Ad Valvas 2003-2004 - pagina 292

AD VALVAS 29 JANUARI 2004

PAGINA 4

Ondertussen bij de brandweer... Onveilig Vorige week werd een leraar begraven die door een leerling is vermoord. Nog geen week later was weer een docent op zijn eigen school slachtoffer van geweld. Veel mensen hebben hun mening gauw gevormd; scholen moeten beter beveiligd worden. Inmiddels heb ik heel wat mensen gesproken, onderwijspedagogen en -psychologen, maar ook docenten op scholen en op lerarenopleidingen, die minder blij zijn met deze 'oplossing'. Je als school beveiligen tegen je leerlingen is eigenlijk het omgekeerde van wat veel vmbo-scholen - inclusief de school waar de moord plaatsvond -, zoekend naar een alternatief voor het traditionele onderwijs, aan het proberen zijn. Ze willen juist aansluiten bij wat leerlingen meebrengen naar school - kennis, vaardigheden en motivatie, maar ook problemen en weerstanden - om ze van daaruit een stapje verder te helpen: hun horizon te verbreden en hun mogelijkheden te vergroten. Op het Terra College in Den Haag werd veel gedaan aan leerlingbegeleiding, men probeerde een veilig klimaat te scheppen, met door detectiepoortjes maar door ervoor te zorgen dat leerlingen echt een band met de school kregen. Er waren plannen om de school voor leerlingen meer de moeite waard te maken door ze te laten leren in levensechte situaties: zelf een bioscoop runnen, een restaurant of een internetcafé opzetten. "We gaan met de schoolbesturen afspraken maken over een betere beveiliging" klinkt politiek misschien daadkrachtig en wekt de indruk dat het duidelijk is wat er moet gebeuren. Maar waarschijnlijk is het niet meer dan een voorlopige bezwering van de angst die de gebeurtenissen oproepen. Het is zelfs de vraag of het niet averechts zal werken. Als onderwijspedagoog zie ik steeds vaker scholen die bezig zijn op de manier van het Terra College. Het zou heel erg zijn als die, onder druk van de gebeurtenissen in Den Haag, de aandacht nu gaan verleggen van leerlingen begeleiden, een goed klimaat scheppen op school en leeractiviteiten organiseren die leerlingen de moeite waard vinden, naar een betere beveiliging tegen hun eigen leerlingen, bij wie dan omgekeerd het wantrouwen tegen school ongetwijfeld weer een nieuwe voedingsbodem zal vinden. Wisselcolumnist Monique Volman is hoofddocent bij de afdeling onderwijspedagogiek van de faculteit Psychologie en Pedagogiek

>studiëgasten i£f^ '

Floor Ba ...loopt Gerry van D o r t h , kwaliteitsinspecteur bij civiele zaken, voorzichtig op een brandende pan af. M e t een aarzelende beweging draait ze het gas uit en schuift ze de deksel over het vuur. Het is woensdagmiddag half drie en de VUbrandweer geeft een blusinstructie voor personeel. Voor de minikazeme achter het Transitoriu m staat een roestig bureau met daarop een gasstel, een 'menselijk figuur' en een grote stalen bak. Daarnaast staat Evert S m i t , die telkens met een grote gasbrander de boel in de hens zet. Brandweerman T h e o Schelvis legt steeds uit hoe deze fik het snelst en veiligst geblust kan worden. "Leuk om te doen", vindt Joop van der M e u l e n , projectmanager bij bouwbeheer. Ooit wilde hij brandweerofficier worden. "Maar in die tijd was er een strenge keuring en daar kwam ik niet doorheen. Van de driehonderd mannen mochten er maar twaalf door." Ondanks zijn voormalige interesse is dit de eerste keer in de twaalf jaar dat hij op de V U werkt dat hij bij een instructie is. Dat is wel anders voor bibliotheekmedewerker Nico D u m a s . "Ik doe dit één keer in de zoveel jaar. Ik ben bedrijfshulpverlener en je moet je kennis toch bijhouden. Die vervliegt heel snel. Maar in de dertig jaar dat ik hier werk, heb ik

Verwantschap "Nederlanders zijn net als Denen vriendelijk en nuchter. Wel is het leven bij ons nog iets stressvoller en efficiënter. Ik woon in Denemarken op vijf uur reisafstand van de hoofdstad. N a mijn studie wil ik daar gaan wonen. Er zijn meer mogehjkheden en je hebt meer het gevoel midden in het leven te staan. Amsterdam en Kopenhagen lijken op elkaar: ze zijn allebei groot en klein tegelijk." Het leven hier "In Uilenstede woon ik tussen de Nederlanders. Zij hebben h u n eigen leven, dus meestal ga ik langs bij mijn buitenlandse vrienden. Vooral in het begin ging ik wekelijks naar feestjes van E S N , de internationale studentenvereniging waarvan ik lid ben. Mijn Engels wordt alleen maar slechter. Dat komt doordat ik vooral optrek met Spanjaarden en Portugezen, niet met native speakers."

>naam: Karen Aarrebo Jensen >nationaliteit: Deens >geslacht: vrouw >geb. datum: 23-111978 >lengte: 1,74 m >kleur ogen: blauw >woonplaats: Aalborg

Fred Schuurhof

Brandweerman Kees van Setten leert VU-personeel spuiten

Het leven thuis "Ik woon in de binnenstad van Aalborg, een universiteitstad met ongeveer 140.000 inwoners. Ik ben er gaan studeren vanwege het projectonderwijs daar. Om acht uur 's ochtends ga ik naar mijn faculteit, een gebouw in een buitenwijk. D e universiteit is verspreid over een groot terrein,

nooit bij een brand hoeven helpen. Daar is toch de brandweer voor." "Au, mijn voeten", grapt Schelvis wanneer iemand de brandende pop in een brandwerende

'Brandende gordijnen, dat kan nooit de bedoeling zijn van een goede medewerker' deken probeert te wikkelen. Bij de voeten van de pop komen grote steekvlammen naar boven. De tweede poging lukt al een stuk beter. " N u kun je de vlammen uit wrijven. Niet uit slaan natuurlijk", zegt de brandweerman er voor de zekerheid bij. "Heel leerzaam", vindt Brian Plet, medewerker van schoonmaakbedrijf Robbers. "Als ik hiervoor een brand zou hebben meegemaakt, had ik misschien wel net het verkeerde gedaan.

Water in een brandende pan gegooid ofzo." Een uurtje eerder zat de groep van negen mannen en twee vrouwen in een lokaaltje te kijken naar een soort scheikundige opstelling. Brandweerman Kees van Setten demonstreert met behulp van een lange, kronkelige buis waar een watje met een beetje petroleumether boven op ligt, hoe brandbaar dat spul is; het gas ervan is helemaal aan het andere eind van de buis nog genoeg voor een aardige vlam die zo twee uur brandt. Deze watjes worden in het ziekenhuis gebruikt en moeten daar dus in een afgesloten vuilnisbak. Ook laat Van Setten zien wat er gebeurt als je brandende dozen van te dicht bij met een poederblusser probeert te doven: door de harde straal schuiven de dozen een stuk naar achter. "Je kunt je voorstellen dat de gordijnen dan gaan branden. Dat kan nooit de bedoeling zijn van een goede medewerker." "Nu weet ik in elk geval wat ik moet doen als het eens echt gebeurt", zegt Patricia van der Kruys, projectmanager bij bouwbeheer. "Nou maar hopen dat ik er dan wat aan heb." D a n steekt iedereen zijn vingers in zijn oren. Een aardige explosie trilt na in de ruimte. Laat Van Setten even horen hoe een gasknal klinkt. Roor Bal

'Raar, die strippenkaarten' Wat vinden buitenlandse studenten aan de VU van Nederland? Een tweewekelijkse serie over feestvieren en heimwee. Karen Aarrebo Jensen (25) uit Denemarken volgt colleges politicologie en antropologie aan de VU. zodat je alleen studenten van je eigen faculteit tegenkomt. Dat heeft als voordeel dat je iedereen kent. We hebben speciale studeerkamers waar iedereen met z'n eigen groep de hele dag werkt. O m vier uur ga ik naar huis en studeer ik een paar uur. Daarna ga ik naar de kroeg of kijk ik televisie. Klinkt eigenlijk heel saai als ik het zo vertel." Uitgaan "Jammer dat jullie cafés zo vroeg dichtgaan. In Denemarken kom je nooit voor vijven thuis. Het Aalborgse uitgaansleven is tot in Zweden en Noorwegen berucht. De uitgaanstenten zitten allemaal in dezelfde straat en ze zijn goedkoop." Heimwee "Onze universiteit heeft geen uitwisselingsprogramma, dus heb ik deze uitwisseling zelf geregeld. Het collegegeld betalen we zelf. In Dene-

marken is de universiteit gratis en krijg je ook een beurs van drieduizend kronen per maand - zo'n vierhonderd euro. Echt heimwee heb ik niet, maar soms mis ik mijn familie en vrienden. Gelukkig studeert mijn vriendin Eliane ook aan de VU. Veel vrienden zitten in het buitenland, dus dat schept een band. Waar ik ook naar verlang is Deens roggebrood. Heerlijk met ei en tomaat." Vreemd "Ik moet vooral wennen aan het maken van schriftehjke tentamens. Bij ons sluit je een project af met een scriptie en een voordracht. Verder vind ik het raar dat je de VU-bibliotheek op de zevende verdieping in kunt maar niet op de achtste eruit. En dat rare stempelen van strippenkaarten in plaats van gewoon een gaatje erin te knippen." Annette Wiesman

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen