Ad Valvas 2003-2004 - pagina 228

AD VALVAS 18 DECEMBER 2003

PAGINA 4

Ondertussen in Ossendrecht...

Kerstvakantie Het is bijna l<erstval<antie. De kerstboom staat al. De i<ooi<boeken liggen klaar, en er is een lijst met klussen (keuken opruimen, papieren weggooien, badkamer verven...) en leuke dingen om te doen (naar de film, logeren bij mijn zus, schaatsen). Zoals gewoonlijk is er ook een stapel: kopieën van artikelen, tijdschriften, boeken, een scriptie, en... de stille hoop dat er misschien nog ergens een avond is om aan een artikel te werken. Elke keer geloof ik er weer echt in. Waarom is de rust om die artikelen en boeken te lezen en dat extra artikel te schrijven nooit waar ik ben? Door het jaar heen lijkt de vakantie een lege ruimte waarin allerlei achterstallig onderhoud een plek kan krijgen, maar zodra ik vakantie heb lijkt een werkweek een oase van rust... geen kinderen, geen klussen... tot ik er weer middenin zit. En eigenlijk gaat het elk weekend ook zo. Met een goedgevulde tas en veel goede bedoelingen ga ik vrijdags naar huis. Maandag kom ik met een onaangeraakte tas en nog even goede bedoelingen weer op het werk. Waarom is dit werk nooit klaar? Altijd honderd artikelen die je niet helDt gelezen (terwijl je er wel naar hebt verwezen), een bak met onderzoeksgegevens die je wel hebt verzameld maar nog niet hebt beschreven. Heb je dat nou ook als je bosbouwkundige bent of econoom, of ligt het gewoon aan mij? Hoe dan ook, dat gevoel dat er zo veel te doen is, heeft ook zijn positieve kanten: ik kan me overal vreselijk op verheugen. Nu verheug ik me op de kerstvakantie; op de film, de spelletjes, de afspraakjes en... de artikelen. Maar de kans is groot dat ik ze niet zal lezen. Waarschijnlijk begin ik me rond oud en nieuw erg te verheugen op dat moment van rust op maandagochtend 5 januari, als ik achter mijn opgeruimde bureau op de VU geniet van mijn eerste kopje automatenkoffie van 2004. Ook dan is de kans klein dat ik die artikelen ga lezen. Op de VU wachten de e-mails. De artikelen blijven in de tas... voor het volgende weekend. Wisselcolumnist Monique Volman is hoofddocent bij de afdeling onderwijspedagogiek van de faculteit Psychologie en Pedagogiek

Con Clasquin

VU-criminologen verdedigen hun woonwagenkamp

...schreeuwt een groepje studenten tegen de politie "Stelletje Brabo's! Sukkels! Durf je wel, met die helm op!" De studenten gaan helemaal op in hun rol. Ze spelen bewoners van een woonwagenkamp dat niet ontruimd wil worden. M e t autowrakken hebben ze de ME-busjes de doorgang versperd. Een lefgozer klimt zelfs op het dak van zo'n bus. Een ander, in kerstmantenue, steekt de draak met de ME'ers door met een speelgoedzwaard naar h u n schild te prikken. De studenten - criminologen van de VU en corpsleden uit Delft - zijn helemaal naar het Brabantse Ossendrecht gekomen om daar op het oefenterrein van de M E met de politie te matten. In de vrieskou verdedigen ze het provisorische woonwagenkamp: een paar houten stacaravans, een oude stadsbus en twee autowrakken. "Denk erom, dit is jullie kamp, jullie wonen hier al jaren!", jut Frans van Loenhout van het Politie Instituut Openbare Orde en Gevaarsbeheersing (PIOG) de studenten op. Alle ME'ers in Nederland doen h u n opleiding in Ossendrecht, waar ze een nagebouwd dorp hebben om conflictsituaties te oefenen. Vrijwilligers treden op als relschoppers. "De VU-studenten zijn een beetje tam. We hadden hier laatst Feijenoord-supporters. Die waren echt niet in de hand te houden", vertelt Van Loenhout. Bertha de Graaf en Carina Mallee staan eindje verderop bij hun kist met EHBO-spuUen. Ze komen als vrijwilligers van het Rode Kruis vrijwel wekelijks op het oefenterrein. "Er raakt

altijd wel iemand gewond", vertelt D e Graaf En inderdaad, het duurt niet lang of de twee oudere dames worden in een ME-busje geroepen: de kerstman heeft schaafwonden aan zijn hoofd

'Er raakt altijd wel iemand gewond' omdat hij bij zijn 'arrestatie' over de grond werd gesleurd. Matten tegen de M E is op eigen risico. Derdejaars criminologie Eelco Vugts vind het vechten "een beetje eng". Hij houdt zich dan ook op de vlakte, evenals de meeste VU-studenten, die iets minder doldriest zijn dan de corpsballen uit Delft. Docent H a n s Nelen haalt herinneringen op aan krakersrellen uit de jaren tachtig: "Ik was destijds bij de kroningsrellen. Daar hoorde je als criminologiestudent gewoon bij te zijn." Nelen maakt zich nu snel uit de voeten als er een paard te dichtbij komt. Nadat het woonwagenkamp ontruimd is, gaat de M E naar binnen om na te bespreken en even op te warmen met kofSe. De VU-studenten staan ondertussen te verkleumen in het 'dorp'.

Ze staan opeengepakt in een huis waar snoerharde house uit de speakers schalt. "De M E komt deze houseparty zometeen ontruimen. Dat loopt uit op rellen, want juUie gaan met die houten blokjes gooien", vertelt een PIOG-docent. D e blokjesoefening is de gevaarlijkste van de middag, waarschuwde PIOG-docent Albert van R o s m a l e n in de introductie vooraf; "Vaak gooien mensen achteraan niet ver genoeg, tegen de achterhoofden van degenen die vooraan staan." Het duurt lang voordat de M E komt en de studenten hangen verveeld tegen een muurtje. Gejuich en gejoel als de politie uiteindelijk komt. M e t een "hee, kom op, jullie gaan niet meteen weg!" roept een docent een aantal studenten terug die zich direct aan de overkant van de straat achter een mand met blokjes verschansen. N o g geen vijf minuten later heeft de M E alle studenten de straat over gedreven. N u begint het gooien. De studenten houden zich redeHjk aan de spelregel 'alleen op de helm en het schild'. Er gebeuren deze keer geen ongelukken. Wel wordt het een grote bende. Honderden houtblokken vliegen tegen de ME-linie. N a een minuut of tien is het spel over. D e blokken zijn op. "We gaan nu alles weer verzamelen in de manden", schalt PIOG-docent Frans van Loenhout door het betonnen dorp. Morrend beginnen de studenten met rapen. Weimoed Visser

'Iedereen die bij ons rondloopt moet iets kwijt' Nieuwe studie, nieuwe stad. Voor veel eerstejaars daar een nieuwe vereniging bij. Ad Valvas ondervroeg een aantal van tien over hun clubkeuze. In deze laatste aflevering psychologiestudente Sara Maaskant (19) en geschiedenisstudente Marieke Anema (19), beiden lid van de kunstzinnige studentenvereniging Particolarte. Marieke: "Wat ik liever zou lezen. Homerus of Giphart? Homerus." Sara: "Giphart." Marieke: "Maar ik zou het wel in de jeugdboekenvertaling van Imme Dros willen lezen. Ik ben niet zo iemand die Plato er ter ont-

spanning even bij pakt." Sara: "Ik koos voor Particolarte omdat ik houd van dansen, toneel en theater maken. Ik wilde niet per se een vereniging waar je vijf avonden per week naar toe moet." Marieke: "PIS, P U S , PIF; toen ik die afkortingen voor het eerst tegenkwam dacht ik: welke randdebiel heeft dat verzonnen? Maar P I F staat voor Particolarte Improvisatie Festival en P U S voor Particolartes Uitputtende Salsacursus, die pas is opgericht. Wij doen allebei een toneelproject. Het toneelstuk gaan we zelf schrijven, we zitten nu nog in de improvisatiefase." Sara: "Wanneer je iets speciaals wilt, kun je bij ons zo een commissie begirmen. Er is een heel groot aanbod, zoals een filmclub, een radiozender en een kookclub." Marieke: "Het is moeilijk kiezen. Maar het is ook inspirerend om te merken dat je zo veel zou willen doen. Je ziet het niet altijd aan ze af, maar iedereen die bij ons rondloopt moet

iets kwijt. We hebben veel creatief ingestelde mensen. Ai, wat klinkt dat fout!" Sara: "Je hebt veel van die lieve, onschuldige meisjes die iets kunstzinnigs doen, maar ook excentrieke types die overal een show van maken. Er zijn een paar knettergekke jongens bij. Zo hebben we een kerkexpert, een jongen die alles weet van kerken en rondleidingen geeft op heel plechtige toon." Marieke: "Er is ook een jongen bij wie thuis wekelijks naar muziekstukken wordt geluisterd. Volgens mij komen er maar vijf mensen op af." Sara: "Dat is juist grappig. Er is altijd wel iemand in voor dat soort dingen." Marieke: "Particolarte is ook niet zo prestatiegericht, van: ik ben de beste en iedereen moet me zien. Het maakt niet uit hoe goed je bent. Ze doen alles met een knipoog. Zoals ons literaire tijdschrift De Ijskast, waarin melige oproepen staan om pornostukjes in te zenden, terwijl er ook hele

knappe gedichten in staan." Sara: "We hebben vooral veel UvA-studenten, die voelen zich kennelijk beter thuis bij Particolarte. In het begin dacht ik: zit ik niet verkeerd op de VU?" Marieke: "Ik heb ook wel eens bij een christelijke studentenvereniging gekeken, en daar ging het veel keuriger en studentikozer toe. Bij ons is het niet verplicht langs te komen, zoals bij andere verenigingen. Je moet er zelf aan werken. Daardoor hebben we veel spookleden. Maar als je een paar keer naar de borrel komt, zit je er zo weer helemaal in." Sara: "Eigenlijk zou ik ook weer eens naar de borrel moeten gaan. Omdat ik thuis woon in Almere, kom ik alleen woensdagavond naar de toneelrepetities. Daardoor heb ik nog niet zo'n groepsgevoel. Dat is wel jammer." Marieke: "Moet je toch eens doen. K u n je bij mij blijven slapen." Annette Wiesman

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen