Ad Valvas 2002-2003 - pagina 576

AD VALVAS 26 JUNI 2003

PAGINA 4

Mensen in de bergen bedrijven de landbouw op allerlei manieren. Lang geleden bouwden de inca's al stenen muurtjes om daar terrassen mee te maken. In het Peruaanse dorpje Pisac legden ze terrassen aan in de vorm van een halve cirkel die aan de vleugel van een patrijs doet denken. Pisac betekent patrijs. D e terrasbouw was zo verstandig ontworpen dat de plaatselijke bevolking er nog altijd op kan boeren. Het was daarom dat ik Pisac wilde zien. De bus bracht ons naar de ruines van de stad op de top. Verzonken m gedachten over duurzaam hellingbeheer liep ik naar de terrassen direct onder de stad. Uit elk muurtje stak wel een nj stenen waarlangs ik kon afdalen. Op een goed moment bedacht ik maar helemaal langs de helling af te zakken. Diep beneden in het dal zag ik voor de autoweg een beekje stromen met een brug waar mensen overheen liepen. Daar koerste ik op. Naar gelang ik verder de diepte in ging, leek het beekje breder en breder te worden. Maar ik had een brug gezien, dus moest ik over het water kunnen komen. T e n slotte bleek de beek wel tien meter breed te zijn, en de brug was een gladde boomstam. Ik zette er een eerste stap op, maar werd bang uit te glijden en in het water of op de rotspunten te vallen. Wijs geworden in vroegere bergtochten trok ik mijn schoenen, sokken en lange broek uit en daarna mijn schoenen weer aan. Met mijn bagage op mijn hoofd waadde ik door het nviertje. Aan de overkant zette ik mijn drijfnatte schoenen m de zon en wachtte ik tot mijn benen droog genoeg waren om mijn broek weer aan te trekken. Er kwam een boerenmeisje aangelopen. Ze bekeek het schouwspel van de westerling die m z'n onderboek met natte benen aan de kant zat. Hoe verbaasd ze ook geweest mag zijn, ze boog door een knie en zei beleefd: "Buenos dias, signor. " Terwijl ik net zo beleefd teruggroette, liep ze spekgladde boomstam op en gmg zonder aarzelen naar de andere kant. Halverwege, ik word nog duizelig als ik er aan denk, draaide ze zich om en zei opnieuw: "Buenos dias, signor." Ik weet niet meer wat ik teruggezegd heb.

^09k

vu-

Peter van der Werff is wetenschappelijk medewerker bij het Instituut voor miheuvraagstukken.

Ondertussen bij Propria Cures...

Christiaan Krouwels

'Werpdwergen': z e waren er wel op de Nacht van de Waanzin, maar met de g a s t e n gooien deden z e niet

...leest B e a u van E r v e n D o r e n s voor uit eigen werk. In een eigen columnbrouwsel geeft de goedgekuifde presentator van RTL Boulevard af op het BNN-programma Neuken doe je zo. Deze weinig verheffende voorleesbeurt vol schuttingtaai past perfect bij de Nacht van de Waanzin, een benefietfeest van 'het oudste en enige satirische weekblad van Nederland': Propria Cures. Vroeger een begrip, tegenwoordig een beetje uit beeld verdwenen. De anchorman van RTL Boulevard was ooit op een blauwe maandag redacteur van Propria Cures ('PC voor vrienden'). Daarom is hij hier, in tegenstelling tot andere oudgedienden als H e n k S p a a n en T h e o v a n G o g h . Zij staan eveneens op het affiche, maar hadden volgens de organisatie "een slechte smoes". De Nacht van de Waanzm, op 18 juni in de Melkweg, doet zijn naam eer aan. Net als het recalcitrante studentenweekblad zelf staat deze avond in het teken van tegendraadse en confronterende optredens, met een goed oog voor wansmaak. Wat te denken van de Duitse aerobics-trainer Ralf, die in een te strak gewichthefferspakje op het podium zijn work-out doet: marcheerpassen als training van de beenspieren en Hitler-groeten als sportieve armheffmgen.

Tussen de welluidende Schlagers door nuttigt Ralf een braadworst en een pul bier. Minstens zo politiek-incorrect is het optreden van beroepsprovocateur Rob M u n t z , ooit ontslagen door de VPRO nadat hij verkleed als Adolf Hitler met een gasfles onder de arm chassidische joden had opgejaagd in Wenen. Ditmaal verschijnt Muntz op het podium van de Melkweg met een zwartgeschminkt hoofd en een rastapruik. Hij sleurt presentatrice Georgina Verbaan mee de bühne op om een discriminerend negerlied ten gehore te brengen. "Is dit RTL Boulevard Live? Wat voor publiek is dit?', vraagt hij Verbaan publiekelijk, terwijl hij haar rok omhoog tilt. De piepkleine actnce uit G T S T en Costa!, ontpopt zich als pnnses van de avond. Het soapsterretje treedt op als spreekstalmeesteres en voelt de humor van PC wonderwel aan. Zelfs gedegenereerde types als Muntz zet ze genadeloos op hun plaats. Het studentenpubliek joelt om haar witte baljurk, gecombineerd met een berenmuts voorzien van extra grote oren. Het dak gaat er helemaal af als Verbaan volkszanger Likki Lakki aankondigt. Deze tweederangs artiest zet het publiek aan tot de polonaise tijdens zijn meezinger Puntje d'r in, puntje d'r uit.

Wansmaak blijkt geen grenzen te kennen. De redacteuren van Propria Cures blikken tevreden terug op hun Nacht van de Waanzin. Pieter B o t , gekleed in een knalgeel feestpak met chique hoed, is de enige VU-student in de redactie. "Ik heb geen hoge pet op van het culturele beleid van de VU. Rector Smmia doet daar bijna niet aan, terwijl hij er toch lang genoeg zit. Cultuur leeft daar niet. Aan de VU studeren bijna alleen spoorstudenten." Drijvende kracht achter deze nacht is Erik N o o m e n (geen familie!), oud-redacteur en tegenwoordig lid van het stichtingsbestuur van PC. "De media hebben het fabeltje verspreid dat we failliet gaan. Maar eerlijk is eerlijk: dit feest organiseren we voor de harde cash. Ik ben heel tevreden, want een feest als dit is nog nooit gedaan. Jammer dat de Melkweg ons verbood om in de zaal het Nederlands kampioenschap spacecakehappen te houden." Evenmin is de aangekondigde wandelende absmtbar in de Melkweg gesignaleerd: blijkbaar heeft PC het landelijke verbod op dit 'godendrankje' niet weten te omzeilen. "Maar werpdwergen waren er wel!", aldus een trotse Noomen.

Jeroen Mirck

'Ik ben een beest' Jaren geleden stond ei in de Volkskrant een artikel over een interessant sociologisch onderzoek. Groepjes jonge vrouwen, voorzien van fotocamera en stadsplattegrond en gekleed in niet al te verhullende kledij, werden m grote wereldsteden losgelaten met als enige opdracht: mrf het aantal opmerkingen, fluitjes, veelbetekenende blikken enzovoort van de lokale mannen. De bedoeling van het onderzoek was om één van de steden als de vrouwonvnendelijkste van de wereld te ktinnen aanmerken. De naam van de stad die als winnaar - of eigenlijk verhezer - uit de bus kwam, laat zich raden: Rome. Toen ik zelf als zeventienjarig gymnasiummeisje voor het eerst m Rome kwam was ik, samen met alle andere zevennenjange gymnasiummeisjes, vooraf gewaarschuwd door het begeleidende docentencorps: loop nooit m je eentje door de stad, ga nooit met alleen maar meisjes uit eten, blijf bij de groep, pas op in de metro. Eenmaal ter plaatse bleek waarom. Ik zag verbijsterd aan hoe keurig ogende meneren in pak mij en mijn vriendinnetjes terronseerden.

Eind april van dit jaar was ik, vijf jaar na dato, terug in Rome en het viel me op hoe keurig de mannen daar zich tegenover vrouwelijke toeristen gedroegen. Relatief keurig, want ik ben het inmiddels honderd keer erger gewend. Laat ik het zo zeggen: in Lecce is staren niet onbeleefd. Maar het ergste vind ik het sissen. In dat geval meent een manspersoon de aandacht van een voorbijlopende vrouw te moeten trekken door het geluid van een leeglopende fietsband te imiteren. In het begin moest ik daar erg om lachen, maar naarmate het vaker gebeurde ("vaker" in de zin van: twintig keer per dag) werd ik er agressiever van. Dat sisgeluidje irriteert me tot m mijn celkernen, evenals het al net zo laffe claxonneren. Het beeld van de Italiaanse man als stoere macho is duidelijk in het buitenland ontstaan, want neem maar van mij aan: ze zijn nog te schijterig om je direct aan te spreken. In plaats daarvan maken ze rare geluidjes, loeren ze naar je in de achteruitkijk-

spiegels van hun auto en toeteren ze als zij veilig in hun auto zitten en jij op straat loopt. Alleen de allerdappersten (of allerwanhopigsten) durven echt iets tegen je te zeggen maar doen dat op zo'n intreurige manier dat je ze wel móét afeeiken. Daarmee kom ik dan bij het hoofdstuk "aanspreekzinnetjes". Waarom snappen Italianen niet dat je met iets origineels moet aankomen? "Weet jij waar er hier in de buurt een apotheek is?" "Nee. Wil je met mij mee naar huis?" "Heb jij een apotheek thuis dan?" Mijn Ierse huisgenote werd een paar weken geleden aangesproken door een mannelijke medestudent met de vraag of zij van plan was de zomer ook in Lecce door te brengen. Ja, zei ze. Mooi, antwoordde de jongen. "Je zult het geweldig vinden hier. De wijn, het strand, de mannen. Ik bedoel, neem mij nou. Ik ben een beest." Waarna hij een zeer authentieke imitatie van een brullende leeuw ten gehore gaf: "waaoohw!" Erg tekenend.

Vierdejaars archeologie en preliistorie Dapline Lentjes studeert de komende tijd in Lecce, in de hak van Italië. Maandelijks vertelt ze over wat ze daar meemaakt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen