Ad Valvas 2002-2003 - pagina 57

AD VALVAS 12 SEPTEMBER 2 0 0 2

PAGINA 9

Veertig jaar cultuur Martine Postma

Het begon in 1962 met een oommissie van studenten die vanuit een café in de stad culturele activiteiten voor VU-studenten organiseerden. Eind jaren zestig kreeg die commissie een plek

op Uilenstede: het Algemeen Cultureel Centrum (ACC), waar je in de jaren zeventig strijdliederen kon zingen en in de jaren tachtig cursussen showdans en zeefdrukken kon volgen. De Grif-

fioen, zoals het cultuurcentrum inmiddels heet, viert dit weekend zijn veertigjarig jubileum. Er is een keurig café en een professioneel theater, maar een 'VU-ding' is het nog steeds.

Uit het archief van de Griffioen: politiek theater (1979), popworkshop (1985) en showdans (jaren '80)

De jaren zestig

De jaren zeventig

De jaren tachtig

'Als meisje uit Friesland had ik zoveel in te halen'

'Een clown toverde fallische groente uit zijn onderbroek'

1n het buurthuis hing altijd een lichte zweetlucht'

^ Voor c u l t u u r m o e s t je in d e tijd v a n F l o r e n ce P i j p e r s - D r e n t h (55) n o g niet o p U i l e n s t e i de zijn. "Ik kwam veel op Uilenstede, maar vooral om te sporten; in het Sportcentrum, dat er toen al was, deed ik aan basketbal en tennis, en ik zat in het bestuur van de ASVU. Maar voor cultuur moest )e toen nog niet op Uilenstede zijn. Het culturele leven op de vu was in die tijd heel nauw verbonden met de studentenverenigingen. Je had de algemene culturele commissie, de ACC, die was samengesteld uit vertegenwoordigers van de gezelligheidsverenigingen. Een vriendin van mij zat daarbij. Bi) culturele activiteiten in die tijd moet je je trouwens niet al te veel voorstellen. Er was een koor, een orkest en hier en daar wel een cursus, maar alles gebeurde op veel lossere basis dan nu en het meeste ging uit van de studentenverenigingen. De ACC organiseerde dat dan zo'n beetje aan elkaar. Een vaste locatie, zoals nu de Griffioen, was er ook nog niet. De ACC vergaderde altijd in café De Gruter en voor cursussen huurde ze waarschijnlijk een zaaltje ergens m de stad. En het orkest repeteerde bij een kerk. Je moet bedent ken. de vu zat toen nog niet in Buitenveldert, 1 maar m panden verspreid over de stad. Ik heb * nog college gehad in de Tesselschadestraat en de ? De Lairessestraat in Zuid. Het hoofdgebouw ' was nog in aanbouw. En ook Uilenstede was nog lang niet zo groot als nu; je had alleen de laagbouw. _. Toch deden we heel veel culturele dingen. Ik zat dagenlang in de studentenbioscoop Kriterion, heerlijk vond ik dat. Daar kon je 's middags voor een gulden vijftig naar de film. Als meisje uit .' Fnesland had ik zoveel in te halen op cultureel i gebied. Soms zag ik wel drie films achter ? elkaar." I ^'orence Pijpers-Drenth, hoofd van de dienst studentenzaken, studeerde van 1966 tot 1975 psychologie aan de vu.

V o o r R o z e m a r i j n Esselink ( 4 9 ) , die in h e t studiejaar 1 9 7 5 - 7 6 in h e t A C C - b e s t u u r zat, m o e s t c u l t u u r m a a t s c h a p p i j k r i t i s c h zijn. "Wij wilden leven in de brouwerij brengen op de saaie vu. Het merendeel van de mensen in het bestuur, ikzelf ook, was in die tijd ook actief in de studentenbeweging. Niet bij de gezelligheidsverenigingen - daar keken wij een beetje op neer - maar bij de politieke clubs, zoals de studentenvakbond SRVU. Die maakten toen echt hun bloeitijd door. Bij het ACC, dat toen al geweldige voorzieningen had op Uilenstede, kon je houtbewerken, pottenbakken en zingen in het vu-koor. Wij hebben daar toen een strijdliederenkoor aan toegevoegd. Dat liep meteen vol met student-activisten. Elke twee weken traden we wel op bij demonstraties en manifestaties, ook op de universiteit. Vu-personeel moest toen nog mstemmen met de christelijke doelstelling van de universiteit. Wij vonden dat die instemmingsplicht werd misbruikt om kritische docenten van de vu te weren. Daarom hadden we een strijdlied gemaakt op de wijs van Voorwaarts christenstrijders, een heel akelig gereformeerd lied. Onze tekst was: 'Voorwaarts mannenbroeders, instemming verplicht, letje heeft: gesproken, nu de vu maar dicht.' letje, dat was de bijnaam van de toenmalige rector, I. Diepenhorst. Naast de cursussen op Uilenstede organiseerden we ook allerlei culturele activiteiten op de vu zelf, zoals poéziedeclamaties tijdens de lunchpauze. In de introductieweek van 1976 had ik een straattheateract naar de v u gehaald. Dat was een enorme happening. Er was ook een clown bij die allerlei fallische groenten, zoals preien en wortels, uit een enorme onderbroek toverde. Voor die tijd was dat ongelooflijk spannend. Er is nog trammelant over geweest in het college van bestuur, want zoiets kon natuurlijk absoluut niet. Even was er sprake van dat ik op het matje moest komen, maar daar hebben wij toen hard om gelachen." Freelance redacteur Rozemarijn Esselink studeerde van 1973 tot 1980 sociologie aan de vu.

f:

E m o E s k e n s ( 3 7 ) zat a v o n d e n l a n g te b l o w e n in h e t b u u r t h u i s o p U i l e n s t e d e . "Ik woonde op Uilenstede en zat wel een paar avonden per week bij het ACC. Er was daar een oefenruimte voor bandjes - een soort bezemkast met wat ouwe afgetrapte apparatuur die we op een of andere manier toch altijd weer aan de praat kregen. Je kon cursussen popmuziek volgen, ook als je nog nooit een akkoord had gespeeld. Ik ben gitaar gaan spelen, heb in allerlei bandjes gezeten. Met sommige van die bandjes heb ik nog jaren gespeeld. Mijn halve vriendenkring ken ik daarvan. Na het oefenen gingen we altijd naar het buurthuis, dat naast het ACC lag. De gewone studenten, die de cursus keramiek deden ofzo, gingen naar de soos, wat tegenwoordig het Uilenstedecafé IS. Dat was vrij netjes. Maar de altemativo's gingen naar het buurthuis. Dat was een nogal schimmig zaaltje waar stevig werd geblowd. Er zaten elke dag dezelfde mensen; verlopen types waar altijd een lichte zweetlucht om heen hing. In dat buurthuis, dat werd gerund door studenten, hingen we avondenlang rond. We draaiden T h e Doors en andere ouwelullenmuziek. Superlinks zijn, moet je weten, was in die tijd net uit en daar was eigenlijk niets voor in de plaats gekomen. Bij de SRVU had je nog wel wat linkse jongens en meisjes, en in mijn begintijd, toen ik politicologie studeerde, heb ik ook nog wel eens gedemonstreerd, tegen kernwapens of zoiets, maar écht links was een beetje uit. Dat was voor ons best jammer. De generatie studenten vóór ons had namelijk een hele levensstijl voor zichzelf gecreëerd. Wij hadden zoiets niet. Activisme, daar moest je vooral niet in verstarren, hadden wij inmiddels begrepen." Erno Eskens, hoofdredacteur van Filosofie Magazine, studeerde van 1983 tot 1990 op de vu. Eerst politicologie, later filosofie.

De jaren negentig 'Die feeks is tot op de dag van vandaag mijn vriendin' Roel V e r b u r g (28) besloot d o o r zijn c u r s u s sen bij d e Griffioen d a t hij v a n c a b a r e t zijn vak wilde m a k e n . "De Griffioen is mijn tweede thuis. De mensen zijn vriendelijk, warm en professioneel. En het is natuurlijk een enorm mooi theater, waar ook grote namen graag komen spelen. Toch blijft het echt een vu-ding. Ik ben er eigenlijk bij toeval terechtgekomen. In het begin van mijn studie ging ik vaak naar het filmhuis op Uilenstede, maar ik deed er geen cursussen. Totdat ik in mijn vierde jaar eens op de kamer van de vspvu zat, de faculteitsveremging van psychologie, en er een telefoontje van de iDEE-commissie kwam. Of wij vanuit psychologie een theatersportteam konden samenstellen. Ik zei meteen: 'Dat regel ik wel.' We wonnen de wedstrijd met vlag en wimpel en toen vroeg regisseur Janine Veeren of ik geen zin had om bij de Griffioen toneel te komen spelen, want er was een enorm tekort aan mannen. Ik volgde eerst de cursus eenakter en speelde een filosoof die een hele moeilijke woordenwaterval over iemand uitstortte. Het jaar daarna deed ik mee aan de grote productie, Shakespeare with love, een bewerking van De getemde feeks. Ik was degene die de feeks mocht temmen. Trouwens, die feeks is tot op de dag van vandaag mijn vriendin. Daarna deed ik mee aan de Griffioenspelen. Ik vormde samen met mijn vriend Sjors een duo. We zongen liedjes met korte sketches ertussendoor. De dag voor het optreden werd Sjors ziek. Toen dacht ik: 'Laat ik eens kijken of mijn kroegverhalen het ook op het podium goed doen.' Ik won. Daarna heb ik besloten dat ik voltijds cabaretier wilde worden. Ik wil dit kalendeq'aar eindelijk afstuderen. Op 11 april - want die voorstellingen worden een jaar vantevoren al geboekt - sta ik weer in de Gnffioen." Roel Verburg studeert al tien jaar psychologie aan de VU.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen