Ad Valvas 2002-2003 - pagina 136

AD VALVAS 17 OKTOBER 2002

PAGINA 4

ADV

Onbegrijpelijk Binnenkort is mijn aio-contract afgelopen, tijd dus om me te oriënteren op mijn loopbaan. Als je na het aio-traject in de wetenschap wilt blijven, heb je grofweg twee keuzes: a) je wordt postdoc of b) je gaat op jacht naar een schaarse plek als universitair docent. Als postdoc heb je de luxe om twee jaar lang onderzoek te doen, een gegeven waar menig docent bij Sociaal-Culturele Wetenschappen jaloers op is, daar zij overstelpt worden met onderwijs geven, en het onderzoek dus noodgedwongen in de avonduren en weekenden doen. Daar staat tegenover dat een UD na verloop van tijd een contract krijgt voor onbepaalde tijd, terwijl een postdoc een aanstelling krijgt voor bepaalde tijd (veelal twee tot drie jaar). De tijdelijkheid van de postdocaanstelling brengt nogal wat problemen met zich mee. Zo kaartte het Landelijk Postdoc Platform (LPP) vorig jaar de 'wachtgeldproblematiek' aan. Als de universiteit een contract niet verlengt of iemand ontslaat, draait zij zelf op voor de uitkering (voorheen 'wachtgeld'). Die loopt sterk op als iemand vijf jaar achtereen voor de overheid heeft gewerkt. Dit leidde tot de volgende situatie. Een postdoc schreef drie maanden aan een voorstel om zijn onderzoekstoekomst weer voor drie jaar veilig te stellen. N w o keurde het voorstel goed, maar de kandidaat werd toch afgekeurd omdat het wachtgeldrisico te hoog werd bevonden! Aangezien mijn aio-contract dus bijna is afgelopen, besluit ik bij de voorzitter van het LPP, George Schramkowski, te informeren of er al iets aan het loopbaanbeleid is verbeterd. Ik krijg een collega aan de telefoon. "De voorzitter van het LPP? Die heeft inmiddels een andere baan in het bedrijfsleven..." Om niet te snel conclusies te trekken, bel ik het nieuwe nummer van George. Helaas wordt mijn verwachting bevestigd. George is onder meer gestopt omdat hij het niet zag zitten om weer ergens anders te 'postdoccen'. "Het is niet zo erg als je zo je zestigste haalt, maar dat haal je niet." Samen brainstormen we over het wetenschappelijk personeelsbeleid. Volgens mij voelen universiteiten zich niet verantwoordelijk voor het loopbaanbeleid van postdocs, daar het immers gaat om tijdelijke contracten, het is niet echt 'hun personeel'. Zou het niet een idee zijn om postdocs in vaste dienst te nemen, als universitair onderzoeker bijvoorbeeld? Helaas zijn postdocs op korte termijn financieel voordeliger voor universiteiten, omdat die dan geen sociale premies hoeven af te dragen. Voorts bedenk ik dat de huidige regering 143 miljoen euro wil bezuinigen op het hoger onderwijs, dus zullen ze zeker niet meer geld willen uitgeven. Onbegrijpelijk eigenlijk, want onderzoek van het ministerie van Onderwijs heeft aangetoond dat er een enorm tekort aan wetenschappelijk personeel dreigt. H m , voorlopig geef ik zelf bij de keuze tussen een baan als postdoc of als universitair docent, de voorkeur aan de laatste.

G(

...trekken maar weinig studenten zich iets aan van de schijf van vijf. Dienbladen worden volgeladen, maar niet meT gezond voedsel. Bakjes patat en croissantjes lijken de voorkeur te hebben. Volkorenboterhammetjes en salades zijn minder populair, die laten de meeste mensen links liggen. Het gezondste wat eerstejaars geschiedenis Gerben Visser op zijn blad heeft staan, is een bakje huzarensalade. Hij is net bezig om een cheeseburger te bouwen van een hamburger en wat plakken kaas. Met zijn tanden probeert hij verwoed een zakje ketchup open te krijgen om daarmee zijn snack compleet te maken. "Kutverpakking", moppert hij als het zakje niet snel genoeg opengaat. Hoewel hij zelf vier euro voor een lunch te verwaarlozen vindt, is hij wel te spreken over de prijsverlaging in de mensa. Actie van de studentenraad heeft ervoor gezorgd dat een aantal zogenaamde basisproducten, zoals brood en melk, goedkoper worden. En dat vindt de geschiedenisstudent wel goed. "Studenten hebben nu eenmaal niet veel te makken." Zijn medestudent Jan van Dijken (broodje kaas, croissant en patat met drie zakjes mayonaise) zal wel voordeel van de prijsverlaging hebben, zegt hij zelf. "Omdat ik nu tussen huizen inzit, eet ik hier

Ondertussen in de mensa.. elke dag wel een of twee keer, vooral brood. Zo ontbijt ik vaak met een broodje met mayo." De twee economiestudenten Gregor Aaij en E v e lien Bovenkerk denken dat de prijsverlaging op de uiteindelijke kosten bij de kassa niet zoveel verschil zal maken. "Ik denk niet dat ik er veel van ga merken", meent Gregor (pistoletje kaas). "Waarschijnlijk gaat de prijs met maar vijf cent omlaag. Dat schiet voor mij niet o p . " Evelien (broodjes kaas en vruchtenhagel) is nog cynischer. "Ik denk dat andere producten juist duurder worden om die prijsverlaging te compenseren." Verderop aan een tafeltje zijn drie studentes net

klaar met eten. Tweedejaars rechten Zuleyha (kaasbroodje, patat) en haar vriendinnen kopen bijna dagelijks iets in de mensa. De studente vindt de prijsverlaging 'toppie'. Helaas voor haar gaan de prijzen van de flesjes fris niet omlaag. "Een klein flesje jus d'orange kost al meer dan een euro", moppert ze. Maar de meeste van haar klachten gaan over de kwaliteit van het eten. "Die salades ben ik zat en ze hebben hier geen vers belegde broodjes. Dus neig je er snel naar om fastfood te nemen, terwijl dat eigenlijk ook niet zo lekker is. Wat ik ook jammer vind, is dat het moeilijk is om hier halal te eten, dus voedsel dat volgens bepaalde religieuze regels is bereid. Voor mij maakt het wei uit in wat voor vet de patat is gebakken." Wat er ook gebeurt, een ding zal in de mensa niet snel veranderen. Op de vraag wat de populairste snack is, wijst een cateringmedewerker naar de kroketten die hij net in een bakje doet. "De luxekroket gaat hier het snelst, die doet het nog beter dan de gewone rundvleeskroket." Hij heeft het nog niet gezegd of de kroket waarnaar hij wees, wordt al op een bord geladen. Floor Bal

De moderne mens is een 'bungy jumper' Het verlangen naar 'veilige vrijheid' is typerend voor de hedendaagse westerse samenleving, schrijft VUcriminoloog Hans Boutellier in zijn boek De veiligheidsutopie. We willen sensatie, maar ook een overheidskeurmerk. Dirk de Hoog

May-May Meijer is aio bij SociaalCulturele Wetenschappen. Zij schrijft eens in de negen weken een column.

Peter Strelitski

Basisproducten zoals brood en melk worden goedkoper in de mensa

De Nederlandse burger ziet onveiligheid als het belangrijkste maatschappelijke probleem, zoveel is duidelijk na de verkiezingsoverwinning van de Lijst Pim Fortuyn. Hans Boutellier, ambtenaar bij het ministerie van Justitie en vu-criminoloog, doet in De veihgheidsutopie een poging de achtergronden van deze opstand der burgers te analyseren. Zijn boek heeft overweldigende aandacht getrokken. De auteur draaft op in alle kranten en houdt spreekbeurt na spreekbeurt. Volgens Boutellier is het verlangen naar 'veilige vrijheid' geen hype, maar typeert het de heden-

daagse westerse samenleving, met zijn steeds verdergaande liberalisering. Daardoor zijn oude sociaal-democratische idealen, zoals eerlijker delen van macht, kennis en inkomen, verdrongen door verlangens naar zekerheid, controle en veiligheid. De veiligheidsutopie, zo betoogt Boutellier, gaat niet alleen over criminaliteit, maar bijvoorbeeld ook over veiligheid van voedsel, zekerheid van medische voorzieningen en het gevrijwaard blijven van rampen zoals een ontploffende vuurwerkfabriek. Misdaad speelt wel een kristalliserende rol. "Het criminaliteitsprobleem vormt een perfect scherm om ons morele onbehagen op te projecteren", schrijft de criminoloog. "Het is permanent aanwezig, de slachtoffers zijn concreet en de veroorzakers, de daders, zijn lokaliseerbaar, ook al worden ze meestal niet gevonden." Progressieve intellectuelen hebben de opkomst van de nieuwe beweging volledig onderschat, concludeert Boutellier. Dat kwam vooral doordat criminaliteit slechts als een afgeleid probleem werd gezien. Ruim een eeuw lang luidde de utopie: bouw scholen en je kunt de gevangenissen afbreken. Maar ondanks een enorme toename

van welvaart en onderwijs is de criminaliteit sterk gestegen. Het emancipatie-ideaal heeft volgens Boutellier niet de gehoopte betere wereld gebracht, eerder het tegendeel, met "dagelijks porno op de televisie, gewelddadigheid op straat en brute omgangsvormen in de klaslokalen".

recensie Boutellier vindt dat de nieuwe maatschappelijke onderstroom niet simpel is te vatten in termen als rechts, conservatief of repressief Hij ziet een paradox: mensen zoeken aan de ene kant enorme uitdaging, spanning en sensatie en roepen aan de andere kant om meer veiligheid. Boutellier vat dit verlangen samen in het begrip 'veilige vrijheid'. "Een liberale cultuur die zelfontplooiing tot levenkunst heeft verheven, moet tegelijkertijd alle zeilen bijzetten om de grenzen van de individuele vrijheid te bepalen en te handhaven." Op de voorkant van het boek staat een plaatje van een bungy jumper. Zo

typeert Boutellier de hedendaagse mens, die verlangt naar vrijheid en sensatie, maar wel wil dat het elastiek veilig is en voorzien van een overheidskeurmerk. De roep om veiligheid maakt de verleiding groot te vervallen in repressie, waarschuwt Boutellier. Als echte vuman pleit hij voor een andere weg, namelijk die van de inmiddels overbekende normen en waarden. Het begint bij het opvoeden van kinderen "Wat is er mis met het beroep op kinderen om 'goed' te zijn?", vraagt Boutellier zich af. Een echte remedie biedt hij overigens niet. Hij blijft vooral een analyserend wetenschapper. Daarbij haalt hij ontzettend veel andere auteurs aan om zijn betoog te onderbouwen en dat komt de leesbaarheid niet ten goede. Had hij maar gewoon een essay geschreven. Dan was De veiligheidsutopie misschien echt een tijdsdocument geworden.

'Sell

Hij sps En I VOO gee de doe per

.

ES Hoe "Ik begi iemi het I erke ties twin scha

Übi "Ik deei had ren raak den! lukk Het

I

Hans Boutellier, De veiligheidsutopie. Hedendaagi onbehagen en verlangen rond misdaad en straf. Boom )uridische uitgevers, € 24,-. Dinsdag 22 oktober spreekt Boutellier op de vu-themadag 'Met angst en beven'. InformaHe tie; www.vupodiuni.nl.

g

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen