Ad Valvas 2002-2003 - pagina 452

PAGINA 1 6 I

I AD VALVAS 1 0 APRIL 2003

Het sleutelgat

'Vroeger hield je elkaar een beetje in de gaten' studieruimte in centrale hal wis- en natuurkundegebouw, bij servicepunt, dinsdag 12.00 uur Man (zit met twee jongens en vijf meisjes om een tafel): "iedereen fieeft liet wel over normen en waarden, maar als ze zelf iets moeten doen, kijken veel mensen de andere kant op." Meisje 1 : "Je wilt wel dat de straat schoon is, maar je hebt geen zin om de hele straat te vegen." Jongen: "Vroeger, met de verzuiling, kende je elkaar. Je wist wie waar woonde en wat ze deden en je hield elkaar een beetje in de gaten. In de multiculturele samenleving is dat niet meer zo." Meisje 1 : "We moeten kijken naar de rol van Informele ontmoetingsplekken. Of je weet wie waar woont is weer iets anders." Man: "Ik denk dat je een paar thema's moet hebben." Meisje 2 (somt op): "Sociale controle, het not in my backyard-fenomeen, cohesie." Jongen: "Volgens mij zijn er drie pijlers: beleid, buurt en mensen." Man: "De overheid kan niet alles doen; de mensen moeten ook zelf bepaalde zaken oppakken om de buurt leefbaar te maken. De overheid hoort te faciliteren en ruimte te bieden." Meisje 1 : "Ja, precies." Man: "En dat zijn dingen die je in je eerste jaar moet hebben gehad." Meisje 1 : "Ja, dat hebben we ook gehad." (MP)

Wat zegt de inrichting van je kamer over jouzeif? En klopt die indruk ook? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van Rosalie Barnhoorn (24). Deze eerstejaars maatschappelijke vraagstukken en beleid verkort betaalt 350 euro per maand voor een kamer in Bos en Lommer. Tekst: Floor Bal, foto's: Peter Strelitski " H m m m , dit is allemaal wel heel erg bij elkaar geraapt", vindt Hugo Walker (20), derdejaars beleid, communicatie en organisatie. "Het is een beetje van alles wat. Hetzelfde geldt voor die schilderijtjes aan de muur. Vooral dat met de gouden rand past niet bij de rest van de kamer. Het is nogal oubollig. Wat ik hier mis, is een tv. Hoewel, degene die hier woont, leest de krant. Dat kan natuurlijk ook." "In deze kamer woont echt iemand die probeert trendy te zijn", meent H e l e n Westgeest (45),

docent kunsttechnologie. "Dat kun je aan die roze accenten in de achterste hoek zien. Het zou zo in een m o d e m tijdschrift kunnen staan. Vooral die combinatie van lilaroze met mosgroen geeft een exotische retrosfeer. Dat is weer in. Het gekke is dat je dat vooral in de linkerkant van de kamer ziet. De andere hoek is veel nuchterder. Ze is duidelijk iemand die iets met kleedjes heeft - er liggen er wel vijf. Mijn advies is: koop er nog eentje voor over het bed. Dat valt nu nog uit de toon."

Volgens mij woont hier geen uitgaanstypje. Er hangen namelijk geen posters aan de muur en ik zie ook geen stapfoto's. Het is wel een erg gemotiveerde student. T e n eerste zie ik geen t\staan - die leidt alleen maar af bij het studerei En ze leest de Volkskrant, met echt een gezelj krant. Meer intellectueel. Ik denk dat ze hiel vooral slaapt en studeert. Wat ik echt mis, i( een lekkere zithoek met een tafeltje waar je Ij ker kunt hangen."

"Hier woont geen meisje wier papa ontzettend veel muntjes heeft", denkt A n n e van Mulligen (19), tweedejaars filosofie. "Ze heeft het duidelijk allemaal zelf gedaan. D e kamer is lekker creatief ingericht, maar ook simpel en ongecompliceerd. Zo heeft ze een kleedje over de tv gehangen om die aan het zicht te onttrekken. De sprei krijgt van mij ook een dikke tien - een leuke theedoek voor op bed. Alleen haar boekenkeuze is wat minder. Ze heeft bijna alleen studieboeken en ECI-boeken. Maar de hele inrichting straalt wel een bepaalde jote de vivre uit."

"Dit is het koophuis van mijn ex-vriend", vel telt Rosalie B a r n h o o r n zelf "Toen hij ging samenwonen met zijn nieuwe vnendin, moch ik dit huren. Helaas gaat het in juni in de vei koop. Hopelijk vind ik voor die tijd iets andeS Ik had hier eigenlijk wat meer schilderijen wil* len ophangen, maar dat mocht niet. Het wa» lemaal net verbouwd. Hoe minder gaten in d muur, hoe beter. Dat is de regel. En ik dac'"' ook aan een andere kleur, lentegroen. RoT' meer een fase. T o e n ik hier kwam, wdlde . . vrolijk hebben. En roze is een opbeurend,^ kleur. Maar nu ga ik niet meer verven. Däi>.i.-'' zonde van mijn geld."

"Dat schilderij met die gouden lijst hing hier vast al", vermoedt D a v i n a Mantel (23), vijfdejaars rechten. "Maar het ziet er wel gezellig uit.

Wil Jij ook met je kamer in Ad Volvos} Of wil je comjjp ' leveren? Stuur dan een e-mail naar fbal@advalvas.vu nl

iÄ.JL_J_JIJÄs£_ii»ii£_._.

Berend Vonk

Zeven studenten wonen samen in een achttiende-eeuws grachtenpand. Dan wordt een van hen dood gevonden. En al snel sterven er meer. Wie is hier aan het moorden? Aflevering 15 van het Ad Valvas-feuilleton. Annette Wiesman Wat vooraf ging: Versieren lukt niet meer, z'n humeur is verpest en het leven is kut: Hassan lijdt steeds meer onder Robins chantage. Twee nieuwe bewoners doen hun intrede in wat Charlie inmiddels 'Huize Avondrood' noemt. Haar vriendin Velvet, werkzaam in een Chinese winkel, zag Robin een duur mes kopen en er schichtig mee vandoor gaan. De hele avond zitten ze al naast elkaar op de bank, zij en Enzo. Televisiekijken is iets dat letje zelden doet. Ze heeft genoeg andere dingen aan haar hoofd, zoals blokfluit oefenen, haar postzegelverzameling ordenen, of gewoon nadenken. Maar met haar linkerbeen stevig aangeschurkt tegen dat van Enzo wordt het ineens een ontzettend aantrekkelijk tijdverdrijf. Niet dat er ook maar iets van de tv-beelden (in microfoon pratende man met nu en dan een

ontploffing erachter) tot haar doordringt. Al haar aandacht zit opgehoopt op de plaats waar haar lichaam dat van Enzo raakt. Ze hebben nauwelijks een woord gewisseld. Haar lichaam voelt zwaar als een geïmplodeerde ster, bewegen kan ze zich niet. Hoewel ze dagelijks droomt van een gepassioneerde zoenpartij met Enzo - en meer -, hoeft er op dit moment helemaal niks te gebeuren. Geluk is twee benen die elkaar op een onverwachte plaats ontmoeten. "Zeg, willen we het journaal voor de vierde keer zien?", onderbreekt Enzo's stem haar vervoering. Ze lacht ongemakkelijk en mompelt wat. Het is onmogelijk om hoogte van die longen te krijgen. Haar oog valt op een verzameling gespikkelde bruine vlekken op zijn overhemd. "Gesneden bij het scheren?", vraagt ze, om maar iets te zeggen. Enzo trekt zijn been terug en zucht. "Ik had het liever geheim willen houden, maar jij mag

het wel weten. Iemand heeft geprobeerd me te vermoorden. Vanochtend vloog er iets scherps langs mijn wang." Enzo trekt aan een bloederige oorlel. "Het landde in mijn slagersblok: een enorme Chinese dolk." letje trekt wdt weg. "Je bent aan de dood ontsnapt!" Enzo kijkt haar diep in de ogen. Zijn gezicht is nu wel heel dicht bij het hare. letje houdt het niet meer en landt met haar lippen op de zijne. "Heb je ook gemerkt dat er mooie dingen opbloeien in ons vervloekte huis?", vraagt Charlie aan Hassan. "letje en Enzo, is het geen schattig stel? Het lieve groentje en de streberige kluizenaar." Hassan glimlacht flauwtjes. "Haar smaak is om te huilen", zegt hij. Hij blijft verstrooid voor Charlies kamerdeur rondhangen. Zo kent ze Hassan niet: meestal is hij doortastend en opgewekt. De koekoeksklok in de keuken heeft twaalf geslagen en het is doodstil in huis. De nieuwe buurvrouw met de aanstellerige Franse voornaam, Constance was het, komt in haar nachtgewaad langs trippelen. Niet direct haar type,

heeft Charlie al vastgesteld. Een verwend nest dat zich al bazig toonde op de eerste dag dat ze hier introk. Wat is er mis met een beetje bescheidenheid? Het wonderbaarlijke is dat het zacht gelispelde 'goedenavond' van het meisje niets losmaakt bij Hassan, sterker nog: hij negeert haar aanwezigheid totaal. Erg ongebruikelijk, vindt Charlie. In plaats daarvan trapt hij gedachteloos tegen een losse plint. "Chariie, kun je een geheim bewaren?", vraagt hij. "Eerst vertellen, dan zeg ik je wel of het gaat lukken", grapt ze. Hassan fronst zijn mooie wenkbrauwen. "Stel, je doet iets waar je spijt van krijgt..." Plotseling weergalmt er een snerpende kreet op de gang. Constance komt met wapperend nachtgoed terugrennen en verdwijnt brullend naar haar kamer. Charlie en Hassan wisselen een bhk. Behoedzaam sluipen ze naar de toiletruimte. In het wc ligt Robin pathetisch uitgestrekt over de toüetpot, zoals een dode Jezus op een piëta. Zijn keel is doorgesneden en op de grond ligt een verguld scheermes, eerste kwaliteit. "Hassan", zegt Chariie, "is dat niet jouw scheermes?"

m

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen