Ad Valvas 2002-2003 - pagina 445

AD VALVAS 10 APRIL 2003

PAGINA 9

Op de rand

VU-studenten in zeilklassieker naar Engeland

'Je geeft ze een touw en zegt: trek!' Meer dan dertig economiestudenten van de VU doen deze week mee aan de Heineken Race of the Classics. Het is voor het eerst dat er een VU-team start in deze zeven dagen durende zeilwedstrijd. Ad Valvas voer een stukje mee.

Martme Postma Door de luidsprekers op de kade klinkt bombastische muziek. Tromgeroffel en accordeonklanken, waarbij stoere zeebonken nog maar eens een schipperbitter achterover slaan. Piet Veermans Sailing Home maakt de sfeer in de Rotterdamse Veerhaven compleet. Die sfeer wordt verder bepaald door een Hollandse lucht, een stevige wind, twintig klassieke zeilschepen met wapperende vlaggetjes en vierhonderd studenten, warm ingepakt in zeiljassen. Er zal vandaag inderdaad worden gezeild, maar naar huis gaat de tocht met. Oostende in België is het eerste doel van de Heineken Race of the Classics, een zeven dagen durende zeilwedstrijd die deze maandag in Rotterdam begint. D e race, georganiseerd door en bedoeld voor studenten van financiële en managementopleidingen uit het hele land, wordt voor de vijftiende keer gehouden. Dit jaar doet er voor het eerst ook een team van de VU mee; meer dan dertig studenten van de faculteit Economie hebben vijfhonderd euro betaald voor een plaatsje aan boord van de Loth Lonen, een driemast gaffelschoener uit Amsterdam.

Elfen t>p zee Voor Linda E m e n s en Robert van Asch is het de tweede keer dat ze aan de zeilrace meedoen. Vorige keer waren ze nog student aan de Amsterdamse Academie, een hogeschool voor financiële opleidingen; inmiddels zijn ze doorgestroomd naar de universiteit. "We wüden de race gewoon meenemen naar de VU", vertelt Emens. Dus schreef ze, samen met Van Asch en medestudent Jeroen Derx, in oktober een brief aan de organisatie. Dat heeft ertoe geleid dat het Team VU, zoals de studenten zich in wedstrijdverband noemen, zich vanmorgen om tien uur heeft geïnstalleerd op meteen maar een van de grootste schepen in het deelnemersveld. De Loth Loriën is genoemd naar het land van de grijze elfen uit de boeken van Tolkien, vertelt schipper Jorrit de Vnes, die al drie jaar met bezoekers op het schip vaart. "Die elfen konden geen rust meer vinden als ze eenmaal de zee hadden gezien. Daarna moesten ze zwervend door het leven gaan." Tnest? Welnee, vindt De Vries. "Dat IS toch prachtig? De zee roept!" Dat een aantal van de bemanningsleden nog nooit een schip van binnen heeft gezien - laat staan ooit op zee heeft gevaren - is volgens de schipper geen probleem. "Je geeft ze gewoon sen stuk touw en zegt: Trek! Meestal l^omt het wel goed." O m te voorkomen dat het toch uit de hand loopt, zijn er behalve D e Vries nog drie professionele bemanningsleden aan boord.

Sponsors en b o b o ' s Op de Westerkade, waar de Loth Lonen ligt afgemeerd, is inmiddels Lee Towers gesignaleerd, het massieve lijf strak in het pak, de haardos zorgvuldig geföhnd. De ras-Rotterdammer zal straks, omringd door wedstnjdsponsors en bobo's van de stad, het startschot geven. Het is niet roeer dan logisch dat juist hij daarvoor IS uitgekozen, vertelt Towers: "Mijn leven is met de haven vergroeid; mijn opa was schipper, hij kwam hier elke week laden en lossen." Zelfheeft hij als scheepsdieselmonteur "op de

Je lioeft geen prof te zijn om mee te doen aan de Heineken Race of tlie Classics grootste zeeslepers van Smit gesleuteld". Het ene na het andere schip begint zich nu los te maken uit de haven, om pal onder de Erasmusbrug op het startschot te wachten. De Tecla uit Zwartsluis komt voorbijglijden, gevolgd door de Zuiderzee uit Enkhuizen en de Stortemelk uit Amsterdam. Op elk schip staan groepjes studenten aan dek. Dan mag ook de Loth Loriën los. D e studenten zwaaien naar de mensen op de kade en naar Lee Towers, die boven op het Startschip staat: "Hee Lee!" Lee steekt beide duimen op. "Ik vind dat wij een hele puike boot hebben", mijmert een jongen op het voordek, terwijl hij het deelnemersveld overziet. Op het middendek zitten een paar meisjes in de zon te sms'en. Ze sturen gniffelend een benchtje aan medestudent Camiel: "By the way, je had best meegekund." Een halve minuut later hangt Camiel al aan de telefoon. "Wat is hij aan het doen?", vraagt een van de meisjes. "Hij is aan het studeren", giechelt

haar vriendin, tot grote hilariteit van het groepje. N o u ja, eigen schuld, concluderen ze. H a d hij maar moeten komen.

Vijf u u r : eten Dan klinkt vanaf het startschip een langgerekte toeter; de wedstrijd is begonnen. Een voor een zetten de schepen zich, nu nog op de motor, in bewegmg. Op naar zee. "We gaan de schoener bijzetten!", roept een van de bemanningsleden als de stoet al een tijdje over de Nieuwe Maas vaart, terwijl links en rechts het havengebied met zijn hoge kranen en opslagloodsen voorbijglijdt. Vijf studenten zijn nodig om het grote zeil aan de voorste mast te hijsen. "Land in zicht!", zegt Floris van Dijk, terwijl hij op de linkeroever wijst. Hij hangt loom op een van de banken aan dek. Even later vallen zijn ogen dicht. Linda Emens gaat zo langzamerhand de kookploeg activeren. Het is pas halfvier, maar om vijf uur moet het eten achter de rug zijn en de afwas

Christiaan Krouwels

gedaan: "Dan zijn we namelijk op zee." Soep met stokbrood staat er op het menu. "Een lichte maaltijd", zegt Emens, die zich van de vorige keer nog de boerenkool op de eerste avond herinnert. "Dat viel niet zo lekker toen we eenmaal op zee waren. Iedereen was misselijk." Op zee begint de échte wedstrijd, met een nieuw startschot, want dat met Lee Towers was alleen voor de show. Maar eerst zetten de schepen bij Maassluis nog hun bezoekers aan wal. De frisse dames en heren van de sponsorbedrijven - want het blijft een evenement van economiestudenten zeggen: "Veel succes en zet 'm op!". En terwijl de hoge masten achter de horizon verdwijnen, vertrekken zij weer naar hun kantoor. De Heineken Race of the Classics is dinsdagochtend in Oostende aangekomen Woensdag IS de oversteek gemaakt naar Ramsgate m Engeland Zondag 13 apnl is de finish de schepen worden rond 14 30 uur verwacht aan de Sumatrakade in Amsterdam Meer informatie www hrotc.nl

Sinds deze week heb ik thuis een papierbak van de VU. Niet zo'n grote blauwe op wieltjes, maar zo'n wit mandje dat onder je bureau past. Ik wilde graag zo'n papierbak thuis; het leek me handig voor op de werkkamer. Daar liggen altijd papieren waarvan je vermoedt dat je ze nooit meer nodig hebt, maar als je ze weggooit, blijkt soms ineens dat er toch iets belangrijks op stond. Een papierbak leek mij voor zulke papieren ideaal: je stopt ze enn, laat ze een paar weken zitten en als blijkt dat je ze inderdaad niet meer nodig hebt, gooi je ze alsnog weg. Moet je ze toch ineens weer hebben, dan vis je ze er net zo makkelijk weer uit. Omdat de papierbakjes van de VU eruitzien als heel normale artikelen, ging ik naar Blokker om er een te kopen. Maar ze hadden geen papierbakken bij Blokker. Wel prullenbakken, wasmanden, afwasteiltjes en opbergkratten in alle soorten en maten. Maar geen papierbakken. Het handige van de VU-bak, moet ik nog zeggen, is dat hij plat en rechthoekig is; niet vierkant of rond, zoals een gewone prullenbak. Het papier kan er recht in, waardoor het niet kreukt. Ik probeerde een sigarenboer annex kantoorboekhandel, maar ook hier: geen papierbakken. T e n slotte ging ik naar een echte professionele kantoorwinkel, maar wederom kreeg ik nul op het rekest. D e verkoper wist mij zelfs te vertellen dat papierbakken zoals ik beschreef, helemaal niet bestaan. De VU is haar tijd blijkbaar ver vooruit. Er zat niets anders op dan het aan de universiteit zelf te proberen. Ik ging naar de receptie in het hoofdgebouw en vroeg wie er over het kantoormeubilair gaat. De receptioniste verwees mij naar het servicepunt. Daar zat een man die mij de weg uitlegde naar de afdeling inkoop, in het wis- en natuurkundegebouw. D e man gaf mij ook een formuHer mee, om in te vullen. Bij inkoop was de aangewezen persoon net lunchen, maar iemand anders noteerde mijn telefoonnummer en zei dat ik zou worden gebeld. Ik keek het lege kantoor in; er stonden wel drie papierbakken. Even schoot het door mijn hoofd dat ik van al het gedonder af zou zijn als ik er daarvan gewoon één meenam. Maar op een of andere manier leek stelen me toch niet de juiste weg. Net toen ik weer richting uitgang hep, zag ik een bordje 'Magazijn', met een pijl. Waarom niet, dacht ik en ik volgde de pijl. In het magazijn zat een man. "Hebben jullie hier toevallig van die kleine witte papierbakken?", vroeg ik. "Eén moment", zei de man. Hij verdween achter een muurtje en kwam even later terug met een papierbak die weliswaar een beetje vergeeld was, maar er verder prima uitzag. Ik pakte hem aan en bleef nog even staan, om de man de kans te geven een bedrag te noemen of met een formulier op de proppen te komen. Maar de man maakte een 'laat maar zitten'gebaar. Sindsdien ben ik dus de eigenaar van een VU-papierbak. De bak staat naast mijn bureau en ik heb er al heel veel papier in gegooid, en zelfs ook alweer uit gehaald. Het werkt! Martme Postma In Op de rand staan voorvallen in de marge van het universitaire nieuws

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen