Ad Valvas 2002-2003 - pagina 92

AD VALVAS 2 6 SEPTEMBER 2002

PAGINA 1 6

Aan tafel bij uilenstede 48 paghetti

Van links naar rechts: Madeleine Sombekke, Esther Nijland, Maarten, Martijn en Gareth

Daphne Lentjes Bij buitenstaanders heerst het hardnekkige mis­ verstand dat de eenheden op Uilenstede alle­ maal studentenhuizen zijn. Dat is maar zelden zo. De gemiddelde eenheid is een vergaarbak van mensen die maar wemig gemeen hebben. Ondertussen zitten ze wel met elkaar opge­ scheept ­ of dat erg is ligt vooral aan henzelf. Voor Madeleine Sombekke (21, vierdejaars ge­ neeskunde) is er in elk geval geen wolkje aan de lucht. Zij heeft het best naar haar zin met haar twee huis­ en nu ook tafelgenoten Esther Nijland (21, vierdejaars oudheidkunde) en Melanie Koppes (22, vijfdejaars pedagogiek). Maar wonen er hier niet nog tien anderen? "Jawel." Esther zet uitvoerig uiteen waarom er op dit moment maar drie mensen aan tafel zit­ ten: paardrijles, werk, keukenfobie. Gezien het formaat van de keuken is het ook eigenlijk

maar goed ook dat niet iedereen tegelijk komt koken. "We koken wel eens samen, hoor", ver­ telt Melanie. "Met Sinterklaas bakken we pan­ nenkoeken." Esther heeft gekookt: spaghetti bolognese met vegetarisch gehakt, want Madeleine is vegeta­ risch. "Eigenlijk hadden we iets makkelijkers moeten nemen", verzucht ze. "Straks sta ik met zo'n sliert uit m ' n mond op de foto." "Shoarma ofzo", reageert Esther. "Bestaat dat eigenlijk, vegetarische shoarma?" Bij het eten wordt cola gedronken en er zijn ook stukjes ciabatta met kruidenroomkaas, en sla. "Zet dat er maar bij. Dan kan m ' n moeder zien dat ik echt wel gezond eet." Terwijl de drie meiden al aan het eten zijn, gaat achter hen een jongen met een bril met tijgermotief voor zichzelf koken. Hij stelt zich voor als Maarten. Waarom eet hij niet gewoon mee? "Omdat ik asociaal ben."

De televisie blijft aan staan: RTL Boulevard is in volle gang en Beau van Erven Dorens verzorgt het commentaar bij een reportage over Bart de Graaft. Iemand van BNN vertelt dat ze van plan zijn om te zijner ere ieder jaar een Bart­aroard uit te reiken. De televisie speelt wel een grote rol in hun keuken. "We kijken vooral T M F . En dan lekker commentaar leveren op de video­ clips." Maarten is inmiddels klaar met koken en schuift aan tafel aan. Op zijn bord liggen een soort witte brokken met daaroverheen een geelachtige dikke smurrie. "Aardappelen met bloemkool en spek en uien en crème fraiche", licht hij toe. "En er zit ook honing en mosterd in. Het lijkt op kots, hè?" Maarten vertelt de anderen dat hij laatst, toen hij naar huis fietste, Darth Vader heeft gezien. Ondertussen komen er nog twee jongens de keuken binnen. Een van hen, Martijn, woont

Wat is liefde? Je familie, God of die hopeloze aan­uit­relatie: de liefde kent veel gedaantes. Studenten en medewerkers vertel­ len over hun hartstochtelijke affaires en platonische pas­ sies. Deze week vierdejaars filosofie Naïma El Dachouz (25), die niets liever doet dan dromen over de liefde. 'Het gaat om de ontmoetingen die je niet hebt.'

Annette Wiesman Lotsbestemming "Als er maar één ware is, is het wel erg toevallig als je hem ooit ont­ moet. En als iets overmatig toevallig IS, zeggen we dat het geen toeval meer kan zijn. Dat is toch gek? Als iets extreem wit is, wordt het toch geen zwart? Kijk, nu raak ik weer in de war. Ik bhjf altijd hangen in ge­ dachten over toeval en predestinatie. Zo kom ik er nooit uit."

«

D e ware "Ik denk dat er meerdere Ware Ja­ cobs zijn, zielsverwanten. Ik herken ze als ik over straat loop. Soms zie ik een gezicht en is het: pafl Jou ken ik. Ik weet dat we iets met elkaar heb­ ben en de ander weet dat ook. Daar hoeft dan vervolgens niks mee te ge­ beuren, liever niet zelfs. Het feit al­ leen al dat die ander er is geeft me een goed gevoel. Het gaat dus eigen­ lijk juist om de ontmoetingen die je niet hebt." D e praktijk "Plato's idee van de liefde vmd ik mooi: twee helften van één wezen

die elkaar zijn kwijtgeraakt. Ik hoop wel eens op die ene exclusieve liefde die mij van top tot teen onderstebo­ venbinnenstebuiten begrijpt. Dat is een kinderlijke wens, zo'n liefde be­ staat niet. Het is een verlangen naar die allesbegrijpende ouderliefde die eigenlijk ook nooit heeft bestaan. In­ tussen zie ik om me heen mensen genoegen nemen met de realiteit: al­ tijd schort er wel iets aan hun part­ ner. Compromissen kan ik niet ac­ cepteren. Daarom koester ik mijn verliefdheden op afstand." Dromen "Anderen zien in mij vooral een lief, bedeesd meisje. Maar rustig is niet hetzelfde als lief, ik kan ontzettend gemeen zijn. Ik ben gewoon intro­ vert. In mijn hoofd zit een constant lopende droommachme. Uren kan ik voor me uit zitten staren. Ik weet niet hoe vaak ik die typisch Neder­ landse vraag 'een dubbeltje voor je gedachten' voorbij hoor komen. In mijn vaders geboortestreek noemen ze dromerige mensen 'verdwaalden uit het paradijs'. Het brengt ongeluk om ze te storen. Weer een poort naar de hemel afgesloten, zeggen ze dan."

Cultuur "Ik weet weinig van mijn vaders cul­ tuur. Hij heeft, toen hij in de jaren zeventig naar Nederland kwam, de hamburger en kroket meteen om­ helsd en ook maar meteen de bijbe­ horende levensstijl; hij was de ideale geïntegreerde allochtoon avant la lettre, zeg ik wel eens. Ik haat sterke kruiden en eet alleen smeerkaas. Maar dit weet ik wel: ze hebben in zijn land oog voor poëzie. Al die tra­ ditionele fabels en parabels, schitte­ rend. Ik ben dol op de gedichten van Gibran, een bekende Libanese dichter. Zelf schrijf ik ook wel eens wat. Mijn studiegenoten vinden het meestal erg mysterieus en mooi. Ik heb mijn gedichten naar een uitge­ ver opgestuurd, maar die begreep er niks van. Leuke Gibran­parodie, schreven ze terug. Ze voelden de nuance niet." Angst "Ik ben soms bang dat ik niemand vind. Misschien moet ik niet altijd achter mijn bureau zitten denken. Maar goed, als toeval niet bestaat maakt het niet uit of ik er vanachter vandaan kom. Kan ik net zo goed ontspannen uit mijn neus gaan eten, zelfs als de ware in eigen persoon te­ genover me staat. En als mijn lot niet vastligt, troost ik me met de ge­ dachte van al die tientallen zielsver­ wanten. Gister zag ik er nog eentje in het Vondelpark. Hij zat op een vouwfiets en reed bijna een kinder­ wagen aan, met zo'n joggende moe­ der erachter. Daardoor zag hij me niet."

hier. De andere jongen is Gareth, een vriend uit Canada. Hij is in Amsterdam om architec­ tuur te bekijken. Zegt hij. Uit Martijns rugzak komt een overweldigende hoeveelheid voedsel en een fles rode wijn. Hij doet een afbakstokbroodje in de oven en Ga­ reth begint vlijtig een enorme berg tomaten aan mootjes te snijden. Ondertussen gaat Est­ her koffie en thee zetten en in de schijnbare puinhopen in haar kamer op zoek naar koekjes. N a een tijdje komt ze terug met lege handen. "Ik kan ze niet vinden." Het stokbrood dat Martijn wilde afbakken komt zwart uit de oven. Maar dat is normaal hier. "We moeten een nieuwe oven hebben. Maar het komt er steeds niet van om het te or­ ganiseren dat we er samen een gaan kopen." Typisch Uilenstede? "We wonen wel samen, hoor, maar we leven gewoon allemaal ons eigen leven."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen