Ad Valvas 2003-2004 - pagina 524

AD VALVAS 3 JUNI 2004

PAGINA 4

Ondertussen op het bal masqué... Geweld ik heb onlangs een nieuwe fiets gekocht. Een gitzwarte opoefiets. Een heel mooie, voor veel geld. Zo eentje die uitstraalt: "steel mij!" Zo eentje die de criminele buitenstaanders die de VU onveilig maken in verleiding brengt. Zo eentje waarvoor je een pasje voor de bewaakte stalling onder het hoofdgebouw gaat regelen. Een paar weken geleden stapte ik dan ook op een vroege ochtend het servicecentrum in de hal binnen. Er was nog geen enkele andere klant, maar ik trok toch braaf een nummer. Dat is nog een hele kunst trouwens, want het nummertjesgeefapparaat geeft je pas een nummertje als je gespecificeerd hebt voor welke van negen diensten je komt. Ik drukte op de knop voor Personeelszaken - ik ben personeel dus mijn vragen zijn Personeelszaken, leek me. Ik hoefde niet lang te wachten: zodra ik mijn nummer in handen had, verscheen dat op een scherm, klonk er een bel en kwam er een medewerkster aanlopen. Ik sprak mijn bewakingswens uit. Helaas, ik was bij de verkeerde dienst: de fietsenstalling valt onder Facilitaire Zaken, niet onder Personeelszaken. Daarop wilde ik reageren met: "Goed dat ik het weet, volgende keer zal ik op de goede knop drukken. Maar ik neem aan dat u me nu wel even verder kunt helpen." De baliejuffrouw was me echter voor: ik moest een ander nummer gaan halen, voor de juiste dienst, en wachten op een andere medewerker, van de juiste dienst. Ik was verbaasd, maar liet dat niet blijken. Waarschijnlijk was het aanvragen van een stallingpas iets heel ingewikkelds waar zij van Facilitaire Zaken een speciale training voor hadden gevolgd. Ik haalde braaf een tweede nummer, zag dat verschijnen op het scherm, hoorde de bel, en kon een tweede medewerkster begroeten. Ik legde nogmaals mijn verzoek voor. De FZ-expert trok een formulier uit een laatje. Dat moest ik invullen en laten tekenen door mijn directeur; vijf werkdagen na inlevering zou ik een pasje hebben. Mijn verbazing sloeg om in irritatie. Welk onderdeel van deze instructie had de PZ-mevrouw me niet even kunnen uitleggen? Opnieuw hield ik me in. Ik was hier immers om het geweld jegens mijn fiets te beperken, niet om het percentage geweldpleging jegens baliepersoneel op te schroeven. Wisselcolumniste Christi IVI. Kiinkert IS aio in de kunstgeschiedenis bij de faculteit der Letteren

Chnstiaan Krouwels

De boa van Hannelies (rechts) was een idee van haar vader

...serveren organisatoren Mathilde, Rian, Lian en J i m van psychologiefaculteitsvereniging VSPVU de langzaam binnendruppelende gasten een verdacht uitziend welkomstdrankje. "Mag het iets enthousiaster? Het is gewoon canei met kleurstof hoor", zegt Mathilde, in zwarte glitterjurk, beledigd. Haar zilveren glittermaskertje bengelt om haar arm. "Ja, om dat nou de hele tijd op te houden. Het kriebelt, het doet pijn aan je oren, het is warm..." Ook biimen, in de spiegelzaal van Odeon, houden mensen het maskerdragen al snel voor gezien. Hannelies vormt een opvallende uitzondering. Maar haar masker matcht dan ook met haar boa van paarse veren. Dat was een idee van haar vader. "Ja, die heeft er wel kijk op." Naast haar is Aisia aan het dansen. Zij draagt een zwart Batman-achtig masker dat op haar gezicht geschilderd lijkt. Maar zij draagt weer geen galajurk. "Ik ben tegen jurken", zegt ze stellig. Haar date, een meisje met rood piekhaar, heeft ook een broek aan: "Ik hoor bij haar, en zij zei dat ik geen jurk aan moest." Verderop zitten Frank en Julia in indrukwekkende gothic-outfits. "Voor mij moet het opzichtig zijn", licht Julia haar monumentale gewaad toe. "Je gaat naar een bal of niet." Frank lijkt een zelfde soort galafilosofie te hanteren met zijn plastic Dracula-outfit. "Het is

echt lak", legt hij trots uit. "Ja, aan het eind van de avond wordt het wel een beetje warm." Achter in de zaal zijn Erik en Peter van galafoto.nl al druk bezig plaatjes te schieten. Bij de

'Het kriebelt, het doet pijn aan je oren, het is warm...' prijs van het kaartje zit een galafoto inbegrepen. Fotograaf Peter wijst op de kroonluchter van bierflesjes die in deze zaal hangt: "Daar wilde ik eerst de foto's maken, dat alle stelletjes erin gaan hangen. Maar dat vonden ze bij Odeon niet zo'n goed idee." Dus worden het maar gewoon de geijkte glimlachend-naast-elkaarstaan-foto's. Peter wringt zich met zijn camera in allerlei bochten en roept: "Jajajaja, dit wordt 'm, dit is 'm..." Pieter en zijn 'onvolprezen assistent' Raïtno vormen een uitzondering op de regel van de jongen-meisjefoto's. D e twee in driedelig pak gesto-

ken heren leggen uit dat het sowieso behoorlijk afzien is, als man bij de Psychologiefaculteit. "Na een tijdje gaat Ally McBeal toch vervelen." Zijn er dan echt maar zo weinig mannen bij psychologie? "Geen echte mannen. Wij zijn de toevallige uitzonderingen die dan net hetero zijn." Raimo, grijnzend: "Het oestrogeengehalte in de collegezalen is vaak schrikbarend hoog. Maar wij zijn dan gelukkig weer net oestrogeenliefhebbers." Maar vanavond valt het toch wel redelijk mee met de oestrogeendreiging. In de hoek staan nog twee bestropdaste heren. Joost studeert in Delft en Walter houdt het er, na een aantal vruchteloze pogingen om uit te leggen wat zijn baan precies inhoudt, maar op dat hij 'netwerkdingen' doet. Joost zag Walter in een hoekje staan en toen "zijn we samen maar een biertje gaan drinken", leggen ze uit. "Onze vrouwen staan däär." Voelen ze zich niet een beetje verloren hier? "Nee hoor! We staan alles zo'n beetje van de zijlijn te observeren." Het wordt steeds drukker in de spiegelzaal. "Oehoehoehoe", zingt Janet Jackson. Bij de garderobes staat inmiddels een lange rij. Een meisje besluit zichzelf te sparen en gooit haar masker bij voorbaat al in haar tas. "Ik zie niks, man." Daphne Lentjes

De zenmeester, deel I Om een ander religie te begrijpen moet je veel van jezelf loslaten. Soms echter weet je niet zeker of je wat je loslaat niet kwijtraakt. Op de bedreiging die uitgaat van het andere reageer je dan door de muren om je identiteit eens flink op te trekken. Ik ben dan bijvoorbeeld christen, vind mijzelf in de geschiedenis en niet daaronder, leef in het besef van mijn eindigheid en laat de eeuwigheid aan God over, en doe dat alles in een inderdaad feilbare doch menselijke poging tot naastenliefde, met in mijn hart het beeld van Christus dat ik nooit begrijp maar altijd onthoud. En de boeddhisten kunnen dan opkrassen, met h u n geklets over leegte en eenheid, hun grootspraak over het opgeven van gehechtheden, hun wierook en hun kussens, hun gezeur

over bewustzijn en hun blije boeddhabeelden. Mijn studie dwingt me dan echter weer tot gesprek. Gelukkig maar ook. Ik heb al te veel van de boeddhisten geleerd om te doen alsof ik er niks mee te maken heb. Ze maakten wanneer ik erom vroeg tijd en ruimte en vertelden me niet alleen wie zij waren maar leerden me ook wie ik ben. Identiteit is geen kwestie van een simpele grens trekken tussen twee tradities. Dus eens te meer stel ik de zaak ter discussie. Ik spreek met een belangrijke zenmeester. Ik wil weten wat hij denkt van die kwestie. Waar vinden wij elkaar en waar niet? Water, zegt de roshi, is vloeibaar, je kunt het verplaatsen. Van een ronde kom naar een vierkante bak. Je kunt het overgieten. Maar als je

het water bevriest in de ronde kom, past het niet in de vierkante. Religies bevriezen zichzelf, en maken dan ruzie om de vorm. Ja ja, denk ik, mooi, vaker gehoord. Maar wat is het verschil? Voor wie schijnt de zon? vraagt hij dan. Voor de christenen? De moslims? De joden? Ze vergeten hun open hart, zegt hij. Daar gaat Zen om. Een wijd hart. Je kunt wel weigeren te reageren, maar zonder de verschillen te expliciteren los je de problemen waarin religies een rol spelen niet op, denk ik. Hallo, wil ik roepen, de werkelijkheid van de niet-verlichte mensen is er ook nog. Om dat te bewijzen mis ik totaal wat hij zegt en vooral tegen wie hij het zegt, en vraag door. (wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen