Ad Valvas 2002-2003 - pagina 139

302

THEMA VEILIGHEID I

PAGINA 7

1

}

'Met schoppen en slaan ben ik losgekomen' V U - s t u d e n t e Kelly S m i t is twee keer lastiggevallen door Marokkaanse jongens in A m s t e r d a m - W e s t . "Ik wilde dat ik niet zo trots was, daarmee is het twee keer fout gegaan. Ik woonde in Bos en Lommer en zat 's avonds in de bus. Achter me zat een groep Marokkaanse jongens tussen de vijftien en de twintig. Een van hen spuugde in mijn haar. Ik dacht 'dat flik je me niet' en werd zo boos dat ik terug spuugde. Dat had ik nooit moeten doen. Toen ik uitstapte kwamen er twee met me mee en die bleven me achtervolgen. Ik ben gewoon tegen ze blijven praten, zo van 'waarom doen jullie dit nou?'. Ik had best een café kunnen binnengaan, maar ik woonde driehonderd meter verderop, dus ik dacht dat het niet nodig was. Op een gegeven moment wilde een van de jongens een zoen. Die kreeg hij dus niet. Toen trok hij me vlakbij mijn huis een portiek in en begon me overal te betasten. Die ander stond erbij te kijken. Met schoppen en slaan ben ik losgekomen en naar mijn eigen huis gerend. De eerste weken daarna was ik erg bang die jongens weer

tegen te komen. Ik durfde geen aangifte te doen, want ze wisten waar ik woonde. Eentje kwam ik nog eens tegen in de supermarkt, maar hij herkende mij niet. Later ben ik nog een keer lastiggevallen om drie uur 's middags in een buurt die ik niet ken in Osdorp. Twee jongens op een scooter achtervolgden me. Ik was op zoek naar een tandarts die nog patiënten zou opnemen. Toen ik bij die tandarts had aangebeld en terugliep naar mijn fiets, zat de een op mijn bagagedrager, de andere begon me te betasten. Ik ben heel hard gaan gillen en toen kon ik wegfietsen. Maar weer was er die trots. Waarom had ik niet gewoon even bij die tandarts gezegd dat die jongens me lastigvielen? Ik zou dat nu anders doen, eerder hulp halen. Ik ben verhuisd omdat ik me niet prettig meer voelde in Amsterdam-West. N u woon ik op Uilenstede bij mijn vriend."

1k voel me in Nederland niet meer thuis' R a c h i d , vijfdejaars e c o n o m i e , voelt zich als M a r o k k a a n d o o r de m e d i a in e e n hoek gedreven. "Ik ben fysiek nooit bedreigd op straat, maar ik heb de afgelopen jaren wel een steeds groter gevoel van onbehagen gekregen. Sinds 11 september wordt elke moslim gezien als een mogelijke terrorist en iedereen met een baard móet er wel verkeerde ideeën op nahouden. Gelukkig valt het in mijn vriendenkring reuze mee, dus misschien zit het ongenoegen ook tussen de oren, maar ik voel me vooral door de media in een hoek gedreven. Alsof het raar is dat ook ik het erg vind dat er aanslagen worden gepleegd. D e sfeer in Nederland is absoluut veranderd. In de trein, de bus of een winkel word ik sneller aangekeken. Er zijn Marokkaanse probleemjongeren, maar daar kun je toch niet een hele groep op aanspreken? Ik houd het niet vol om in de schijnwerpers te staan en me te moeten verdedigen.

Dat gevoel krijg ik wel door al die negatieve aandacht voor moslims in de media. Misschien is het tijd om mijn geluk eens elders te beproeven. Ik hoop via een bedrijf in het buitenland te kunnen gaan werken, ik weet nog niet waar. Ik hoor van meer hoger opgeleide allochtonen dat zij graag weg willen. Natuurlijk, ik ben in Nederland geboren en ik heb een band met dit land, dus ik ben ook weer niet zomaar vertrokken. Marokko is mijn moederland en Nederland mijn vaderland. Ik idealiseer Marokko niet. Als ik daar ben, erger ik me mateloos aan het politieke onrecht en de armoede. Maar ik krijg daar wel meer waardering. Een gevoel dat ik er thuis hoor, dat ik hier steeds minder heb."

'Bij de Nachtwacht wordt de hele dag geflitst' V i j f d e j a a r s p s y c h o l o g i e M a r t i e n V a l e n t (22) i s s u p p o o s t i n h e t R i j k s m u s e u m . "Het spookt in het Rijksmuseum. De nachtbeveiliging heeft mij opgestookt met verhalen over lampen die plotseling aangaan en zingende kinderstemmetjes om vier uur 's nachts. Eigenlijk geloof ik er niet in. Maar als ik 's avonds alleen door het lege museum loop, dan kijk ik voortdurend achter me. Vooral op de meubelafdeling hangt soms een vreemd sfeertje. Meestal werk ik gewoon overdag. Ik moet er vooral voor zorgen dat bezoekers zich aan de regels houden. Ze mogen niets aanraken en ook niet met flits fotograferen. Maar als je bij de Nachtwacht staat, wordt er de hele dag geflitst. Voor sommigen is het echt een sport, dan rennen ze daarna hard weg. Maar in de meeste gevallen zijn het onbenullige toeristen die niet weten hoe hun dure camera werkt. Dan zeg ik op een strenge toon: 'Als u uw toestel niet kent, mag u het ook niet gebruiken.' Soms vragen bezoekers die hun rugzak moeten afgeven, of

ik ze niet moet fouilleren. Dat mag ik niet eens. Als ik iemand op heterdaad betrap, mag ik diegene aanhouden. Maar zonder toestemming mag ik niet in iemands spullen kijken. Eigenlijk is dat ook nog niet nodig geweest, ik heb geen diefstal meegemaakt. Ja, soms proberen mensen zonder kaartje binnen te komen. Die mensen spreek ik dan aan. Af en toe zijn er toeristen die zich raar gedragen. Zo was hier eens een Italiaanse schoolgroep waarvan een meisje overduidelijk iets had geslikt. Ze rende heel hard door de zaal omdat ze dacht dat ze een vliegtuig was. Verder maakte ze hatelijke opmerkingen in het Engels over andere bezoekers. Toen ze ook nog begon te gillen dat de brandwacht, met wie ik aan het praten was, haar vriendje was en dat ik hem probeerde in te pikken, heb ik haar eruit gezet." (FB)

1k heb er een zintuig bij gekregen' Peter Strelitski

Wetenschapsweek Veiligheid is dit jaar het t h e m a van de wetenschapsweek, die loopt van 16 tot 23 oktober. Voorafgaand aan deze week ondervroeg Ad Valvas 147 vu-studenten over h u n gevoelens van (on)veiligheid in de openbare ruimte. Onder hen waren 83 vrouwen en 57 m a n n e n ; 31 eerstejaars en 116 ouderejaars (21e infographic). Op dinsdag 22 oktober organiseert het v u - p o d i u m een themadag over angst en onveiligheidsbeleving, waar onder meer vu-criminoloog H a n s BouteUier en burgemeester Job Cohen zullen spreken. E e n uitgebreid p r o g r a m m a is te v i n den op www.vupodium.nl.

L

S a m a n t h a (18), eerstejaars bedrijfswetenschappen, voelt zich onveilig in de Bijlmer. "Ik zat rond tien uur 's avonds in de metro naar huis te bellen met een vriend. Toen ik uitstapte, kwam een groep van zes jongens van een jaar of twintig me achterna. Ik voelde nattigheid, dus vroeg die vriend om aan de lijn te blijven. De jongens kwamen al roepend en scheldend op me af Ik ben gaan rennen. Thuis aangekomen deed ik de deur op slot en hield het licht uit. Ik was doodsbang. Dat ben ik nog steeds, merk ik. Als ik uitga, blijf ik altijd bij iemand slapen. Ik neem nooit meer de nachtbus. Ik heb geen aangifte gedaan, dat helpt toch niet. Bovendien ben ik veel te bang dat ze achter mijn naam komen. Ook heb ik het mijn ouders niet verteld, die zouden veel te bezorgd worden. Ik woon nog steeds bij hen. We wonen al jaren in de Bijlmer en ik voel me er niet prettig. Ze dealen onder je neus, winkelstraten zijn dicht en De namen Rachid, Samantha en Kelly Smit zijn gefingeerd.

verlaten, de buurt is slecht verlicht en rond de metrostations hangen groepen jongeren. En ik zie het niet beter worden. Van mij mogen ze overal camera's ophangen en de straffen verhogen. Als je niets te verbergen hebt, maakt het toch niet uit? En de daders kunnen niets meer ontkennen. Als achtjarig meisje ben ik hier ook al eens op straat beroofd. Op klaarlichte dag. Een man hield me van achteren vast aan mijn hoofd, terwijl hij de sleutels rolde. Ik was helemaal stijf, kon niet meer roepen of huilen. Dat verstijfde gevoel zal ik me altijd blijven herinneren. Ik ben ook erg panisch op mijn spullen. Je krijgt er een soort zintuig bij. Ik zie het wanneer iemand een pistool op zak heeft. Ik ben zeker minder onbezorgd geworden."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen