Ad Valvas 2002-2003 - pagina 32

nw I AD VALVAS 29 AUGUSTUS 2002

PAGINA 1 6 I

Aan tafel bij vE'90

Tot september hebben de bewoners de riante benedenverdieping voor zichzelf

Daphne Lentjes "We zitten middenin de verhuizing, dus het is een enorme zooi", verontschuldigt Sylvie Bassant (21), sociologiestudente aan de UVA, zich direct bij binnenkomst. Bassant was de afgelopen twee jaar samen met Anne-Jet Pruil^sma (21, studente literatuurwetenschappen) beheerder van het pand aan de Van Eeghenstraat, dat door de vu wordt beheerd en door allerlei verenigingen gebruikt. Binnenkort staan zij hun plek af aan twee nieuwe beheerders. Als vE'90 tenminste niet wordt verkocht, zoals de VU tot voor kort van plan was. IVlaar inmiddels is rec-

tor Taede Sminia daar, in een gesprek met de initiatiefgroep Red vE'90, van teruggekomen. "Dat was wel onwijs cool", roept Anne-Jet enthousiast. "We hadden een hele speech voorbereid om hem te overtuigen, en toen zei hij ineens: 'Nou, ik heb er tijdens mijn vakantie nog eens over nagedacht...'" Momenteel wonen ze met z'n vijven in de villa van het studentenpastoraat. Jakob Jelleszoon Loosman (25, student in Utrecht) is een van de nieuwe beheerders. Zijn medebeheerder heet Evelyne, maar haar achternaam wil hem niet te binnen schieten. Hij kijkt zorgelijk. "Best erg eigenlijk." Zijn vriendin Sonja Pauw

Chnstiaan Krouwels

(25) die de bar van vE'90 gaat beheren, weet wel dat er in het huis tegenover waar Evelyne nu woont, laatst een lijk is gevonden. "Wat spannend, zeg", vindt Sylvie. Ondenussen staat Anne-Jet druk in pannen te roeren in het piepkleine keukentje op de bovenste verdieping. Zij kookt meestal in het huis. "Omdat ik het het leukste vind. En omdat ik niet van afwassen hou." Ze haalt een bakplaat met tomaten uit de oven. De pan en de tomaten worden mee naar beneden genomen: in de serre aan de tuinkant van het pand hebben de anderen al de tafel gedekt. "Hier eten we normaal gesproken niet, hoor", legt

Wat is liefde? Je familie, God of die hopeloze aan-uit-relatie: de liefde kent veel gedaantes. Studenten en medewerkers vertellen over hun hartstochtelijke affaires en platonische passies. Deze week Nol Goettsch (24), tweedejaars sociologie. 'In een peeskamertje voel ik me op mijn gemak.'

Annette Wiesman Intimiteit "Ik heb een wat lastige eigenschap: ik kan niet eten in het openbaar. Die vieze speekselgeluiden, dat doorslikken, de penetrante etensgeur; je gaat toch ook niet met zijn allen tegenover elkaar zitten poepen? Ik ben dol op een goede maaltijd, maar eten is een intieme bezigheid waarbij geen pottenkijkers horen. Een restaurant vind ik een minstens even onsmakelijk oord als een latrine. Als ik in gezelschap een pizza moet opeten, heb ik acuut een eetstoornis. Misselijk, duizelig, braakneigingen. Bij afspraakjes mijd ik restaurants als de pest; ik stel meestal voor om naar de dierentuin te gaan ofzo. Sinds kort woon ik in een studentenhuis. Een ware bezoeking. Het lijkt wel of ze niets anders doen dan schransen." Mensenmassa's "Mijn eetstoornis is me niet aan te zien. Ik zie er heel gewoon uit. Mensen vinden me altijd wel aardig, of in ieder geval niet onaardig. Ik ben rustig en onopvallend. Ik pas me graag aan de groep aan. Soms ga ik voor mijn lol 's zaterdags door een overvolle Ikea lopen, of rond spitsuur op

het centraal station. Opgaan in de massa is voor mij net een warm bad. Als ik in de trein zit, vraag ik me allerlei dingen af over mijn medepassagiers. Zoals: hoe zou het zijn als deze wagon op een onbewoond eiland terechtkwam? Wie in deze coupé zou zich opwerpen als de leiderfiguur, wie zou een irritante pain in the ass zijn en hoe zou ik me handhaven?"

nu toe altijd mis door emotionele verschillen. Vrouwen hebben toch vaak een lichte neiging tot hysterie, hoe goed verborgen ook. Ik kan er niet tegen als mensen tegen me gaan schreeuwen. Dan ga ik mijn pennen rangschikken of manisch mijn haar kammen. Het is bijna aanstootgevend om je zo te laten gaan, vind ik. Mensen zijn in hun gedrag zo egocentrisch."

Onbegrepen "Sinds kort heb ik een nieuwe vriendin. Ze is alweer mijn vierde dit jaar. Ik heb nooit problemen om het met een meisje aan te leggen, maar wat ik er daarna mee aan moet weet ik nooit zo goed. T o t nu toe heb ik mijn gedoe met eten altijd geheim gehouden. Het is toch niet over te brengen, mensen denken meteen de raarste dmgen van je. Mijn ouders blijven hopen dat het allemaal één grote grap is. Elk jaar proberen ze me weer te strikken voor een nog overdadiger vijfgangen kerstdiner. En elk jaar verdwijnt mijn moeder weer huilend naar boven. Er is veel onbegrip."

Betaalde liefde "Je zou het niet zeggen, maar met seks ben ik heel makkelijk. Dat is in twee minuten gepiept. Misschien zou ik het niet moeten vertellen, maar ik ga regelmatig naar de hoeren. Daarvoor hoef ik me toch niet te schamen? Ik ben in goed gezelschap: Amon Grimberg, wijlen Ischa Meijer, Rude Boy... ze doen het allemaal. Het is pure voorpret om je tussen de drukke toeristenstromen langs de ramen te laten voeren. Het gaat er daarbinnen allemaal heel netjes aan toe, met doekjes en dweiltjes en dingetjes. In de badkamer staat een stofzuiger en flessen Jif Ik voel me in zo'n peeskamertje echt op mijn gemak. Soms lukt het me om in gezelschap van zo'n meisje een broodje door mijn strot te krijgen."

Emoties "Met mijn vriendinnen ging het tot

Sylvie uit. "Dan zijn er hier 's avonds allemaal groepen bezig en eten wij gewoon in de keuken." Maar omdat vE'90 pas in september weer opengesteld wordt voor 'groepen' (studentenverenigingen, maar bijvoorbeeld ook bruiloften) hebben de bewoners de riante benedenverdieping voor zichzelf. Op de tafel staan kaarsen. Sylvie ontkurkt een nieuwe fles rode wijn. "Ja, we hebben een bar in huis", lacht ze. Jakob zet muziek op: Bad Bossanova van Gene Ammons. Anne-Jets vegetarische culinaire meesterwerk heet 'rode risotto met venkel'. De tomaten zijn bestrooid met Italiaanse kruiden en daarna twee uur in de oven gezet. Er mist iets, besluit ze na twee happen. "Vlees!", roept Sonja meteen. "Nee... er had suiker in gemoeten. Dat moet ook altijd in tomatensaus. Zodat het zure van de tomaten niet overheerst." Het gesprek komt weer op het pand en de komende verhuizing. Anne-Jet en Sylvie wijden de nieuwe bewoners verder in in de geheimen van vE'90. Zo blijken er twee placenta's begraven te zijn onder de kersenboom. Jakob kijkt alsof hem zojuist is verteld dat er een radioactief ruimteschip onder de tuin ligt. Het is echt waar, bezweert Sylvie hem. "Twee mensen die hier getrouwd zijn, begraven de nageboorte van elk kind dat ze krijgen m de tuin." Van schrik krijgt Jakob ineens een briljante inval: "Bartelsen! Evelyne Bartelsen." Sonja geeft hem een schouderklopje en gaat naar boven om het loetje te halen: witte druiven. Het begmt al donker te worden. Anne-Jet schenkt iedereen nog eens bij. "En verder blijf ik zitten", zegt ze. "Want ik heb gekookt. Oké, volgende keer een beetje suiker erbij." Wil ji] Ad Valvas ook een keer te eten? Stuur dan een e-mail naar: redactie@advalvas.vu.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen