Ad Valvas 2002-2003 - pagina 540

AD VALVAS 5 JUNI 2003

PAGINA 16

IP «O

Het sleutelgat

Mn Den Haag heb je zo veel domme mensen' stenen banken op binnenplein, dinsdag 13.00 uur Meisje 1 : "Heb jij laatst liet Songfestival nog gezien?" IVIeisje 2: "Ja, dat gouden pal( van Esther Hart, dat l<ón tocli niet? En het maal<te haar nog hartstilti<e d\W ooi«." "Hoe oud is ze eigeniijlt, iets van 33?" "Zoiets. IVIaar ze lijkt wel veertig; echt zo'n doorleefde kop." "Ja, echt een ouwe kop." "En dan die landen die allemaal punten krijgen van hun buren. Wij kregen mooi niks! Hoorde Je de Duitse jury: 'Voor onze aardige buren... Polen.'" "Nou, je kunt veel zeggen van die Polen, maar aardig, nee." "Er zullen best aardige Polen zijn, maar ik ken ze niet, haha." "Nee, dat is nou echt een vervelend volk." "Trouwens, ik zat laatst in de tram in Den Haag. Wat een domme mensen heb je daar! Echt dommer dan in Amsterdam, ik weet het zeker." "Ja, dat geloof ik best." "Er zat een man in de tram, die zat de hele tijd te schelden op zwervers. Toen kwam er een zwerver binnen en die ging naast hem zitten. Ik dacht: Nou zal-ie wel boos worden. Maar wat denk Je, ze bleken elkaar te kennen! De rest van de rit zaten ze met elkaar te praten." "Nou j a ! " "Ja, stom hè?" (MP)

Wat zegt de inrichting van je kamer over jouzelf? En klopt die indruk ook? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van Wouter Vlemmings (23). Deze masterstudent oncology betaalt 220 euro per maand voor een kamer op Uilenstede.

Tekst: Floor Bal, foto's: Peter Strelitski

"Niets zegt zo duidelijk 'ik ben een jolige student' als een poster van een snoepje aan de muur", aldus Luuk van Huet (24), voorzitter van Woord en Beeld-studievereniging Paragone. "Ik zou een andere poster ophangen. Deze is even leuk. Maar daarna zit je met een grote groene chocoladevlok aan je muur. Ik moet ook even aantekenen dat er echt een verontrustende hoeveelheid junkfood op die tafel te zien is; donuts, koekjes en limonade. Ik hoop niet dat de

bewoner het voornemen heeft om te gaan lijken op de Cartman-pop die tegen de muur staat." "Die grenen meubels moeten weg", eist Stefan Harmsen (23), vijfdejaars farmacochemie. "Grenen is zó tuttig. Net als dat slonzige kleedje. Dat straalt niets uit, het is te goedkoop. Deze kamer is compleet niet mijn smaak. Het is te veel een allergaartje, alles is bij elkaar gezet. Volgens mij woont hier een wetenschappelijk ingestelde jongen, want hij heeft niet veel zorg besteed aan de inrichting." "Echt een knuffelinterieur", meent Helen Westgeest (45), docent kunsttechnologie. "Uilenstede-ruimtes zijn zo efficiënt en zakelijk dat je ze helemaal zelf sfeer moet geven. Dit soort architectuur werkt alleen maar als je er veel in zet. Met al die aapjes en knuffels storen de lelijke leidingen met. Het drukke kleurschema werkt hier wel. Met die vieze brume kozijnen heb je veel kleuren nodig." "Een jongen die nog zo veel knuffels heeft staan, hangt nog erg aan zijn ouders", vindt Maartje Kok (24), student maatschappelijke

vraagstukken en beleid. "Er staan in deze kamers wel zeven knuffels, dus ik denk dat hij vrij jong en erg knuffelig is. Maar hij is ook snowboarder of skièr, want er staat zo'n zonnebril op die Heinekenfles. Het is een heel gewone jongen met een standaardkamer die economie of beo studeert. Alleen die tafel vind ik naar. Maar goed, ik heb ook ouwe troep staan." "Mijn spullen? Die heb ik gewoon uit Eindhoven meegenomen en er komt steeds meer bij", zegt Wouter Vlemmings zelf "Mijn kamer is een beetje rommelig, maar dat vind ik wel lekker huiselijk. Wat ik wel jammer aan deze kamer vind, is dat-ie niet zo groot is. Hij zou eigenlijk uitgebouwd worden, maar dat gaat niet door. En ik had al mijn meubels al verschoven Ik heb veel apen in mijn kamer staan. Die krijg ik vaak van vrienden omdat mijn bijnaam Monkey is. Toen ik tien jaar was, ben ik uit een zeven meter hoge boom gevallen. Ik viel van tak naar tak en de laatste twee meter in vrije val. En ik had alleen een schaafwondje, vandaar." Wil JIJ ook met je kamer in Ad Valvas? Of wil je commentaar leveren' Stuur dan een e-mail naar fbal(a^advalvas.vu nl.

Berend Vonk

Zeven studenten wonen samen in een achttiende-eeuws pand. Dan wordt een van hen dood gevonden. En al snel sterven er meer. Wie is hier aan het moorden? Aflevering 22 van het Ad Valvas-feuiileton. Annette Wiesman

Wat vooraf ging: Enzo is niet bhj met nieuwe buurjongen Bemie, die een oude bekende uit zijn geboorteplaats blijkt te zijn. Charlie denkt ontdekt te hebben wie de moordenaar is. Nu ze het weet, durft ze ineens niet meer naar huis. Uiteindelijk bedenkt ze een briljante oplossmg. Hoopt ze, althans. Charlie rammelt nerveus aan het slot van haar kamerdeur. De tocht naar huis is zenuwslopend geweest. Het is voor het eerst sinds de serie moorden in huis is begonnen dat ze echt van slag is. Maar goed, houdt ze zich voor, de brief is gepost en de aanval is de beste verdediging. Eng is het wel. Morgenochtend zal ze bij Velvet intrekken om van daaruit een huis te

zoeken. Eén nachtje hier moet nog wel kunnen, maar langer dan dat zou gevaarlijk zijn. Charlie gelooft niet dat het haar zal lukken haar moordende huisgenoot blanco tegemoet te treden zonder zichzelf te verraden. Er heerst vanavond een aandachtige stilte in huis. Het enige wat ze hoort is het getik van de natte was die in het trapgat te drogen hangt. De deur zwiept open en Charlie stapt snel naar binnen. Ha, huiselijkheid, veiligheid. Straks meteen een bezweringsritueeltje op het altaar uitvoeren om de boze geesten of buren buiten de deur te houden, bedenkt ze grimmig. Het licht weigert dienst. Dan voelt ze een ademhaling in haar nek, licht als een briesje. Angst is geen hersenspinsel, merkt ze, het is zo fysiek als een samentrekkende maag. Ze hoort een bekende stem bij haar oor. "Het is niet

persoonlijk bedoeld hoor, Charlie", fluistert die. "Maar chantage, was dat niet wat banaal?" Even lijkt het of de rechterkant van haar schedel alleen maar gestreeld wordt, voordat alles barst. Op haar hakken wiebelt Constance door de gangen. Alleen letjes kamer heeft ze nog niet gehad. Datgene waarvoor ze hier is komen wonen, heeft Constance allang ontdekt. Haar missie is geslaagd. Voor de voor de goede orde zal ze deze kamer ook nog even meenemen. Keimelijk is letje weer aan het tortelen bij haar bovenbuurjongen, want de deur staat wijd open en de kamer ziet eruit alsof de bewoner nog volop met van alles bezig was. Een bord met etensresten balanceert op de vensterbank en drie postzegelalbums liggen opengeklapt op de grond. Constances oog valt op een onooglijk zegeltje met bruine randen en een vliegtuig erop. Kennelijk een gekoesterd bezit, want het is de enige zegel in een met fluweel beklede doos. Constance slaakt een geër-

gerde zucht. Hier woont een keurig persoon die houdt van de suffe dingen des levens. Een bloemetjesdekbed hangt te luchten in het open raam, op een muziekstandaard staat een opengeslagen muziekboek, aan de muur hangen Monets waterlelies in een gouden lijstje. Onder het bed ligt zelfs de bijbel; Constance stapt griezelend achteruit. Ze struikelt over een verdikking in het tapijt. Nieuwsgierig slaat ze het kleed terug. Er hgt een felrode plastic Dirk-tas onder. "letje is er niet, maar laat je daar vooral niet door weerhouden", klinkt het achter haar rug. Enzo komt binnenlopen. "Ik zie dat je je zo ook wel redt. Wil je nog iets specifieks weten?" Hij kijkt nog kwader dan anders, die zuurpruim. Constance richt zich waardig op. "Ja, maar het is niet je vriendinnetje naar wie ik nieuwsgierig ben. Het gaat me om jou." Enzo komt dreigend op haar af "Ha, ik wist wel dat er iets was. Vertel eindelijk maar eens waarom je hier bent. Om mij zwart te maken?"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen