Ad Valvas 2002-2003 - pagina 214

AD VALVAS 2 8 NOVEMBER 2002

PAGINA 6

Doorn in het oog Elke dag fietsen vele honderden mensen fris en gezond naar de Vrije Universiteit. Maar hun rit over de campus lijkt op een overlevingstocht door de Ardennen en het vinden van een stallingsplaats is voor velen de crime van de dag. De stalling van het hoofdgebouw bereiken zij door op het openbare fietspad tegen de richting in te rijden, de slagboom te omzeilen, de stoep op te hotsenbotsen en om de bedrijfsauto's heen te laveren. De andere gebouwen zijn langs het Provisorium niet meer te bereiken. De slopers hebben eenvoudigweg de ruimte in beslag genomen. Wat rest is de officiële toegang aan de westzijde, bij de medische faculteit, waar het stukje fietspad zo vaak wordt opengebroken dat fietsers daar al direct aan hun behendigheidsoefeningen kunnen beginnen. Andere fietsers beproeven hun geluk aan de oostzijde van de campus. Ook daar is het survivalen geblazen. Na de onvermijdelijke stoep krijgen zij het paadje met een keuze aan hindernissen. Koersen zij op drie bij elkaar geplaatste betonblokken af en gaan ze daar slalommend tussendoor, een botsing met het beton riskerend, of nemen zij de stenen treden naar boven en verderop weer naar beneden, daarbij steeds de voetgangers ontwijkend? En hoe rijden zij tenslotte zo goed mogelijk over het zogeheten 'wasbord', de stervormige sierbestrating met diepe richels waar hun de maag van in de keel klotst? Dan komen zij aan de dagelijkse speurtocht naar een stallingsplaats. In het hoofdgebouw treffen zij tegenwoordig een goede accommodatie. In het wis- en natuurkundegebouw is zoiets alleen voor een kleine elite weggelegd. De anderen vinden veel te weinig rekken, laat staan voldoende rekken met beugels waar hun kettingslot doorheen kan om voorwiel en frame aan vast te maken. Zij vinden al helemaal te weinig rekken voor het om-en-om plaatsen van fietsen. Dus haken zij h u n sturen en kabels in elkaar als ze hun fiets stallen of weghalen. Ze kronkelen als slangenmensen tussen de fietsen door naar hun voorwiel, ervoor zorgend dat hun jaszakken en rugspieren niet scheuren bij de acrobatische hoogstandjes. Toch is er hoop in bange dagen. Vroede vaderen van de vu hebben de losstaande fiets ontdekt. Die is hun een doom in het esthetische oog. Zij overwegen nu in alle ernst om de losse fietsen op te laten ruimen. De bestolen fietsbezitters komen daags daarna met hun auto's naar de vu en de files rond de campus zullen aanzwellen tot het verkeer zo vastzit dat ook de autorijdende vroede vaderen en bureaucraten niet meer vooruit of achteruit kunnen. Die komen dan vanzelf razendsnel in actie om goede paden en stallingen te maken, voor alle fietsers die dagelijks bijdragen aan de ontlasting van verkeer en milieu.

Peter van der Werff is wetenschappelijk medewerker bij het Instituut voor Milieuvraagstukken. Hij schrijft eens tn de negen weken een column.

Scheidende decaan is niet bang dat bedrijven invloed krijgen op onderzoek

I k heb geen moeite met een Organon-leerstoel' Hij had de ondankbare taak om een omstreden fusie te verdedigen en wilde twintig jaar geleden al meer samenwerking tussen universiteit en industrie. Henk Timmerman, naar eigen zeggen een zeer emotioneel mens, nam afgelopen week afscheid als decaan bij Exacte Wetenschappen.

'.fc^9»-insiCT3csïffiB;S.aEGi. ,

Weimoed Visser Al lang voordat het in de mode was, propageerde Henk T i m m e r m a n (65) een intensievere samenwerking tussen universiteit en bedrijven. Zijn oratie in 1980 ging al over dit thema en als hoogleraar aan de vu was hij de oprichter van de vakgroep farmacochemie, een vakgebied dat vanaf het begin sterk heeft samengewerkt met de industrie. "Misschien komt het doordat ik na mijn studie jarenlang in het bedrijfsleven heb gewerkt, dat ik die angst voor de industrie minder heb dan veel collega-wetenschappers", oppert Timmerman. Na zijn studie (scheikunde) en promotie aan de vu werkte hij tot 1979 bij GistBrocades, de laatste jaren als wetenschappelijk directeur van de afdeling farmaca. Toen hij in 1980 hoogleraar werd, was het voor Timmerman dan ook vanzelfsprekend om te blijven samenwerken met het bedrijfsleven. "Maar de vu heeft daar tot voor kort weinig van willen weten. Toen er halverwege de jaren negentig sprake van was dat de vu en de UVA in de Watergraafsmeer samen een science park zouden gaan oprichten, heeft de voorzitter van het college van bestuur gezegd dat de Watergraafsmeer voor de v u niet belangrijk was." Maar Timmerman is ervan overtuigd dat de universiteit niet los van het bedrijfsleven kan blijven opereren. "De vu is vrij van kerk en staat. Ik denk dat we ons een derde vrijheid, vrij van de industrie, niet kunnen veroorloven, ook al willen de 'kleine luyden' van oudsher graag onafhankelijk zijn. Groningen en Leiden hebben al jaren science-parken. We zullen hard moeten fietsen om het peloton weer in te halen."

Argwaan Het gevaar dat de industrie het onderzoek gaat bepalen en of de resultaten wel of niet worden gepubliceerd, kun je volgens Timmerman afdekken door goede contracten te sluiten. "Je moet bijvoorbeeld nooit de zeggenschap over publicatie defmitief uit handen geven", legt hij uit. "Wel kun je in een contract vastleggen dat een onderzoeksresultaat een poosje kan worden vastgehouden, bijvoorbeeld om octrooi aan te vragen." Timmerman zou geen enkele moeite hebben met bijvoorbeeld een Organon-leerstoel. "In de Verenigde Staten bestaan zulke dingen al jaren. Ik zou er wel op tegen zijn als Organon vervolgens gaat bepalen wat je moet onderzoeken." Onbekendheid is volgens Timmerman de reden voor veel argwaan van wetenschappers jegens de industrie. "Een aantal jaren terug kwam een wetenschapper mij vragen hoe hij een octrooi moest regelen. Na vijf minuten praten kwam ik erachter dat hij het resultaat waarop hij octrooi wilde, twee jaar eerder al had gepubliceerd. Dat kan dus niet." Om dergelijke situaties te voorkomen, stuurt Timmerman zijn eigen promovendi op cursus, zodat ze iets van octrooien en patenten afweten. De afgelopen drie jaar was Timmerman decaan van de pas gefuseerde faculteit Exacte Wetenschappen. De meeste medewerkers zaten destijds niet op de fusie te wachten en er was veel kritiek. In de praktijk bleven de oude faculteiten - Natuurkunde, Scheikunde en Wiskunde en Informatica - eigenlijk gewoon voortbestaan, maar dan als divisies onder een nieuw

Chnstiaan Krouweis

Henk Timmerman: 'We moeten hard fietsen om het peloton in te halen'

bestuur, waarin de drie diviieleiders zaten. Slagvaardig was het faculteitsbestuur niet bepaald.

Flutrapport Timmerman vond het moeilijke jaren. Hij was er zelf van overtuigd dat de fusie noodzakelijk was om te overleven in een steeds hardere en internationalere markt, maar hij had er een zware dobber aan om dat uit te leggen op de faculteit. De spanningen liepen hoog op toen Timmerman in 2001 bureau Berenschot in de arm nam voor een organisatieadvies. "Het advies luidde dat er een bestuur moest komen dat de directies van de oude divisies verregaand zou kunnen overrulen. Ook moest de faculteit in kleinere afdelingen worden onderverdeeld." De oud-decaan herinnert zich de emotionele en felle reacties. "Ik heb erg intelligente mensen horen zeggen dat ze zo'n flutrapport ook wel hadden kunnen bedenken op een vrije zaterdagmiddag." T o c h heeft hij het gevoel dat het rapport een denkproces in gang heeft gezet. D e nieuwe bestuursvorm van Exacte Wetenschappen gaat een eind in de richting van het Berenschot-advies: er zijn sinds september vier afdelingen (wiskunde en informatica zijn uit elkaar gehaald) en een driekoppig faculteitsbestuur dat losstaat van de afdelingen, hoewel de bestuurders nog wel uit de verschillende richtingen komen. Timmerman is zich er zeer van bewust dat de fusie van bovenaf is opgelegd. "Maar het kon niet anders. Anders was op een kwade dag een studie die al jaren weinig studenten trekt, misschien opgeheven. N u zijn de opleidingen ingebed in een grotere structuur." Op termijn, denkt Timmerman, zal het accent birmen de faculteit verschuiven in de richting van de vu-ster. Dat betekent meer levensonderzoek. "Het is in dat opzicht nog steeds vreemd dat biologie niet is meegegaan in de fusie. Ik voorspel dat een fusie tussen Exacte Wetenschappen en biologie nog wel eens gaat komen." Dat de fusie destijds afketste, had volgens Timmerman te maken met incompatibilités des humeurs.

neel mens. Bij mijn afscheid las iemand een beoordeling van mij voor van jaren geleden. Het oordeel was positief, maar 'ik kon zo emotioneel zijn', stond er. Ik vind het alleen erg vervelend als discussies niet met heldere argumenten worden gevoerd." Timmerman zit in het bestuur van de Vereniging tegen de Kwakzalverij. Hij vindt het zijn plicht om zich te verzetten tegen de pseudo-wetenschap van alternatieve genezers. Ook na zijn pensionering blijft Timmerman elf promovendi begeleiden. Daarnaast wordt hij adviseur van de faculteit. T o c h hoopt hij in de toekomst meer

tijd te hebben voor de strijd tegen kwakzalvers. Want boos maakt hij zich elke keer weer. Afgelopen zomer haalde de Bijenkorf nog flesjes pure zuurstof uit de schappen na protest van Timmerman, die het gebruik van pure zuurstof niet alleen als onzinnig, maar mogelijk zelfs als schadelijk bestempelde. "Er zijn zo veel oplichters die h u n geld verdienen met het leed van andere mensen. Ik heb wel begrip voor mensen die uit wanhoop of naïviteit naar een kwakzalver gaan, maar dat )e daarmee je geld verdient, vind ik mis dadig."

advertentie

.niet alleen voor actie Iri j e stüdi^^!/ Want wat dacht Je van deze aantrekkelijke aanbiedingen: - gratis kennismaking voor studenten die zich voor het eerst aan de VU hebben ingeschreven (2 keer 2 verschillende sporten) - rond de 10% korting op het totaie sportaanbod voor eerstejaars VU studenten - 20 euro terugverdienen op de aanschaf van j e sportkaart als j e een e-rekening opent - gratis 6 weken het Parool - gratis winterlooptraining als j e al deelneemt aan een willekeurige sport - voor slechts 5 euro kun j e de schaatsintensiefcursus van vijf weken volgen

Kwakzalvers Timmerman lijkt een rationalist in hart en nieren, gezien zijn zijn opvattingen over de industrie, de fusie en de manier waarop hij zich opwindt over de alternatieve geneeskunst. "Toch ben ik juist een zeer emotio-

ASVU... ook voor besparingen tijdens j e studie!

www.vu.nl/sport

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen