Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Ad Valvas 2003-2004 - pagina 452

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Ad Valvas 2003-2004 - pagina 452

7 minuten leestijd

AD VALVAS 22 APRIL 2004

PAGINA 4

Ondertussen in de kerkzaal...

Hulp Ik heb het geleerd op mijn basisschool met den bijbel en ik zing het nog elk jaar: "Het is Pasen, Jezus is opgestaan, het is tijd om samen op weg te gaan." Een vrolijk, hoopvol lied. Maar twee weken geleden kon ik het niet met mijn gebruikelijke enthousiasme ten gehore brengen. De lijdensverfilming van Mei Gibson stond me nog te helder voor de geest. De ergernis over mijn gebrek aan paasvreugde stond waarschijnlijk nog op mijn gezicht te lezen toen ik onderweg naar de VU stond te wachten bij een stoplicht. Want een automobilist sprak me daar aan en reikte me stralend een boekje aan, getiteld Hulp van boven en samengesteld door Watson Goodman. Net wat ik nodig had. Ik stopte het in mijn zak en reed door naar mijn bestemming. In de lift bladerde ik Watsons hulp door. Het begon positief: onder kopjes als 'Gods liefde' en 'De verzoening door Chnstus' bloed' waren bijbelteksten gegroepeerd die spraken van licht en genade. Ergens halverwege werd de toon dreigender met hoofdstukken als 'Niet alle mensen zijn Gods kinderen' en 'Oprechtheid is niet voldoende'. Het mooiste vond ik 'Gods mening over alcohol'. Die titel suggereerde dat de samensteller een enquête had voorgelegd aan de Vader zelf. Maar die zal Hij wel niet hebben ingevuld, want Watsons citaten over wijn waren erg eenzijdig. Niets dan lelijks werd erover beweerd: drinken werd in één adem met brasssn en hoereren genoemd, en drank werd vergeleken met een giftige slang. Terwijl ik toch zeker wist dat Jezus niet de bedoeling had feestgangers te vergiftigen toen hij tijdens de bruiloft te Kana water in wijn veranderde. En ik geloofde ook met dat hij zijn discipelen tot brassen wilde aanzetten toen hij met hen dronk tijdens het Laatste Avondmaal. Ondertussen was ik achter mijn bureau beland. Mijn kamergenote stak uitnodigend een zakje paaseitjes onder mijn neus: "Even theedrinken?" Ik gooide de hulp van boven in de papierbak. Gibson en Goodman bedoelden het vast goed met hun lijden en dreigen, maar het leek me nu tijd om samen op weg te gaan. Wisselcolumniste Christi M. Klinkert IS aio in de kunstgeschiedenis bij de faculteit der Letteren

Christiaan Krouwels

Huibert Jonkers speelt het eerste deel van Schuberts Sonate 16 (D845)

...wordt het lied The Unforgiven van Metallica gruwelijk mishandeld door Joris B o o n e k a m p . Hij zingt vreselijk vals en ongeinspireerd. Er zit zelfs kauwgom in zijn mond! Op een gegeven moment is hij zijn tekst kwijt. Vanaf een verfrommeld papiertje zingleest hij verder. Desondanks krijgen hij en Marijn de Vries, die hem begeleidt op de akoestische gitaar, na afloop een warm applaus. "En dat hebben ze dus vanmiddag nog in elkaar gedraaid h è " , zegt presentator D a a n Stofifelsen vol bewondering. T o c h begon de jaarlijkse culturele avond van de oudheidkundige studievereniging Koinon goed, met een door klassieketalendocent Gerard Boter en student Huibert Jonkers kundig opgevoerd stukje Schubert op de piano en een mooie, uitgeklede versie van Tori Amos' Hey Jupiter. Sophie ter Schure zingt dat laatste lied ingetogen, met breekbare, ijle stem, eveneens begeleid door Marijn. Het publiek - ongeveer vijftig mensen - luistert doodstil en applaudiseert daverend als ze klaar is. Tijdens die eerste twee acts hebben Rianne de Groot en Pauline Voogt zich verstopt in de orgelbak, boven in de kerkzaal. Gekleed in tunica, met een speelgoedhondje aan de lijn, komen ze nu tevoorschijn om, springend op twee fauteuilkussens, het Jip en Janneke-lied in Latijn te zingen. D e Nederlandse 'ondertiteling' staat op

een meterslang stuk papier, dat door twee dames geleidelijk wordt afgerold. H e t publiek giechelt. D e meligheid wordt nog even voortgezet tijdens

'Wat is er dan zo erg dat je per se wilt sterven?' de volgende act, een stukje uit de Htppolytos van de Griekse toneelschrijver Euripides, starring B i a n c a Thielsch als Phaedra en Merith Harkink als haar mm. "Wat is er dan zo erg dat je per se wilt sterven", vraagt de min aan de wanhopige Phaedra en het publiek barst m lachen uit. Het fragment is een voorproefje van de grote Hippolytos-uitvoering die ergens in het volgende jaar staat gepland, vertellen Merith en Bianca in de pauze, als iedereen aan een drankje staat te nippen op het dak van het VU-gebouw (dat

doorgaans ontoegankelijk is). Koinon heeft een oude toneeltraditie met een jaarlijkse voorstelling, vertellen ze, en een aantal leden wil die weer nieuw leven inblazen. Gerard B o t e r is docent geworden omdat hij in 1976, in de wielerronde van het Vondelpark, ergens in een bocht moest afhaken. T o e n realiseerde hij zich dat een carrière als profwielrenner er voor hem niet in zat. Boter vertelt dit voordat hij, op piano begeleid door Huibert Jonkers, het lied You are my Sunshine inzet. Zeg die baan als docent nog maar niet op, meneer Boter! Docenten Harm-Jan van D a m , Lidewij van Gils, Mieke K o e n e n , Caroline Kroon en Jeanette Raap doen een Italiaans plattelandsliedje. La Reginella, en D a a n Stoffelsen draagt eigen gedichten voor. Je schijnt ze te kunnen nalezen op het online poëziemagazine ZuchtNET (zuchtnet.tripod.com), maar die site is een ramp om op te navigeren. Rutger Allan zingt, begeleid op piano door Gerard Boter, Heidenröslein van Schubert en de avond wordt afgesloten met een drietal Amerikaanse folkliedjes, gezongen door Janine Bakker en Esther Nijland, begeleid op de mandoline door D a n i ë l van L e e r s u m . Peter Breedveld

Thee Een vrouw uit het dorp heeft, toen ze nog op school zat, de theeceremonie geleerd. Op een njtje zitten wij nu op onze knieën in haar theekamer. Tatami matten, schildering aan de muur, theebenodigdheden. Het duurt even voor de theestemming arriveert, want door het koken van het water heen klinkt nog de overdonderende hoeveelheid aan Walt Disney-knuffels die de kamer hiernaast bezet houdt. De dochter heeft haar kimono en sokken met tenen aangedaan en schuift geruisloos met de theekommen in haar handen over de mat. O m beurten drinken wij de schuimende thee. Er is iets met d n e keer het kopje draaien, en na het drmken het aardewerk bewonderen. Wij doen ons best, maar het lijkt nergens op. De vader krijgt als laatste. Zo hoort het dus. Tussen het theekloppen door praat de gast-

vrouw met de Russische monnik. Hij stelt ons voor. Ze blijkt de filosoof met wie ik bezig ben te kennen. Hij schreef ook over de thee, maar hoorde bij een andere theeschool. Voor hem was de weg van de thee de Zen voor de leken. In de donkere theekamer komt de diepte onder het bestaan tot uitdrukking, schreef hij. Simpel, helder, sober en echt. Deze theekamer is licht en keurig. Wel heel vriendelijke mensen. N a de groene thee verhuizen we naar de andere kamer voor kofiie. N u nog even westers, aardig van ze. Dit servies komt zo uit een vensterbank in de Jordaan vandaan. O p de schoteltjes enorm dikke porceleinen theelepels met bloemen. En de eindexamenfoto's komen op tafel. Wij bewonderen verder. Hoewel we n u dus westers doen, blijft het gesprek aangenaam. Geen geklaag, dat is pret-

tig. Maar nooit politiek, geen pijnlijke onderwerpen. Het gaat goed met ons allemaal, niet. Nergens kinderen die in de ondergrondse leven. De man is dichter. Voor we weggaan leest hij voor: De kersenbloesem/ en de sneeuw/ vallen samen/ op de aarde. D e rest van het gedicht versta ik niet. Maar zo is het toch genoemd, denk ik. De sneeuw die met het bloesemblad valt. Ik loop met de Rus terug langs het kleine riviertje onder de kersenbomen. Ze zijn net uitgekomen, onbeschrijflijk mooi in de warme zon. Morgen ga ik terug naar de stad. Ik heb een maand geen nieuws gezien. Alleen een foto in de krant, Madrid, Irak, Afrika. Daar loop je dan met rust in je hart en een artikel in je computer. Wat te doen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 28 augustus 2003

Ad Valvas | 580 Pagina's

Ad Valvas 2003-2004 - pagina 452

Bekijk de hele uitgave van donderdag 28 augustus 2003

Ad Valvas | 580 Pagina's