordt onder eenheden die taken uitvoeren ten behoeve van de faculteiten en de universiteit als geheel, het vu Onderwijscentrum vermeld, met tussen haakjes Onderwijs Advies Bureau en Instituut voor Didactiek en Onderwijspraktijk (correcter was overigens geweest wanneer hier was gesproken van VU Onderwijs Centrum i.o.). Wanneer we echter bij de beschrijving van instituten zijn aangekomen, blijkt op pagina 12 het vu Onderwijscentrum alleen een expertisecentrum te zijn voor het voortgezet onderwijs. Alle taken van het OAB zijn verdwenen. Het is uiterst pijnlijk voor de medewerkers om op deze wijze te horen dat h u n werk overbodig wordt geacht. Als oud-medewerker van deze afdeling kan ik dit niet stilzwijgend laten passeren. Het doet groot onrecht aan de verrichte inspanningen en bereikte resultaten. Dat is de vu onwaardig. Het OAB is gewikkeld in een fusieproces met het IDO, waarbij het OAB de kleinste afdeling is. Als kleinste van twee in een fusieproces is het al buitengewoon moeilijk om de formatie voor de 'eigen' taken intact te houden, een voorval als het onderhavige laat je de moed in de schoenen zinken. Dat hebben de medewerkers niet verdiend. Dick Hermans, tot januari 2002 hoofd van het Onderwijs Advies Bureau

Kama Sutra (4) Bij dezen wil ik graag kort reageren op de ingezonden brieven naar aanleiding van het anikel over de Kama Sutra-workshop, die Aegee Amsterdam gaf tijdens de iDEE-week. T e n eerste was deelname aan de workshop puur op vrijwillige basis. T e n tweede was de Kama Sutraworkshop onder de vu-studenten de populairste workshop. De deelnemers waren enthousiast en participeerden zoals dat bij een workshop gangbaar is. T e n derde kan ik niet het verband leggen tussen de Kama Sutra, die puur de liefde beschijft tussen man en vrouw, en "giganti-

sche rampen die onze wereld teisteren", zoals Eline Leanor schreef in haar brief in Ad Valvas nr. 2. Het is nooit de bedoeling van Aegee Amsterdam geweest wie dan ook binnen de Vrije Universiteit te choqueren. De Kama Sutra-workshop was puur bedoeld als aandachtstrekker en om op een beschaafde en ludieke manier iets te vertellen over deze eeuwenoude tradities. Onno Terpstra, Amsterdam

voorzitter

Aegee

Kama Sutra (3) In de eerste week van mijn studie aan de v u ben ik al twee keer geschokt geraakt. De eerste keer toen ik in Ad Valvas twee reacties op het artikel over de Kama Sutraworkshop las (nee, ik ben daar niet geweest). W. Karssenbergs reactie is nog wel redelijk, hoewel ik het zeker niet met hem eens ben dat dit niet in Ad Valvas zou mogen (tip, probeer het Reformatorisch Dagblad eens, ik vermoed dat die meer naar uw smaak over G o d , Jezus en seks schrijft). Maar echt erg vond ik de reactie van Eline Leanor, die ons eventjes uitlegt dat alle rampen van de afgelopen tijd, met de duizenden doden die daarbij horen, veroorzaakt worden doordat we niet vroom genoeg zijn en zulke afschuwelijke dingen als die workshop laten gebeuren en daar nog over schrijven ook. In uw eigen woorden Eline Leanor, zo'n brief vind IK .nou O N G E K E N D S C H A N D A L I G , nog afgezien van het feit dat het een klap in het gezicht is voor mensen die bij zo'n ramp iemand verloren hebben. De tweede schok, kleiner, maar toch, kreeg ik toen de nieuwe Ad Valvas eerder bleek uit te komen dan ik klaar was met een reactie schrijven, en ik geen reactie van anderen op deze twee brieven las. Ik had toch wel verwacht dat er nog andere mensen aanstoot zouden nemen aan met name de brief van Eline. Na wat vragen in mijn groep blijk ik gelukkig toch niet de enige te zijn. Desalniettemin wil ik toch even dit tegengeluid laten horen. Want als het christelijke karakter van de vu zo sterk is dat dit normaal wordt gevonden, zou me dat toch teleurstellen. Ivan Mous

Raakt ons land te vol, zoals je dezer dagen alom hoort? Er komen zeker huizen, bedrijfsgebouwen, infrastructuurprojecten en auto's bij, en dat geeft een indruk van volte. Maar er is ook een optiek denkbaar waarin Holland steeds leger wordt. In de jarendertigbuurten wonen nu vaak alleen de moeders nog. Waar ze over klagen is dat hun mooie huizen en tuinen te leeg zijn. Op de oude stadsetages leven nu de minihuishoudens, lijdend onder eenzaamheid en verre reizen voorbereidend om hun etages dan helemaal onbewoond te laten. Op zondag speelt er in die buurten nog maar een doodenkel kind op straat. De andere kinderen zitten in auto's op weg naar tweede huizen, die op hun beurt grotendeels leeg staan. Laten we trouwens blij zijn dat die auto's in het weekend nog vol zitten. Op een doordeweekse dag zie je meestal maar een persoon in een auto zitten. Het carpoolen werd een fiasco omdat de mensen niet met elkaar in de auto wilden. "Je bent je privacy kwijt en dat geeft stress." Hoe dichter de anderen bij je komen, hoe meer weerstand je in jezelf voelt groeien. "Bah, mensen." Medemensen zijn bronnen van ongemak en afkeer, niet van plezier en levensvervulling. Je hebt liever elektronica, een groot huis met ruimte voor jezelf en de vrije keus om te gaan en staan waar je wilt. Terwijl wij m o d e m en van elkaar vervreemd blijven streven naar meer welvaart en vrijheid, vinden we wel dat het ruimtebeslag te zwaar wordt. Maar is het niet veel verontrustender om de leegte in al die huizen en auto's te zien, en in de zielen van de enkelingen die daar in zitten? En zijn we in staat om die leegte onder ogen te zien? Of zoeken we liever een uitweg door te roepen dat Holland te vol is, de regering te weinig doet en de anderen asociaal zijn. Die 'anderen', dat zijn dan ook vooral de buitenlanders. We maken hen tot zondebok om daar onze leegte mee te bezweren. Maar zorgen die 'nieuwe Nederlanders' nu werkelijk dat Holland 'te vol' is? Of kunnen wij juist wat van hen leren? Zij laten dagelijks zien hoe je tegelijkertijd de volte en de leegte bestrijdt door zuiniger met de ruimte en rijker met andere mensen om te gaan. Wellicht meer genoopt door hun cultuur dan door financiële achterstand, wonen zij met veel mensen in een huis en stappen ze met z'n allen in een auto. Ze hoeven niet elk weekend ergens anders heen, of drie keer per jaar met vakantie, met overbelaste wegen, stations en vliegvelden als gevolg. Zij dromen niet van tweede huizen en campers, om die weer grotendeels leeg te laten staan. En zij doen over al die zaken niet moeilijk. Zij zijn misschien arm van buiten, maar rijk van binnen en rijk met elkaar.

Peter van der Werff is wetenschappelijk medewerker bij het Instituut voor Milieuvraagstukken. Hij schrijft eens in de negen weken een column.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen