Ad Valvas 2002-2003 - pagina 560

AD VALVAS 19 JUNI 2003

Lekker weertje, toch? Tot pakweg de jaren zestig gingen de merendeels mannelijke taalkundigen ervan uit dat vooral vrouwen, uit onzekerheid, zo'n bevestiging vragen. T o e n ook vrouwen zich met taal gingen bezighouden, beweerden zij dat vrouwen niet onzeker zijn, maar zich tijdens een gesprek meer interesseren voor de mening van een ander. Nog later kwamen onderzoekers erachter dat vrouwen deze zogeheten tag-question helemaal niet vaker gebruiken. De wetenschap als grabbelton: ieder vindt wat van zijn of haar gading. VU-psycholoog Roelofsma concludeert in zijn onderzoek dat christelijke studenten gelukkiger zijn dan hun niet-christelijke soortgenoten. Ik wens alle christelijke studenten van harte hun geluk, maar moet toch aan die grabbelton denken. Natuurlijk heb ik in mijn leven vaak blije christenen gezien. In Ghana zat ik ooit in de bus van hoofdstad Accra naar de markplaats Kumasi, waar veel VU-schoonmakers vandaan komen. In een stadje stapte een predikant in, die meteen een psalm aanhief De overige passagiers lieten zich niet onbetuigd. Vrolijk zingend trokken wij door de dorpen. Een prima wervingsactie van de evangelist, hoewel de verkoper van potentieverhogende middelen die later instapte nog meer succes had. Wat is geluk? Gisteren heb ik door de Ronde Hoepspolder gefietst. Lekker weertje, toch? Op een gegeven moment bekroop mij een gevoel dat ik als zeer aangenaam zou willen omschrijven. Voeg daarbij het feit dat ik een leuke vriendin heb plus een prettige baan en u zult begrijpen dat ik zelfs zonder hulp van boven een misschien wat simpel, maar gelukkig mens ben. Mogen christenen eigenlijk wel gelukkig zijn? D e bijbel spreekt immers over het zweet des aanschijns en ander ongemak. Van mijn gereformeerde (dus gelukkige) jeugd in Wageningen herinner ik mij het zwaar hervormde gezelschap dat na ons de kerkzaal gebruikte en als eerste de bloemen bij de preekstoel weghaalde. Ik ben geen psycholoog, maar neem van mij aan dat die mensen niet gelukkig waren. Zwartkijkers op de Veluwe, opgewekte gelovigen in Afrika en sinds kort aan de VU: als u het mij vraagt, zijn christenen net mensen. Al is dat nog niet wetenschappelijk bewezen.

Dick Roodenburg is publiciteitsmedewerker bij De Gnfßoen.

Gemeenten nemen integriteitsbeleid nauwelijks serieus. Tot deze conclusie komen zeventien VU-studenten na onderzoek. Volgende week verschijnen hun bevindingen in boekvorm. Miriam van Immerzeel "Vaak belandt wat je als student schrijft in de kast, maar dit keer hebben we echt een bijdrage kunnen leveren aan een wetenschappelijke publicatie. Dat is toch eervol." Nezet Fares (25) is één van de zeventien bestuurskundestudenten die hebben meegewerkt aan het boek Integriteitsbeleid van gemeenten dat volgende week verschijnt bij Uitgeverij Lemma. Het boek is geschreven door hoogleraren Hans van den Heuvel en Leo Huberts - beiden als bestuurskundige

Ondertussen bij fietsenmaker Klavertje Vier...

Peter Strelitski

Fietsenmaker Henk Bogaart levert nazorg aan een van zijn fietsen ...pompt Marieke van Dijk haar achterband toch maar even zelf op. De oud-psychologiestudente, die in 2001 de VU verliet maar nog steeds op Uilenstede woont, is zojuist haar fiets komen brengen met wat zij voor een lekke band hield. Maar nu ze Henk Bogaart aan het werk ziet, begint ze te twijfelen. De fietsenmaker is namelijk al minutenlang in de weer met een emmer water, waar hij stukje bij beetje de opgepompte binnenband van een damesfiets doorheen haalt om het lek te zoeken dat erin zou moeten zitten. "Deze band is helemaal niet lek", constateert hij ten slotte. "Waarschijnlijk heeft ze hem zelf niet eens opgepompt om dat te controleren." Die nalatigheid komt de studente die de fiets eerder vanmorgen heeft gebracht, op vijf euro te staan. "Want met al dat zoeken heb ik er meer werk aan gehad dan wanneer ik de band gewoon had geplakt." Fietsenmakerij Klavertje Vier zit al bijna elf jaar op de VU. Bogaart - op zijn rechterarm een grote tatoeage van een zeemeermin met blote borsten, om zijn nek een aantal gouden kettingen - runt de zaak samen met zijn vrouw Tiny. Zij is gediplomeerd fietsenmaker, hij heeft geen papieren. "Wat moet ik met diploma's? Wat mijn ogen zien, kunnen mijn handen maken." De zaak van Bogaart zit in de kelder van het

hoofdgebouw, recht onder de hoofdingang. Een goeie plek? "Ach, je hebt hier tenminste nog een béétje daglicht." Het is in elk geval beter dan de kelder van het wis- en natuurkundegebouw, waar Klavertje Vier vier jaar geleden noodgedwongen naartoe verhuisde omdat het hoofdgebouw werd verbouwd. "Het zou voor drie maanden zijn", herinnert de fietsenmaker zich. "Maar ik heb er uiteindelijk drie jaar gezeten." In die periode is hij naar eigen zeggen veel klanten kwijtgeraakt. "De wegwijzers waren slecht neergezet; de mensen konden m e niet meer vinden." Maar nu Klavertje Vier sinds een jaar terug is in het hoofdgebouw, begint het weer een beetje te lopen. Maria Meijer wist de winkel al die jaren wel te vinden. Als bewoonster van de D e Boelelaan is ze zeer op haar vaste fietsenmaker gesteld. "Ik recommendeer deze meneer altijd", vertelt de iets oudere dame, die onlangs voor 185 euro een tweedehands fiets bij Bogaart heeft besteld en even komt kijken hoe het daarmee vordert. "Echt een mooie fiets hoor", zegt Bogaart als de vrouw weg is. Hij moet er nog een slot op monteren en dan is-ie klaar. Zo verstrijken de dagen in de fietsenmakerij. Vanaf negen uur druppelen de klanten binnen, met lekke banden, losse spatborden en ontbre-

kende spaken. Bogaart repareert ze op zijn gemakje. Tussendoor sleutelt hij aan fietsen voor de verkoop. Elke maand haalt hij veertig tot vijftig barrels op bij een politiebureau. "Allemaal in beslag genomen fietsen", legt hij uit. Hij haalt ze uit Gorinchem, D e u m e , Dordrecht; nooit uit Amsterdam. "Ik wil geen klappen krijgen van mensen die hier h u n eigen fiets tegenkomen." H e t is bij half elf als tweedejaars bedrijfswetenschappen Marijn de Jong zijn fiets komt inleveren. Hij heeft hem kort geleden tweedehands bij Bogaart gekocht en moest na zes weken terugkomen, "voor controle ofzo". Spaken spannen, vertelt de fietsenmaker. "Dat hoort bij de service." Marieke van Dijk, die met haar zelf opgepompte achterband wat heen en weer heeft gefietst door de gang, besluit het erop te wagen. "Hij wordt niet zachter, dus misschien is-ie toch niet lek." Maar ze heeft het mis. "Die band is wel lek", zegt Bogaart als ze weg is. "Het ventieltje zat helemaal vast." Waarom heeft hij dat dan niet gezegd? "Ik héb het gezegd, maar ze wou niet luisteren." Geen nood: "Dat meisje komt wel terug."

Martine Postma

Onderzoek VU-studenten naar gemeentelijke integriteit verwerkt tot boek

"Ik dacht bagger naar boven te halen" verbonden aan de VU - op basis van onderzoek door de studenten. Onder begeleiding van Van den Heuvel - het betrof zijn werkcollege Beleidsinstrumentatie - deed elke student vorig voorjaar twee maanden lang zelfstandig onderzoek bij een gemeente van eigen keuze. Lang niet iedere gemeente zat op nieuwsgierige studenten te wachten. Dat merkte Fares aanvankelijk ook. "Het is duidelijk een gevoelig onderwerp. Pas bij de derde gemeenten wilde het onderzoek lukken." Het werd D e Bilt. Alinda de Beus (24) inmiddels afgestudeerd en werkzaam bij een bestuursorganisatie in het onderwijs - vond in Alphen aan den

Rijn een dankbaar subject. "Daar waren mensen heel enthousiast. Ze zijn kritisch op zichzelf en waren dus benieuwd naar mijn bevindingen." Gewapend met vooral theoretische kennis bereidde De Beus zich op het ergste voor. "Ik was van plan de bagger van de organisatie naar boven te halen", zegt zij. "Maar het viel best mee." N u alle bevindingen van de studenten in boekvorm zijn verzameld, blijkt evenwel dat integriteit bij de meeste gemeenten eerder een p u n t van discussie is dan van handelen. Gemeenten zeggen belang te hechten aan een beleid ter voorkoming van corruptie, fraude en machtsmisbruik, maar daden bij woorden voegen

doen ze nauwelijks. H e t kost te veel tijd en moeite. Bovendien zouden problemen met integriteit weinig voorkomen. Opmerkelijk is dat geen enkele gemeente centraal bijhoudt hoeveel en wat voor soort incidenten voorkomen. Of de onderzochte gemeenten werk zullen maken van de aanbevelingen van de studenten, is volgens D e Beus en Fares afwachten. Zelf zeggen ze in ieder geval nog steeds profijt te trekken van hun onderzoekservaring. Het was een goede voorbereiding op het schrijven van h u n eindscriptie en een interessant kijkje in de werkelijkheid buiten de universiteit, vinden zij. Wel vergden de organisatie van het

onderzoek, de interviews met ambtenaren en de verwerking en presentatie van de resultaten veel inzet en tijd. Hoogleraar Van den Heuvel bleek namelijk een veeleisende begeleider. "Elk studiepunt heb ik zuur verdiend", zegt D e Beus. Fares, nu nog druk bezig met afstuderen, kan dit beamen. "Het is ook voor mij een heel fanatiek vak geweest. Maar de VU mag best meer praktijkgericht onderzoek stimuleren." Van den Heuvel begeleidde dit voorjaar een nieuwe lichting studenten bij hun onderzoek naar het integriteitsbeleid van ministeries en waterschappen. Volgend jaar worden de resultaten gebundeld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen