Ad Valvas 2002-2003 - pagina 256

AD VALVAS 19 DECEMBER 2002

PAGINA 4

Helemaal VU In december ben ik thuis de loser zonder kerstpakket. Terwijl via baantjes en banen de kerstpakketten van anderen binnenstromen, word ik met hoon overladen omdat mijn baas niks geeft (stelt mijn baan wel wat voor, eigenlijk?). En al kan ik de laatste jaren wijzen op de door mij hoog gewaardeerde fles wijn van de Letterenfaculteit, veel helpen doet dat niet. Waarom doet de vu niet aan kerstpakketten? Ik geloof dat ik er ooit wel eens de redenen voor heb gehoord, maar ik ben ze vergeten. Op zichzelf genomen zouden kerstpakketten prima passen in de bedrijfsmatige aanpak die toch links en rechts wordt geambieerd. Als we even denken in termen van interne communicatie en het creëren van een vu-gevoel, lijken zulke pakketten toch een voor de hand liggend en vooral geijkt instrument. Zijn we op dit punt opeens weer niet een bedrijf, of is dat een flauwe opmerking? De spreekwoordelijke 'gereformeerde zuinigheid' dan? Het zal de vrees voor oubolligheid en weggegooid geld wel zijn. Met recht, ongetwijfeld. Het hedendaagse kerstpakket, zo kan ik thuis waarnemen, zit vol maatschappelijke betrokkenheid, maar heeft verder weinig direct nut voor de ontvanger. Bij ons in het keukenkastje figureren in ieder geval nog altijd de alternatieve kaarsen uit de Sahara (2001, branden niet) en de ambachtelijke Tibetaanse honing (2000, onduidelijke structuur en signatuur). Waarom dan niet metéén geld gegeven aan de derde wereld, of andere goede doelen? Juist, dan is het weer geen kerstpakket. Maar nu hoorde ik laatst van een moderne versie van het kerstpakket (in gebruik bij een zusteruniversiteit), en dat lijkt me helemaal iets voor de vu. Het werkt alsvolgt: begin november krijgt het personeel mail van het college van bestuur, met de vreugdevolle mededeling dat ieder langs elektronische weg zijn of haar eigen kerstpakket mag samenstellen. De universiteit heeft namelijk een brede sortering aan goede doelen geselecteerd, en iedere medewerker mag voor tweehonderd punten (uiteraard corresponderend met een bepaald bedrag) die goede doelen aanklikken waar hij of zij het meeste hart voor heeft. Daarbij kan iemand gaan voor spreiding en vijf goede doelen een beetje gunnen, of alle tweehonderd punten inzetten voor het allerbeste doel. Of nog weer wat anders. Hoe dan ook: de universiteit, laten we zeggen de vu, maakt vervolgens namens het personeel net voor de kerst het totaalbedrag over aan de gekozen goede doelen. Iedereen tevreden, lijkt me. De goede doelen, uiteraard. Het personeel ook, want het krijgt een kerstpakket, voelt zich daardoor helemaal vu en kan bovendien met een gerust hart de bedelbrieven van december in de prullenbak werpen. En de vu toont zich 'een universiteit die middenin de samenleving staat'.

Ondertussen op de kerstlunch..

... zijn sommige mensen nog steeds niet uitgepraat over de 'vrouw met het brood'; het halfnaakte fotomodel dat in een grote witte onderbroek en met een Turks brood voor haar borst op de uitnodiging voor de jaarlijkse kerstlunch prijkte. "Een smakeloze foto", vindt Lara Hager, medewerker internationalisering bij de faculteit Economie. Haar collega Ella N o o r d hoek gaat nog verder. Na enige aarzeling weliswaar, want ze wil op de faculteit, waar ze pas een halfjaar werkt, niet de naam van 'die feministe' krijgen. Noordhoek vindt de hele aankleding van de kerstlunch seksistisch - naast elke tafel staat een meisje wier witte gewaad naadloos overgaat in het tafelkleed, alsof het eten dat daarop is uitgestald, rechtstreeks uit haar lichaam komt. "Het is weer het oude verband tussen het lichaam van de vrouw en vruchtbaarheid, zo voor de hand liggend", fulmineert ze. "Terwijl er zoveel meer is." "Een man is ook vruchtbaar", voegt Hager toe. Noordhoek vindt de aanblik van meisjes die overgaan in gedekte tafels 'heel erg onaangenaam'. "Het idee dat dat eten uit hun buik komt, bevordert niet bepaald mijn eetlust." Desondanks is ze bezig aan een broodje kruidenboter. "Ik moet wel; ik had zelf geen brood mee", verklaart ze. Studente architectuurgeschiedenis Inger Groeneveld, vastgeklonken aan een tafel met oven-

Gijsbert Pols

Margreet Onrust is docent schriftelijke taalbeheersing bij de opleiding Nederlands. ZIJ schnjft eens in de negen weken een column.

Peter Strelitski

'Het is weer het oude verband tussen het lichaam van de vrouw en vruchtbaarheid'

'Ach, wir armen', zo sluit het droef stemmende bericht in de Suddeutsche Zeitung af. De eerste persoon meervoud geldt het Duitse volk, de jammerkreet het volgende; op de kunstbeurs van München wordt een dezer dagen een notenhouten kastje geveild, dat Johann Wolfgang von Goethe aan het einde van zijn leven aan zijn laatste liefde Ulrike schonk. Er is decennialang gespeculeerd over het kastje: in allerhande geheime laatjes zouden briefjes met handgeschreven boodschappen van de oude Duitse dichter aan de vrouw (die hem overigens afwees) te vinden zijn. Langzaam werd het meubelstuk een legende en deze legende is nu te koop: 38.000 euro, schat de kunstbeurs. Geen beroerde investering voor een museum of zo, denkt de argeloze krantenlezer, maar... het geld is op. Overal. Er is geen museum in Duitsland dat op dit moment een dergelijke aankoop mag doen. Een paar dagen eerder weet de Tagesspiegel, van huis uit ook geen schreeuwerig blad, dat de stevige saneringen

verse broodjes, heeft er geen moeite mee om als vruchtbaarheidssymbool te worden gezien. Maar het valt haar wel op hoe brutaal de bezoekers van de kerstlunch zijn. Bij het begin werd ze zo wat omvergeduwd door de mensen die zich om de tafel verdrongen. "Niemand wachtte op zijn beurt, iedereen graaide maar." Groeneveld, die met haar optreden als levend tafellaken een boekenbon verdient, heeft sommige mensen een duw met haar elleboog moeten geven. Even verderop staat Rafael Klijn, lid van de universitaire studentenraad, met een appelbeignet in zijn hand. BClijn probeert bij gelegenheden als de kerstlunch altijd zoveel mogelijk te eten. "Ik heb alles al op, behalve de pizza'tjes", vertelt hij, terwijl hij een hap neemt. Ook op het drankenassortiment heeft hij zich uitgeleefd. "Ik heb wijn, melk, jus, appelsap en koffie gedronken." Klijn vindt het een mooie gedachte om eens stil te staan bij de 'heiligheid van eten' en te bedenken dat iedereen daar recht op heeft, zoals universiteitspastor Jannet Delver bij de opening van de kerstlunch uit de doeken heeft gedaan. "Maar al het eten dat overblijft wordt straks in de prullenbak gemieterd", zegt hij verontwaardigd. "Dat is zo hypocriet." Mare van der Kolk, verantwoordelijk voor de catering, moet toegeven dat de overgebleven broodjes inderdaad in de prullenbak zullen eindigen. "Ik kan niet anders", verontschuldigt hij

zich. Het Leger des Heils is geen optie. "Dat red ik niet, het spijt me." Over zo'n verspilling van kostbaar voedsel is rector T a e d e S m i n i a wel even geschokt. "Als het waar is dat alles wordt weggegooid, dan vind ik dat heel slecht", zegt hij. "Eten weggooien is helemaal niet mijn stijl." Hij gaat direct opheldering vragen. Even later kan hij melden dat in elk geval de gebakjes nog zullen worden uitgedeeld in het ziekenhuis, en dat ook de rest van het eten zoveel mogelijk verdeeld zal worden. "Ga je vrienden halen om nog een hapje mee te eten. Het is gratis", spoort hij Mirte Stut en Martijn de Groote aan. De twee studeni-en beleid, communicatie en organisatie hebben net een presentatie gehouden en kwamen toevallig even langs. Ondertussen speelt bibliotheekmedewerker Bert Kraan kerstliedjes op de piano. " N u m m e r elf', zegt hij in de microfoon als een vrouw in een rode trui haar verzoeknummer is komen doorgeven. 'God rest you meny gentlemen', klinkt het even later door de foyer. C . P . Stoffels, die ooit kunstgeschiedenis studeerde aan de vu en al jaren 'om de hoek' woont, vindt het allemaal prachtig. "De aankleding, de ambiance... Er is zoveel aandacht aan besteed, ik krijg er echt een kerstgevoel van."

i i

II

i

Martine Postma

Jaartje Berlijn

Illegaal studeren in het hoger onderwijs (minder ruimtes, minder professoren) en de toename van het aantal studenten (minder kamers) met geheel gelukkig samenlopende ontwikkelingen zijn. Op dinsdagmorgen stap ik tien minuten voor aanvang de collegezaal binnen. Een meisje knikt me vriendelijk toe; ja, de tas markeert inderdaad dat de stoel door een nog te verschijnen vriendin zal worden bezet. De vloerbedekking is verre van hoogpolig. Toegegeven, ik bevind me onder germanisten. Germanistik, weet de Tagessptegel, is een massastudie. Ik heb nog tien minuten en lees: 2100 studenten op negentien professoren, Schwarzstudierender nicht mitgerechnet. Ik kijk op en loer om mij heen: welke illegaal studerende ellendeling maakt dat mijn verkrampte benen maar niet uit de slaap komen, zodat ik de met honderd

man tegelijk gevoerde discussie slechts in flarden kan volgen? 1 Niet veel later, in de kelder van de villa waar de opleiding Niederldndistik resideert, wisselt een select gezelschap (drie Duitsers, vier Nederlanders) van gedachten over allerlei kweties. De stemming noemen we gemütlich, althans dat concludeer ik na afloop als ik samen met een landgenoot een bekertje koffie geniet. Wat dóé jij eigenlijk? De landgenoot heeft filosofie gestudeerd en poogt zich in Berlijn met het geven van taallessen een bestaan te verschaffen. Om bij te blijven volgt hij af en toe een college Niederlandistik. Leuk. En zijn tentamenbriefjes? Die zijn voor het plakboek. Goh. En er heeft nog nooit iemand opgemerkt... ? Nee, nog nooit heeft iemand iets opgemerkt. We schenken nog een bekertje in.

Gijsbert Pols :s vierdejaars Nederlands Hi| % studeert dit jaar aan de Freie Universität in Berlijn. Maandelijks schnjft hij voor Ad Va^' vos een column.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen