Ad Valvas 2003-2004 - pagina 316

AD VALVAS 1 2 FEBRUARI 2004

PAGINA 4

Ondertussen bij Rechten... Interdisciplinair We moeten interdisciplinair zijn. Wat is dat? "Een classicus moet kunnen koeien melken", zei men mij vroeger. Is dat bedoeld? Laten we iets uitpro­ beren. Het paard kwam vanaf 1500 voor Christus in gebruik. Spijkerschriftteks­ ten schreven voor hoe ze getraind en gevoederd moesten worden. Maar ook hoe hun ziekten te genezen. In 1985 werd mij door twee buitenlanders gevraagd samen over deze hippiatri­ sche teksten een boek te schrijven. Ik ging op stap. Het 'veterinär­histori­ sches Jahrbuch' Cheiron was volgens het blauwe handboek CCP van de Koninklijke Bibliotheek aanwezig in code 1, de UvA. ik reisde naar Amster­ dam en het was er niet. Het moest code 6 zijn, Utrecht. Een dure druk­ fout. Dus met de trekschuit naar wei­ den achter de Uithof, Diergeneeskun­ de. Een struise studente in lieslaar­ zen wees me de weg tussen de mest­ vaalten en in de bibliotheek bewaarde men werken over de geschiedenis van het vak achter gaas. Daar ontdekte ik een reeks dissertaties uit het Institut für Palaeoanatomie, Domestikations­ forschung und Geschichte der Tierme­ dizin, waar men studie maakt van het Byzantijnse Corpus hippiatricorum grae­ corum en van middeleeuwse Roßarz­ neibücher. Ik schreef ze een brief. Men was er enthousiast te horen dat. hun hobby 2000 jaar in de geschiede­ nis teruggeworpen kan worden. Babylonische paarden kregen het geneesmiddel via het linker neusgat toegediend, door een Nasenschlund­ sonde. Rechts is goed en links is slecht, maar wanneer het paard slecht is, is de regel omgekeerd. Zegt mijn boerenverstand. Uit die dissertaties blijkt dat Grieken het ook links deden! Hier kruisen elkaar assyriologie, cultu­ rele antropologie, byzantinologie en veeartsenij. Bingo. Een majeure inter­ disciplinaire hit. De modernisten kun­ nen mij niet meer achterlijk vinden. Mijn bijdrage was in 1986 af en ons boek werd aangekondigd in de reeks ADAT als deel 35. De twee medeau­ teurs hadden alleen een handge­ schreven klad klaar en niets gebeur­ de. In 1991 was er een digitaal docu­ ment en werd het boek aangekondigd als ALASP 5. Elk jaar stuurde ik aan­ vullingen op en tijdens congressen sloegen beide heren bedeesd de vier ogen neer. Zojuist kreeg ik een pak­ ket met hun voorlaatste versie en de aankondiging: het komt nu als UF 34. Interdisciplinair: onderlinge discipline. Wisselcolumnist Marten Stol is hoogleraar Semitische talen en culturen aan de faculteit der Letteren

Riroyde Helbei^ alias de bejaarde heer De B ree voegt nog iets toe aan het pleidooi van zijn 'advocate' Anneke van Hekken

...schudt dierenwinkeleigenaar Pet somber het hoofd. In wat voor wereld leven we als je niet eens meer rustig in je tuintje kunt barbecuen zonder te worden belaagd door een bejaarde? Mensen klagen dan wel over de jeugd van tegenwoordig, maar het gedrag van de ouderen, daar zouden ze ook best eens wat van mogen zeggen! "Zo gaan ouderen dus om met dingen van waarde", pleit Pets advocaat. Op grond van artikel 162, boek 6, eist zij een schadevergoe­ ding van 1700 euro voor een vernielde winkel­ ruit, antieke kassa en magazijndeur. Meneer Pet en zijn advocaat heten eigenlijk Robin van Kleeff en Rachel Imamlchan. Ze zijn vierdejaars rechten en lid van het pleitge­ nootschap Cicero, dat rechtenstudenten van de VU de gelegenheid geeft ervaring op te doen met de gang van zaken in de rechtbank. Van­ middag geven ze in toga een demonstratie voor derdejaars die het nieuwe, verplichte vak pleit­ oefening gaan volgen. Het kort geding wordt geleid door een echte rechter: Wil T o n k e n s ­ Gerkema, vice­president van de rechtbank Amsterdam. Zij moet een oordeel vellen in de zaak die Pet heeft aangespannen tegen meneer D e Bree. Deze 74 jaar oude baas liep op een zondagoch­ tend met zijn hondje langs de dierenwinkel en zag daar rookwolken opstijgen, waardoor hij meende dat er brand was. Daadkrachtig sloeg

hij een ruit in en hoewel hij birmen geen brand aantrof ontwrichtte hij vervolgens ook nog de magazijndeur door de antieke kassa ertegenaan te gooien. Achter in het magazijn zag D e Bree de tuindeuren openstaan en in de tuin was Pet met zijn gezin aan het barbecuen. Dat was inderdaad niet helemaal vlekkeloos verlopen, gaf de dierenwinkeleigenaar toe, maar daarom had D e Bree, alias rechtenstudent Riroyde H e l ­

'Zo gaan ouderen dus om met dingen van waarde' berg, toch niet zijn hele winkel hoeven slopen? D e Brees advocaat Anneke van Hekken gooit het op artikel 198, dat over zaakwaameming gaat. "In deze tijd van individualisme wilde mijn cliënt een goede daad doen door het belang van de heer Pet te behartigen", pleit Van Hekken. De Bree kon immers niet vermoeden dat de winkelier op zondagochtend aan het barbecuen was? Bovendien wilde hij de dieren in de winkel redden, een actie waartoe hij wettelijk nog ver­

Fred Schuurhof/AVC

plicht was ook, want artikel 450 van het wet­ boek van strafrecht schrijft voor dat hulpbehoe­ venden niet aan hun lot mogen worden overge­ laten. Tonkens­Gerkema hoort de argumenten van beide zijden aan en overlegt met de griffier, gespeeld door vierdejaars Erika T o p . "Hoe kijk jij tegen de zaak aan?", vraagt ze. T o p zit in dubio: ze begrijpt de beweegredenen van D e Bree, maar ziet ook wel in dat Pet niet blij is met de vernielingen. Maar de rechter is onverbiddelijk. "Ik zou de vordering van de heer Pet zonder meer toewij­ zen", zegt zij stellig. De Bree had volgens haar onvoldoende aanwijzingen dat er echt iets aan de hand was. "He jumped to conclusions", zegt ze. "En dat is voor een 76­jarige wel heel sportief, maar dat kan ik met het recht in mijn hand toch niet billijken." Docent Matthea Verdaasdonk pakt de micro­ foon om de pleitdemonstratie af te sluiten. "Ik wens jullie veel plezier met dit vak en om mevrouw Tonkens te bedanken ga ik haar nu een cadeautje geven." "Ik mag in toga geen cadeautjes aannemen", werpt de rechter tegen. Maar als ze zich uit haar toga heeft gevmrmd, neemt ze het pakje toch aan. Martine Postma

afeifefei

­>stiidiegasten

Wat vinden buitenlandse studenten aan de VU van Nederland? Een tweewekelijkse serie over feestvieren en heimwee. De Keniase George Watene ( 2 7 ) , bachelor economie en sociologie, studeert aan het Instituut voor Milieuvraagstukken voor zijn master's degree.

Nairobi "Omdat we op de evenaar wonen, komt de zon alle dagen van het jaar op dezelfde tijd op. Horlo­ ges hebben we niet nodig. D e tijd lees je af aan je schaduw. Toen ik hier pas was, werkte ik steeds te lang door omdat ik dacht dat het nog middag was; 's winters bleef ik te lang in bed liggen. Hoewel ik geboren ben in Nairobi, is mijn eigenlijke thuis in Kirinyaya, de provincie waar mijn grootouders wonen." Internationaal "Er komen veel buitenlanders naar Nairobi, en ik wilde ook wel eens de wereld in. Via Aiesec, een >naam: George Wilson Wambugu Watene internationale studentenorganisatie, vond ik een >natilfteit: Keniaans >geslachtj man >geb. stage bij Greenpeace. Voor verzekeringsmaat­ schappijen en de Triodosbank onderzocht ik de datum: 30­09­1976 >lengte: 1,62 m >kleur mogelijkheden voor duurzaam beleggen. Het was in de tijd van de moord op Pim Fortuyn. Een ogen: bruin >woonplaats: Nairobi

interessante periode, maar de wil om duurzaam te beleggen werd steeds minder." E e n dag in A m s t e r d a m "Ik ontbijt met een kop chai. Dat is thee met gember en kaneel, goed tegen opkomende ver­ koudheden, haha. Vanaf mijn huis in Bos en Lommer fiets ik naar school, waar ik van acht tot vijf studeer. Ik kook altijd Keniaans: bijvoorbeeld

'Ik ben pragmatischer geworden' ugali ­ maïspuree ­ of suku waki ­ boerenkool­ stamppot. Soms ga ik naar een borrel van mijn klas of Aiesec." Ondervwjsverschillen "In Kenia is de universiteit toegankelijk als je goede cijfers haalt. Het onderwijs is erg competi­ tief Van kleins af aan hoor je dat je je best moet

doen. Op de middelbare school werden we gesla­ gen als we iets niet wisten. Dat werkt: de tafels zitten er goed in. Rekenmachines gebruiken we niet. In Nederland is het: waarom je hersenen pij­ nigen als je vingers het ook kunnen oplossen." Straks "Ik zit hier nu bijna een jaar. Als ik terug ben, neem ik eerst een lange vakantie: uitrusten op het strand van Mombaza. En mijn vrienden zien, want e­mail is niet genoeg. Alisschien gaan we met z'n allen kamperen." Idealisme "Ik kwam hier heel idealistisch, maar ben steeds pragmatischer geworden. Veranderingen gebeuren niet gewoon. Kenianen kunnen leren van wat elders fout is gegaan. We moeten ervoor oppassen dat we niet ook vervuilende industrieën ontwikke­ len. In Kenia zullen ze dat niet onmiddellijk begrijpen, en me verwijten dat ik ze de fruits of progress misgun. Ik ga niet zeggen dat al het afval gerecycled moet worden. Ze hebben grotere pro­ blemen aan h u n hoofd. Ik wil oplossingen vinden die tegelijkertijd het milieu beschermen en armoe­ de bestrijden." Annette Wiesman

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen