Ad Valvas 2003-2004 - pagina 132

AD VALVAS 3 0 OKTOBER 2003

PAGINA 4

ROOHFNI

Ondertussen bij de Arbo-dienst..

T-shirt U boft dat op bovenstaande foto alleen mijn gezicht te zien is. De rest laat nogal te wensen over, volgens ene Redbad Veenbaas in de vorige Ad Valvas. Hij schijnt daarvoor door te leren. Trendy zijn leren jack, puntschoenen, retroruitjes, minirok en beenwarmers. Voor alle zekerheid heb ik nog even mijn kleerkast overhoop gehaald, maar helaas. Wanhopig ben ik naar de vijftiende gelift, om me ter AV-redactie te laten keuren. U begrijpt het al: verkeerde schoenen, foute broek, dus mijn jas kon ik wel aanhouden. Ik moet vrezen voor mijn columnistenbestaan. Help, ik ben niet hip. Nooit geweest ook. Ik herinner me nog een zogeheten soulbroek, met brede heupband en wijde pijpen, in de tijd datje gewoon een spijkerbroek droeg. "If you ain't got them pants, you ain't got a chance", zong singer/songwriter Loudon Wainwraight III in de jaren zeventig. In mijn huidige maatschappelijke positie moet ik soms een pak aan. Hoe komt het dat ik altijd het gevoel heb dat zo'n Jasje me een maat te groot is? Doe mij maar een T-shirt. Als ik eens een mooie blouse heb, weet ik niet of ik hem in of over de broek moet doen. Erin staat netter, zegt mijn vrouw. Erover staat vlotter, zegt die jonge collega. Onderweg naar huis stap ik altijd even van de fiets om de blouse er weer in te stoppen. Had ik maar doorgeleerd. Dan kon ik zo nu en dan in optocht met hoogleraren in toga door de VU paraderen. Toegegeven, het ziet er niet uit. Alsof je in de verkeerde film bent terechtgekomen, een zwart-witversie van de modeshow van kardinalen in Fellini's Roma. Maar met zijn tienen op rij sta je toch minder voor joker. Daar gaat het namelijk om, je moet ergens bijhoren. Mijn hoop is gevestigd op het VUniform dat de facilitaire dienst de komende tijd gaat aantrekken. Niet watje noemt hip, maar je hoort er tenminste bij. Ook de Griffioen overweegt een herkenbare uitstraling. Nou zijn wij niet zo formeel, dus het zal wel een T-shirt met logo worden. Wisselcolumnlst Dick Roodenburg is publiciteitsmedewerker bij het Cultuurcentrum VU, Griffioen

Eerstejaars Geneeskunde wordt immuun gemaaict voor hepatitis B

...knippert Pieter-Ate Tel (18) niet eens met zijn ogen wanneer Arbo-verpleegkundige Eric W i e g m a n een naald in zijn arm zet. "Nou, bedankt", mompelt hij nog en dan is de volgende aan de beurt. In een kantoortje hebben Wiegman en verpleegkundig stagiaire Conny Pronk een prikpoh geïmproviseerd. Het is deze donderdagmiddag hun taak een deel van de eerstejaarsstudenten geneeskunde in te enten tegen hepatitis B, een virus dat honderd keer besmettelijker is dan hiv; een zeer kleine hoeveelheid bloed is al voldoende om het over te dragen. Mensen die in de gezondheidszorg werken, lopen dus een groot risico. Daarom is de inenting verplicht voor alle studenten geneeskunde. Door een serie van drie vaccinaties worden ze immuun gemaakt. Conny legt de spuiten klaar terwijl Eric de ene na de andere student een prik geeft. "Kijk uit hoor", waarschuwt hij de stagiaire wanneer hij een gebruikte spuit op tafel neerlegt. "Ik let goed op die naalden", zegt zij. "Het bloedt best wel", zegt een blondine nadat de verpleegkundige de spuit uit haar arm heeft gehaald. "Maar ik ga niet flauvs^allen hoor".

vervolgt ze stoer. Ook de andere geneeskundestudenten tonen zich moedig. "Het is maar een klein prikje", zegt bijvoorbeeld Jort D e e l d e r (17). "En ik vind het heel erg nuttig. Je wordt

'Ik ga niet flauwvallen hoor' zelf beschermd, maar ook de patiënten met wie je later gaat werken. Voor hen is het virus gevaarlijker, want zij zijn al ziek en hebben maar weinig weerstand." In de wachtkamer zitten de aanstaande artsen zich ondertussen te vervelen. Het feest van gisteravond en de film Phüeine zegt sorry worden uitgebreid besproken. Verder gaat het over de bijwerkingen van de vorige injectie, autorijden

met een stijve arm én over de vraag welke kleren je niet moet aantrekken als je geprikt gaat worden. "Gelukkig heb ik nu iets beters aan dan de vorige keer", vertelt Victoria Janes (18). "Toen droeg ik een strak shirtje. Dat was erg onhandig. N u heb ik maar een blouse aangetrokken, die kan ik gewoon omhoog schuiven." "Hee, jij hier", zegt een studente tegen een jongen met een arm in het verband. "De vorige keer zag ik je hier ook al, wat een toeval zeg." "Volgens mij missen we een heel interessant college", zegt Jort tegen een jongen die net binnenkomt. "Nou, zo spannend. Ik ben al blij dat ik prikken mag", zegt die. Claire Schrauwers (19) vindt het allemaal niet zo bijzonder. "Ik loop naar büinen en daarna weer naar buiten. BGaar." Maar eenmaal in de stoel moet ze toch even wat checken. "Is het dit keer meer?" vraagt ze aan Eric. "Ik hoor allerlei verhalen over stijve armen enzo." Maar Eric kan Claire geruststellen. "Nee hoor, het is hetzelfde als de vorige keer. Een stijve arm kun je krijgen door de prik. Je maakt toch een klein wondje." Roer Bal

Paniek Ik bewaar een vage herinnering aan een opiniestukje in een info-folder voor studie in het buitenland. Volgens dat stukje moet je als je in het buitenland gaat studeren blij zijn met iedere tegenslag. Je gaat immers voor de ervaring, en geen enkele ervaring is zo waardevol als het verkeren in staat van totale wanhoop. Want dan heb je voor de rest van je leven geleerd dat je daar ook wel weer overheen komt. Dat hjkt me een waarheid als een koe. Het kan zo op een tegeltje: als je alles vermijdt waar je bang voor bent, kun je nooit groeien. Het zal wel, maar daar heb je helaas alleen achteraf wat aan. Ondertussen zit je mooi met de gebakken peren. Als ik voordat ik naar Italië vertrok een hjstje had gemaakt met dingen waarvoor ik bang was dat ze zouden gebeuren, zou ik nu - na tien maanden -

waarschijnhjk hebben moeten inzien dat het bijna allemaal inderdaad gebeurd is. Van 'heimwee' tot 'in de verkeerde trein stappen'. Sinds vorige week kan ik er weer eentje afvinken: 'op straat komen te staan'. Omdat de huisbaas op mijn vorige adres tot de categorie 'boeventuig' behoorde ben ik eind augustus verhuisd naar een andere kamer, in een mooi appartement dat ik deelde met een ander meisje. Allemaal gunstig, ware het niet dat dat meisje Uchtelijk gestoord bleek te zijn. Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat het wel een interessante ervaring is om met een halfgare hysterica in huis te wonen, maar toen ze op een dag gillend door het huis begon te stuiteren omdat ik het vuilnisbakje in de badkamer niet had geleegd, vond ik dat ik genoeg ervaring had opgedaan. Binnen een half uur had ik al mijn spullen bij

elkaar gepakt en ja, toen stond ik dus op straat. Wat te doen? Ik belde de eerste persoon die in mijn hoofd opkwam, een vage kennis. Die stond even later voor mijn neus, laadde mijn spullen in zijn auto, bood me de tijdelijk leegstaande kamer in zijn huis aan, gaf me zijn deken en haalde een pizza. D e volgende dag in de bibliotheek van mijn faculteit zijn er minstens vijftien mensen die ik nog nooit eerder had gesproken naar me toe gekomen om te vragen hoe het ging, of ik goed geslapen had en om mijn telefoonnummer te vragen om te kunnen bellen als ze een kamer wisten. De jongen die ik had gebeld was op dat moment namelijk bij zijn zus en die zus had een vriendin op bezoek waarvan de neef... Moraal: de folder had ongelijk. Totale wanhoop is onnodig, zeker als je in Italië woont: het land waar het onmogelijk is om er alleen voor te staan.

Laatstejaars archeologie prehistorie Daphne Lentjes studeert nog een paar maanden in Lecce, in de halt van Italië Om de week vertelt ze ove' wat ze daar meemaal"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen