Ad Valvas 2003-2004 - pagina 350

AD VALVAS 26 FEBRUARI 2004

PAGINA 6

Anne 'Daryll-Ann' Soldaat bespreekt zijn laatste cd

'Wat een herrie zeg!' Vorige week verscheen 'Don't Stop', de nieuwe cd van Daryll-Ann, de cultband waarin VU-vooriichter Anne Soldaat gitaar speelt en zingt. Tijdens een exclusieve luistersessie met Ad Valvas voorzag Soldaat de nummers van commentaar. Peter Breedveld Track 1 : Freeway "Een a-typisch nummer voor deze cd, geschreven en gezongen door Jelle (Paulusma, zanger-gitarist van Daryll-Ann - PB). Het begint heel kabbelend, de stem is heel laag, het is een beetje een mysterieus nummer. "Jelle en ik zijn de Lennon en McCarmey van Daryll-Arm, inderdaad, maar we schrijven niet samen. We doen alles alleen. Ik vergelijk het schrijven van een nummer met het in elkaar zetten van een meubel, het is heel ambachtelijk werk. Het cliché luidt dat het één procent mspiratie en 99 procent transpiratie vergt, maar die ene procent is wel moeilijker te veroveren dan de rest. "Ik schrijf eerst de muziek. Gitaar op schoot, beetje murmelen. Dan blijven de meest rare zirmetjes hangen, die vormen het uitgangspunt voor de latere tekst. Het zijn schetsjes, waarvan sommige het verdienen te overleven. Daarmee ga je dan verder." Track 2: When War Is On "Als het aan mij had gelegen, was het album met dit nummer begonnen. Het is catchy, opgeruimd, vlot, alles wat een mens nodig heeft om de dag te beginnen. Het vorige nummer zet een toon die op de rest van het album niet wordt waargemaakt. Je wordt erdoor op het verkeerde been gezet. "Aan dit nummer kun je horen dat Jelle afgelopen jaar veel naar Grateful Dead en Moby Grape heeft geluisterd, bands uit de jaren zestig. T h e Band, daar lijkt het ook wel op." Track 3: We Love Danger "De singel van het album. Dit zing ik, dus houd je hart maar vast. Het nummer klinkt wel opgeruimd. Het begint met een stoere gitaar en nu hoor je de Fender Rhodes, een elektrische piano. Doet dit je aan de band Creedence Clearwater Revival denken? Dat beschouw ik als een groot compliment. Maar kom, ik wil mezelf absoluut niet met Creedencezanger John Fogerty vergelijken. Had je niet verwacht dat mijn stem zo zou klinken? Dat zegt iedereen. "Dit nummer gaat nergens over. Ik geloof niet zo in een boodschap of iets dergelijks. Die woorden zijn de transporteurs van de noten, meer niet. Het had net zo goed Frans of koeterwaals kuimen zijn. 'We are strangers/ and so it goes/ until we speak our minds/ we got friends in a higher place/ and don't you ask me why.' Dat slaat nergens op, het past in het metrum. Er zijn ook mensen die net h u n geliefde hebben ver-

loren of die zich zorgen maken over het milieu en die schrijven daar een tekst over waarbij dan de muziek de drager is van de boodschap. Bij mij is dat andersom. Muziek is verstrooiend. Het moet wel iets oproepen, je moet dansen, of blij worden of heel erg verdrietig. Jelle denkt daar anders over, maar muzikaal zitten we wel heel erg dicht bij elkaar." Track 4: Strange "Een heel stemmig, dromerig nummer van Jelle. Een beetje Walker Brothers-achtig. D e vier liedjes die ik op dit album heb geschreven zijn allemaal u p tempo. Dat heb ik min of meer bewust gedaan, om een tegenwicht te bieden aan de stemmigheid van Jelle, zodat het een heel afwisselende, gevarieerde plaat is geworden." Track 5: The Movin' Men "Dit ben ik weer. Een beetje rhythm and blues, shuffle-^ichng is dit. Ook niet echt supertypisch voor Daryll-Ann." Track 6: Fame "Hier hoor je koortjes, dat is typisch Daryll-Ann. Een nummer van Jelle, maar wel lekker stevig in het tempo. Wat een herrie zeg!" Track 7 : 1 0 . 4 5 "Een iets langzamer nummer. Ik heb twee jaar over het schrijven ervan gedaan. Je laat het een maand liggen, dan ga je weer verder, dat gaat heel langzaam. Dit is het soort liedje waar wij patent op hebben, een beetje melancholiek, liefjes, weet je wel. "We hebben ook in het buitenland getourd, nou en of. We hadden een contract bij een Engels platenlabel, daarvoor hebben we in Amerika op festivals gespeeld. Maar halverwege werden we eruitgeschopt. Omdat we niet meteen een heleboel verkochten, zo gaat dat. Wel een leuke tijd gehad. Voor ons is het best sappelen. We hebben een soort cultstatus, we zijn geliefd bij critici en een groep fijnproevers, maar om nou te zeggen dat we veel verkopen, nee. Desalniettemin zijn we alweer dertien jaar bezig. Dus er is toch iets wat het leuk houdt. "Luister, dit hoge stemmetje, dat ben ik. Een hoge e is dat, dat heb ik nog opgezocht." Track 8: Wild Side Brother "Het ruigste n u m m e r van de plaat, van Jelle. M e t een surfer-rifïje. Dit is een leuk moment op de plaat. We namen het op aan het einde van een lange dag, zo van: 'Laten we eens gek doen, alles open-

gooien', zo kwam dit op de band terecht. Het gaat over auto's, bumin' rubber en zo." Track 9: You and Me Darlln' "Een echt Jelle-nummer. Heel mooi, heel dicht op de microfoon, alsof hij bij je in bed ligt. Een mooi, breekbaar liedje. Geen singel, nee. Dat bepalen de mensen uit 'het wereldje', platenproducers en deejays en zo. Die vormen een soort proefpanel. Daar baseren de mensen van onze platenmaatschappij h u n keuze op. Het nummer dat de beste reacties oproept wordt als singel uitgebracht." Track 10: Raga the Messenger "Dit is weer van mij. Op een fansite van Daryll-Ann wordt over de nieuwe plaat gediscussieerd. Zo van: 'Deze haalt het niet bij de vorige' en dan 'Jawel! Hij is fantastisch!' En iemand die schrijft: 'Ik heb het gevoel dat we uit elkaar zijn gegroeid' - die voelt zich bijna verraden. "Het is wel andere muziek dan drie, vier platen geleden. We zijn geëvolueerd, volwassener geworden. We hebben meer de roots van de muziek opgezocht. Vroeger was het heel vrolijke, springerige pop met hier en daar een melancholiek intermezzo. N u voert dat melancholieke de boventoon. Ik moet zelf ook een beetje aan de plaat weimen. "Er is een vroegere cd. Weeps, waar onze andere cd's allemaal aan worden gespiegeld. Die vormt een soort standaard voor de rest. Maar toen we die indertijd opnamen, was ik me er niet van bewust dat we iets bijzonders aan het doen waren." Track 1 1 : Close to You "Dit is alweer het laatste n u m mer. Da's wel mooi: de plaat begint en eindigt in dezelfde mood. Wel muziek waarbij van die paartjes in de zaal een beetje verliefd staan te zijn. Beetje dronken, dat versterkt de gevoelens. H e t is wel een groeiplaat, je moet 'm een paar keer horen." Daryll-Ann, Don't Stop. Excelsior Recordings, € 14,99.

Hoe ziek is een Cliinees? G e e n r e c e p t e n b o e k m a a r wel e e n h a n d l e i d i n g , d a t is ' G e z o n d h e i d s zorg e n c u l t u u r ' . Alleen h a d d e n er wel w a t m i n d e r definities i n m o g e n staan. Floor Ba Op de achterflap geven Ivan Wolffers en Anke van der Kwaak het duidelijk aan: hun Gezondheidszorg en cultuur is geen receptenboek om met andere culturen om te gaan. Dé Marokkaan of dé Pakistaan bestaat niet en het is al even onzinnig om Turken en Chinezen als allochtonen in één groep patiënten te scharen. Dus is een simpele handleiding om om te gaan met deze groepen ook niet te maken. Het boek komt voort uit het gelijknamige college, dat al sinds 1990 een verplicht vak is aan de medische facul-

teit van de VU. Daar werd altijd een reader voor gebruikt met verschillende internationale artikelen. Dit werk is geschreven om die btindel te vervangen, ook omdat andere faculteiten nu hetzelfde soort onderwijs geven en geïnteresseerd waren in een handboek. Het boek bestaat uit twee delen; het eerste deel is meer theoretisch, terwijl het tweede op de praktijk ingaat. Beide delen bestaan uit artikelen van verschillende auteurs. Doordat de teksten inhoudelijk niet op elkaar afgestemd zijn, komen een aantal onderwerpen dubbel aan bod. Bijvoorbeeld dat migreren voor stress zorgt of wat het nut van de tolktelefoon is. Hier was een wat striktere redactie nuttig geweest. Bovendien is de inhoud van de artikelen erg wisselend, zodat niet altijd duidelijk wordt wat het doel van het boek is. Wil het wetenschappelijke uitieg geven of uitieg over de praktijk?

Het boek is inderdaad geen receptenboek. Wel geeft het de aankomende arts of werker in de gezondheidszorg eens de mogelijkheid om dieper in te gaan op het onderwerp.

recensie Vooral het tweede deel levert hier en daar verhelderende inzichten op. Zoals Gezondheid van allochtone kinderen en adolescenten, dat heel praktisch ingaat op de mogelijke oorzaken van de anderhalf tot twee maal zo grote sterfte onder allochtone kinderen. Die blijken vaak heel simpel te zijn. Zo komen allochtone kinderen tussen de

vijf en de veertien jaar veel vaker om door verdrinking en ongelukken. En in het artikel Allochtonen en geneesmiddelengebruik wordt ingegaan op de redenen waarom allochtonen meer geneesmiddelen gebruiken dan autochtonen. Zo blijken Turken viermaal zo veel pijnstillers te slikken. Eigenlijk had in het boek wel iets minder academische discussie en wat meer praktische informatie mogen staan. Want een patiënt op het spreekuur heeft niets aan mooie definities. Het verschil vaststellen tussen insluiting en uitsluiting is wetenschappelijk erg aardig, maar niet altijd even nuttig. De beoogde lezers, voornamelijk geneeskundestudenten, zullen niet veel meer meekrijgen op het gebied van cultuur en zorg dan wat ze tijdens het college horen en in dit boek lezen. Aan voorbeelden heb je in de praktijk meer dan aan theorieën.

Ivan Wolffers en Anke van der Kwraak (red ), Gezondheidszorgen cultuur. VU Uitgeverij, 258 biz , € 24,50.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen