Ad Valvas 2002-2003 - pagina 369

"W AD VALVAS 6 MAART 2 0 0 3

I

PAGINA 5

Collegegeldverhoging brengt tweedekansers in het nauw

1k moet er nu al zo veel voor laten'

Peter Strelitski

Dertig-plussers z i j n s t e r k g e m o t i v e e r d . Links S a n d r a D e r k s , r e c h t s N o o r t j e V e s t e r s

Ze hebben geen recht meer op studiefinanciering. En dus moeten ze tentamens stampen na werktijd en geld lenen om stage te kunnen lopen. Toch is maar liefst vijftien procent van de studenten dertig-plus. De VU-plannen om hun collegegeld te verhogen, was een schok voor deze 'tweedekansers'. Wat motiveert ze? Floor Bal

ders

Flitsende carrière Spi)t was voor Sandra Derks (31) reden om dit jaar weer een studie op te pakken. "Ik heb eigenlijk altijd geneeskunde willen studeren, maar toen het eenmaal zo ver was, bedacht ik me en werd het economie. Eenmaal daarmee bezig vond ik mezelf al snel te oud om te switchen. Die studie zou nog een tijd duren en ik vond dat je als je dertig bent een flitsende carrière hoort te hebben." Na haar afstuderen ging Derks vlot aan het werk. Maar toen ze op zoek ging naar een andere baan, begon het toch weer te knagen. Ook toen zag ze in eerste instantie allerlei bezwaren. "Ik dacht: Het kan wel zo zijn dat ik dit wil, maar het is niet te betalen. Toen heeft mijn vriend besloten me financieel te helpen. Hij betaalt onze huur en het huishoudgeld." Om ook nog extra dingen te kunnen betalen, gaat Derks binnenkort aan de slag als verpleeghulp. Uitemdelijk vindt ze het allemaal de moeite waard.

"Mijn studie bevalt heel goed. Eigenlijk heb ik iedere dag het gevoel dat ik de goede keuze heb gemaakt. Ik doe nu dingen die ik echt leuk vind. En het idee dat ik later als arts kan werken, is bijzonder motiverend. Dus ik stop zeker niet omdat het collegegeld stijgt. Maar als dat gebeurt, heb ik wel beduidend minder te besteden. En daar heb ik uiteraard wel moeite mee."

Kinderen gaan voor Voor Noortje Vesters, veertig-plus en derdejaars Engels, is het wel "einde verhaal als het collegegeld verhoogd wordt. Dat kan ik niet opbrengen. Ik heb twee studerende kinderen en die gaan voor. Maar ik zou het heel erg vinden als ik moest stoppen." Doordat ze kinderen kreeg, had Vesters niet meer de kans om na haar opleiding MO-A Engels ook MO-B te halen. "Ik heb dat wel altijd gewild, maar ik kwam er niet meer aan toe. N a d a t mijn jongste zoon zijn eindexamen had gehaald, dacht ik: Tijd voor

mezelf. Ik wilde me weer in het Engels verdiepen. En als ik dit af heb, kan ik ook nog jaren mee in het onderwijs." Vesters werkt nu drie dagen in de week als secretaresse op de medische faculteit. "Ik heb het geluk dat ik een prettige baas heb die het belangrijker vindt dat ik mijn uren maak dan op welke dag ik dat doe. Toch blijft het ingewikkeld - eigenlijk kun je een fulltimeopleiding niet parttime doen. Studeren doe ik voornamelijk 's avonds en in het weekend. Dat is best zwaar. Maar het geeft me een kick als ik iets gehaald heb. Dit is mijn laatste kans om het te halen en dat sleept m e er dan door."

Dan maar geen boot Levensmiddelentechnoloog Michiel Steffelaar (30) besloot na jarenlang gewerkt te hebben toch zijn droom achterna te gaan en geneeskunde te gaan studeren. Voorlopig kan hij het uitzmgen op zijn spaargeld en hoeft hij er niet naast te werken. Maar echt ruim zal hij het de komende jaren niet hebben. Zeker niet als het collegegeld inderdaad zo stijgt: "Ik moet het nog wel een keer of vijf betalen." En dat voor iemand die gewend was te doen en laten wat hij wilde. Steffelaar: "Het is een keuze met een boel consequenties, ik moet er een veel voor laten. Anders zou ik misschien een huis of een bootje kopen. Natuurlijk heb ik het hele dertigers-idee van je settelen in mijn beslissing meegenomen. Maar ik wüde deze studie graag

doen. En een auto heb je niet echt nodig. En je kunt ook op een andere manier op vakantie gaan, of niet zo vaak uit eten gaan."

Stagestress Adrie de Vries (34) is eigenlijk nooit helemaal gestopt met studeren. N a de middelbare school deed ze de kunstacademie, maar daarmee kon ze geen baan krijgen. Daarom ging ze een verpleegstersopleiding doen. Uit interesse studeerde ze verder psychologie. N u volgt ze alleen nog die studie en werkt ze daarnaast in een huis voor verstandelijk gehandicapten. De Vries: "Wij draaien diensten van achttien uur. Dan begin ik om drie uur 's middags en bhjf ik slapen.

80 70 60 50 40 30 20

10 0

Meestal doe ik twee diensten in de week. Vooral in het weekend, omdat dat niet populair is. Zo heb ik door de week tijd voor mijn studie." Op dit moment is ze bezig met haar scriptie. "Zodra die af is, moet ik nog gelukkig alleen nog stage lopen. Dus als het even meezit, ontsnap ik aan die collegegeldverhoging. Maar die stage levert me al genoeg denkwerk op, vooral ook over de vraag hoe ik dat financieel moet doen. Ik heb echt wel eens gedacht van 'waarom moet dat nu'. Maar ik hoop dat ik een stage van vier dagen in de week kan krijgen, dan kan ik daarnaast nog één dienst werken. Tachtig procent werken is geen optie. Dan hg ik na dne maanden plat. Dus zal ik geld van mijn zus moeten lenen."

r~

[-

—

h P e r c e n t a g e dertig-plusstudenten per faculteit

Je móet hier allerlei prietpraat uitwisselen

Berichten uit de laars leeS gein liegE daal >entt nte nge-

Vierdejaars archeologie en prehistorie Daphne Lentjes studeert de komende tijd in Lecce, in de hak van Italië. Maandelijks vertelt ze over wat ze daar meemaakt.

Misschien ligt het aan mij, maar voordat ik me in die materie ging verdiepen had ik nog nooit van Erasmusstudenten gehoord. Natuurlijk wist ik dat je in het buitenland kunt gaan studeren en dat je daar een beurs voor kunt aanvragen. Maar het woord 'Erasmus' deed mij tot voor kort eigenlijk vooral denken aan die oersaaie lesuren Nederlands op de middelbare school. Dat is nu wel anders. Erasmus is een soort brandmerk geworden dat me dag en nacht achtervolgt. "Ah, je bent Erasmus." Dat iedereen dat meteen doorheeft komt met doordat ik op klompen loop, blonde vlechten heb en een Edammer kaas onder m ' n arm draag of zo. Integendeel, ik doe erg mijn best om in de massa op te gaan, ik ben de koningin van de integratie. Ik draag rare zonnebrillen, eet me ongans aan pasta met tomatensaus, doe raar met mijn handen als ik praat en drink piepkleine kopjes koffie waar je drie uur hyperactief van blijft. D e reden dat ik toch vroeg of laat ontmaskerd

word als 'Erasmus' is dat mijn Italiaans helaas nog niet klinkt als dat van de gemiddelde autochtoon. En in Italië ontkom je er niet aan om constant tegen iedereen je mond open te trekken. "Over koetjes en kalfjes praten", die uitdrukking bestaat natuurlijk met in het Italiaans, maar ik denk dat ik 'm maar ga introduceren want ze dekt precies de lading. Je móet allerlei pnetpraat uitwisselen. Met de bakker, de buschauffeur, de portier, de buurvrouw, de caissière van het buurtwmkeltje en nog veel meer mensen aan wie je absoluut geen boodschap aan hebt maar die toevallig in je blikveld staan. D e gemiddelde inwoner van Lecce is zo hypersociaal dat het irritant is. Want als ik iets antwoord, horen ze natuurlijk meteen dat ik buitenlandse ben. En voor ik het weet ben ik dan verstrikt geraakt in een discussie over de verschillen tussen Nederland en Italië, verscheidene aspecten van het buitenlander-zijn in het algemeen en van uitwisselingsstudent-zijn in het

bijzonder. Terwijl ik alleen maar even een broodje wilde kopen. Kortom: het koetjes-enkalfjesfenomeen. Als ik het psychotherapeutisch zou benaderen zou ik zeggen dat de mensen hier lijden aan een voortdurend aanwezige angst om alleen, of met te weinig, te zijn. Je merkt het aan alles, ze gaan zelfs met een groepje naar de wc. In de rij staan voor iets is hier geen noodzakelijk kwaad maar een sociaal evenement. Het is immers een uitgelezen kans om alles te weten te komen over de levensloop van de andere wachtende mensen. Waaronder ik dus. "Ah, Amsterdam. Ik ben een keer in Frankfurt geweest. Hoe lang blijf je hier? Vind je Lecce een mooie stad? Wat studeer je? O, archeologie, wat interessant. IVlijn broer doet kunstgeschiedenis." Het doet er schijnbaar helemaal niets toe wat ,ik zeg, men vindt het hoe dan ook interessant. Al mijn integratie-inspanningen ten spijt blijf ik voor de mensen hier voorlopig een rariteit. Ik begin er al aan te wennen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen