Ad Valvas 2002-2003 - pagina 424

AD VALVAS 27 MAART 2003

PAGINA 16

Het sleutelgat

'We eten zelf meestal écht Chinees' Centrale hal hoofdgebouw, bij de televisie waarop het laatste nieuws over de oorlog in Irak wordt uitgezonden, maandag 13.30 uur Jongen: "Toch gek hè, dat Rusland nou aan de kant van Irak staat." Meisje (kijkt op uit een boek): "Ja." "Heb je nog gewerkt dit weekend?" "Ja." "Bij je ouders in het restaurant?" "Ja." "En staat er dan een famiiieiid in de keuken of hebben juiiie een kok?" "Dit weekend stond mijn vader in de keuken." "En dan doe jij de bediening?" "Ja." "Wat ik me trouwens altijd afvraag: dat eten wat je 's avonds opdient, dat wordt toch zeker 's middags ai gemaakt? En dat warm je dan toch 's avonds op in de magnetron?" "Nee joh! Dat mag toch helemaal niet?" "O?" "Nee, het wordt allemaal vers klaargemaakt. En daar is ook steeds controle op." "En eet je dan 's avonds ook zelf in het restaurant?" "Ja." "En eten jullie dan hetzelfde wat jullie voor de klanten maken?" "Nee, niet altijd. We eten zelf meestal écht Chinees." "Is dat anders dan?" "Ja, heel anders. We gebruiken andere ingrediënten, en we eten ook minder gerechten met van die zoetzure saus. Ku lo yuk bijvoorbeeld, bah, dat vind ik zo vies," "Ik vind het juist lekker." "Ja, maar jij bent ook een Nederlander!" (MP)

Wat zegt de inrichting van je kamer over jouzelf? En klopt die indruk ook? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van Krista Kamminga (25). Deze vierdejaars communicatie- en informatiewetenschappen betaalt 200 euro per maand voor een kamer op Uilenstede. Tekst: Floor Bal, foto's: Peter Strelitski "Hier woont niet iemand van wie de wereld beter wordt", grapt H e r m a n B o u m a (23), vierdejaars antropologie. "Als Bruce Lee zijn grote voorbeeld is, is de bewoner een agressieve jongen. Het is duidelijk iemand die veel om zijn eigen lichaam geeft. En omdat de boksbal en de spelcomputer niet getuigen van een groot academisch gehalte, denk ik dat het een hboinstromer is. Ik vind het een nare, stijlloze kamer, met een soort A Clockwork Orangeachtige sfeer."

Zeven studenten wonen samen in een achttiende-eeuws grachtenpand. Dan wordt een van hen dood gevonden. En al snel sterven er meer. Wie is hier aan het moorden? Aflevering 13 van het Ad Valvas-feuilleton. Annette Wiesman Wat vooraf ging: letje vraagt zich af wie van haar huisgenoten nu 'goeie buur' was, de geheimzinnige grootafhemer van Justus' studiefraudebedrijfje. Zou die Justus hebben vergiftigd en Bep overhoop hebben gestoken? Jubelende gedachten over een zwoele zomer met Enzo vertroebelen een koele analyse. Charlie herdenkt nog steeds haar dode schilpad en stopt met haar studie. Robin schuift zonder te groeten langs Enzo de keuken binnen. Ze zijn nou eenmaal geen vrienden. Niet dat ze iets tegen elkaar hebben; het is meer een kwestie van totale desinteresse. Ze beseffen ieder in een totaal ander universum te leven. Robins oog valt op het beduimeld boek met bloedrode kaft waann Enzo al roerend m een pan linzen staat te lezen; Dodelijke moordmachi-

nes. " H é " , roept Robin uit, "geweldig boek is dat, de bijbel over seriemoordenaars!" Enzo kijkt verrast op. "Ik heb op mijn kamer nog een hele bibliotheek over het onderwerp." "Ik ook, onder mijn bed, om de politie niet zenuwachtig te maken", grijnst Robin. "We moeten eens wat uitwisselen." Al pratend komen ze erachter dat ze ieder h u n eigen voorkeur hebben: Robin specialiseert zich in negentiende-eeuwse psychopaten, terwijl Enzo zich gespecialiseerd heeft in moordende doktoren. "Zie het als een aanvulling op mijn medicijnenstudie", zegt hij met uitgestreken gezicht. Robin slaat hem grinnikend op de schouder. "Ik heb alle pelgrimsplaatsen bezocht", vertelt Robin verlekkerd. "Alle plekken waar Jack the Ripper toesloeg, en dat was nog maar het begin, natuurlijk." Zijn ogen glanzen. "Die seriemoordenaars waren aanvankelijk een leuke manier om pa en ma te stangen - mijn ouders

"Dit is wel netjes, maar niet esthetisch ingericht", vindt H e l e n Westgeest, docent kunsttechnologie. "Ten minste, dat lijkt op het eerste gezicht zo. Maar als je verder kijkt zie je dat de bewoner het zwaard schuin over de poster heeft gehangen. Zo'n zwaard hang je niet op omdat het doelmatig is, dat zal hij toch meer voor de vorm hebben gedaan. Met die kleine kaart erbij is het net een compositie op de muur. De bewoner schaakt ook, dat lijkt tegenstrijdig met die boksbal. Maar Bruce Lee is het verbindende element. In zijn films gaat het ook nooit alleen om vechten of bodybuilden. Het gaat om een gezonde geest in een gezond lichaam." "Je zou bijna denken dat hier een meisje woont", meent Charlotte Gerritsen (22), vijfdejaars rechten. "Er hangen allemaal foto's op de deur, een jongen zou daar niet snel zo'n collage van maken. En jongens zouden zeker geen kerstverlichting ophangen. Er is ook behoorlijk veel kleur m de kamer. Hoewel ik het wel wat knusser, sfeervoller zou maken met nog een kleurtje op de muur." "Dit is een sportief typ", aldus Vanessa H e e r e (24), eerstejaars rechten. "Ik weet niet waarom hij anders zo'n bokszak ophangt. Waarschijnlijk

zijn van die simpele zielen die denken dat omkopen en opvoeden in het synoniemenboek naast elkaar staan. Ze hebben me overladen met computers, fietsen en ten slotte auto's om me van mijn hobby af te leiden, maar er was geen houden aan. Ik heb elke dag van mijn puberteit aan seriemoordenaars besteed!" Enzo schudt zijn hoofd. "Bij mij was het heel anders. Mijn moeder werd in het dorp uitgekotst omdat ze het in de oorlog had aangelegd met een verdwaalde Japanner. Ze werd een wrak en was nergens meer toe in staat, zodat ik op m ' n veertiende de kost voor mijn zeven zusjes moest verdienen. Door onze slagerij te verkopen was er voor mij net genoeg geld om te gaan studeren. 'Jij gaat het goedmaken voor iedereen', zei mijn moeder op haar sterfbed." Verbeten roert hij in de linzenbrij, die langzaam staat aan te branden; zijn ogen zijn vochtig. "De moordende dokters en verpleegsters gaven me afleiding toen ik in Amsterdam op kamers gmg wonen." Hij herstelt zich. "Wat ik mooi vind aan seriemoordenaars is h u n doorzettingsvermogen en nauwgezetheid. Fantastisch hoe iemand onder zo'n zware psychische druk tot topprestaties komt. Zo'n Doctor Death... petje af."

heeft hij ook gewichten onder zijn bed. Maar ik mis wel een voetbalding. Bij de meeste mannen kun je er donder op zeggen dat er iets van het Nederlandse eftal of een ander voetbalteam hangt. Waarschijnlijk houdt hij wel van stappen, en maakt hij dan van alle leuke avondjes idiote foto's. Want volgens mij staat daar iemand heel wazig o p . " "Ik doe aan poekoelan, een Indonesische vechtsport, en ik vind Bruce Lee ook leuk", zegt Krista K a n u n i n g a zelf. "Mijn huisgenoten wisten dat en daarom heb ik voor mijn verjaardag die boksbal gekregen. Ik oefen er stoten en trappen op. Mijn kamer is vrij klein en ik zou die bal niet ophangen als ik hem niet gebruikte. Op dit moment ben ik bezig om het hier stukje bij beetje te veranderen. Ik wil het graag in seventies-%x.\\\. Ik heb net één muur groen geschilderd, daar staat een oranje bank voor. Maar nu lijken de andere muren nog lelijker. Dus die worden beige. Ook wil ik graag een andere indeling. Met meer een afscheiding tussen het woongedeelte en de rommeltjes. Maar daar IS het te klein voor." Wil ]i) ook met je kamer in Ad Volvos^ Of wil je commentaar leveren? Stuur dan een e-mail naar fbal@advalvas vu nl

Robin klakt instemmend met zijn tong. "Hoewel ze soms ook weer de idiootste fouten maken. Zoals die moordende arts wiens doden achteraf in leven bleken. Zijn mes miste steevast het hart. Iedereen weet dat het veel te riskant is om een dolk in iemands borstkas te steken, laat staan een arts!" Enzo's Imzen zijn nu veranderd in zwarte, sidderende korrels. Hij kijkt Robin glazig aan. "Hoezo?" Robin schudt lachend zijn hoofd over zo veel onbegrip. "Man, hoe jij je artsendiploma gehaald hebt is mij een raadsel. Niet door op te letten tijdens de colleges, in ieder geval. Omdat het mes bijna altijd op de ribbenkast afketst, sukkel!" "jfust testing", lacht Enzo. Zijn lach verstart als letje de keuken binnenkomt. "Wat ben jij voor lekkers aan het maken?", vraagt ze Enzo, een blik vol afgrijzen werpend op zijn pan met zwartgeblakerde linzen. "Enzo eet vanavond een lekkere kankerverwekkende maaltijd", grijnst Robin, terwijl hij de keuken uitloopt. "Gelijk heeft hij. Of je nou door huisgenoten vermoord wordt of jezelf om zeep helpt, het effect is op lange termijn hetzelfde."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen