Ad Valvas 2003-2004 - pagina 348

A D VALVAS 2 6 FEBRUARI 2004

PAGINA 4

Ondertussen in het psychologisch café...

Dure combinatie Werken aan de VU en het moederschap: een fantastische combinatie. Het is aanpakken, op twee fronten, maar - een cliché, dat helemaal waar is - je krijgt er ook heel veel voor terug, op twee fronten dus. Een bijkomend voordeel is dat het een het ander zo fijn relativeert. Kom je na een rotdag thuis, dan doet de onvoorwaardelijke aandacht die je kinderen vragen alle werksores al op de drempel verbleken. En als je, na een afmattend weekend met doorwaakte nachten, ruzies en geen minuut voor jezelf, op maandagochtend lekker een klusje in je eigen tempo en op je eigen manier kunt doen, ben je binnen de kortste keren de toestanden thuis weer vergeten. En de voorwaarden zijn gunstig. Het werk is grotendeels flexibel. Als er een kind ziek is, kan ik ook 's avonds dat stuk schrijven of die scriptie lezen. En in de periodes dat ik acht keer per nacht op was, bleek er een hoop werk te zijn dat ook op de automatische piloot nog wel lukte. Toch ben ik blij dat die tijd voorbij is; nu de jongste vier is en meestal gewoon slaapt, zijn we gelukkig in wat rustiger vaarwater terechtgekomen. En wat verheugden we ons op het wegvallen van de gigantische kosten van de kinderopvang toen hij naar school ging! We hadden nu immers alleen nog maar naschoolse opvang nodig, waar de VU bovendien een 'regeling' voor heeft... Dacht ik. Het subsidiepotje voor 2004 bleek al in januari leeg. 'U kunt op de wachtlijst.' De instelling voor naschoolse opvang waar mijn kinderen terecht konden, vraagt voor een dag per week opvang voor twee kinderen een maandbedrag van 414 euro. Onze kinderen gaan maar een dag per week en mijn partner heeft een werkgever die de kinderopvang wel echt heeft geregeld. De naschoolse opvang kost ons 91 euro per maand. Maar is er geen andere werkgever en zou je als VU-medewerker vier dagen per week gebruik willen gaan maken van naschoolse opvang voor twee kinderen, dan bedraagt de rekening 1656 euro per maand. Werken aan de VU en ouderschap: een dure combinatie.

Aio Ronny S i e b e s : 'Hebt>en w e wei e e n vrije wii?'

Wisselcolumnist Monique Volman is hoofddocent bij de afdeling onderwijspedagogiek van de faculteit Psychologie en Pedagogiek

...moeten de aanwezigen een rood papiertje opsteken als ze denken dat een bepaalde eigenschap door de cultuur is bepaald en een groen als ze haar aan de natuur toeschrijven. In het Engels heet dat zo mooi nature or nurture. "Intelligentie?", vraagt studentenpastor Riekje v a n O s n a b r u g g e , die het psychologencafé samen met collega B e r n a r d R o o t m e n s e n organiseert. Van de ongeveer dertig aanwezigen steekt na enige twijfel de ene helft het groene en de andere helft het rode blaadje op. Bij de vraag naar schoonheid ligt het al wat moeilijker. "Die keuze kun je niet maken", sputtert iemand uit het publiek tegen. Inleider M a r k o B a r e n d r e g t , aio gedragsgenetica aan de VU, is het met de dwarsligger eens. "Als twee bouwvakkers samen een muurtje bouwen, waarbij de een voor de stenen en de ander voor het cement zorgt, kun je niet zeggen dat de een zo veel procent aan de muur heeft bijgedragen en de ander zo veel. Daarom is het onzin te zeggen dat intelligentie voor zestig procent door de natuur en veertig procent door de cultuur komt. Het is én-én." Daarmee dreigt dit eerste psychologisch café in vE90 snel afgelopen te zijn, want iedereen vindt dat het én-én is en geen óf-óf "Misschien is er een derde weg", oppert P l e u n v a n Vliet, psychologiedocente aan de UvA. "Dit zijn alleen debatten over wetenschappelijke oorzaken en

>studiegasten

van Nederland? Een tweewekelijkse serie

Wat vinden buitenlandse studenten aan de VU over feestvieren en heimwee. De Spaanse Pep Parera (24), student informatica, is bezig met zijn afstudeerproject.

Thuis "Ik studeer en woon in Lleida, maar ik kom uit Solsona, een Catalaans dorp. Vroeger kon de wereld me niet veel schelen. Ik dacht dat het prima was om altijd hetzelfde te doen. N u ben ik nieuwsgierig naar wat er allemaal is. Amsterdam trok me omdat het een multiculturele stad is waar ook nog eens goed Engels wordt gesproken. Het leek me dat je je hier niet hoeft te vervelen, en dat is ook zo."

>naam; Josep Navès Parera >nattonaliteit: Spaans >geslacht: man >geb. datum: 31-3-

1979 > l e n ^ , | » . , » * Ä * Ä t S , >woonplaats; Uèida

Studie "Ik doe hier onderzoek naar e-commerce; ik kijk hoe bedrijven via webites meer geld kurmen verdienen. Gelukkig ben ik bijna klaar, want ik begin informatica een beetje saai te vinden. Achteraf had ik liever economie gestudeerd. Hierna ga ik een tijdje in Duitsland wonen, bij het gezin van mijn zus. Dan kan ik een beetje Duits leren zodat

gevolgen. Maar je wilt met psychologie toch meer doen? Je wilt iets met mensen. Vraag niet alleen of roken door de omgeving of door de

'Ik ga steeds meer in hokjes en systemen denken' genen komt. Stel je ook een samenleving voor waarin geen sigaretten bestaan." Dat spreekt G e e r v a n B o k h o v e n , tweedejaars psychologie aan de VU, aan. "Ik merk dat ik steeds meer in hokjes en systemen ga denken, terwijl ik heel andere verwachtingen had toen ik ging studeren." Koren op de molen van pastor Rootmensen. "Psychologie is méér dan het tellen, meten en rekenen waarin ze nu vaak opgaat. N o g altijd raakt de psychologie aan de grondslagen van het leven. Daarom is het goed de manier van wetenschap bedrijven kritisch te ondervragen", legt hij de bedoeling van het café uit. Maar ja, bestaat er een derde weg? "De mens heeft een vrije wil. Je bent toch niet wil-

loos slachtoffer van je omgeving of product van je genen?", stelt een wat oudere man met kalend hoofd. D a n stijgt het filosofisch niveau naar grote hoogte. "Hebben we echt een vrije wil of willen we een vrije wil hebben, terwijl ons gedrag gewoon door onze genen is bepaald?", vraagt R o n n y S i e b e s , aio kunstmatige intelligentie, zich af. "Zou je niet iets kunnen met het begrip transcendentie, namelijk dat de mens meer is en meer kan dan je op het eerste gezicht zou denken?", probeert Van Osnabrugge de discussie voort te trekken. "Je kunt wel merken dat we bij het pastoraat zijn", roept een gevatte discussiedeelnemer. N a twee uur praten mogen we eindelijk het echte café in. Daar zitten L e o n i e en E s t h e r (Kever geen achternamen) aan de bar rode wijn te drinken. Ze hebben de hele avond zwijgend de discussie gevolgd. Maar beide eerstejaars psychologie aan de UvA vonden het reuze interessant. "Je hoort toch andere dingen dan op college", zegt Leonie. "Met elkaar praten we er best wel over, maar in zo'n groep is het lastig je mening te geven", vindt Esther. Of ze over een maand weer naar het psycafé gaan, weten ze nog niet. "Misschien. Hangt ervan af of we dan zin hebben", is het antwoord. Dirk de Hoog

ik met mijn neefje kan praten, die daar is geboren. Als ik het nu niet doe, komt het er nooit meer van." Nederlanders "Met een vriend speel ik voetbal bij een Amstelveense club. Ik heb gemerkt dat hier meer teamvoetbal wordt gespeeld, terwijl we er in Spanje van houden een beetje opschepperig solo te spe-

Vroeger kon de wereld me niks schelen' len. Door Van Gaal en Cruyff kende ik al een belangrijke karaktertrek van Nederlanders: dat ze zo direct zijn. Dat kan soms op grofheid lijken, maar het is meestal niet zo bedoeld. En juUie zijn tolerant, hoewel het soms de vraag is of het niet gewoon onverschilligheid is. Een Nederlandse

vriendin heeft me een echt Nederlandse maaln)d laten eten; aardappels, groene dingetjes, worst en melk. Ik vond het eerlijk gezegd een beetje smalteloos." Spanje "Ik voel me eerder Catalaan dan Spanjaard. Het Catalaans is echt een andere taal. We hebben ook een andere mentaliteit: we zijn koeler en rationeler. Onder Franco, tot in de jaren zeventig, was het verboden Catalaans te spreken. Mijn vader heeft er nog voor in de gevangenis gezeten. In Nederland denkt iedereen meteen dat ik een extremist ben omdat ik me Catalaan noem, maai dat is niet zo. Wij hebben ongeveer dezelfde relatie met de Spanjaarden als jullie met de Duitsers, een beetje moeizaam, maar niet vijandig." Café "Als ik straks thuis kom ga ik eerst met mijn bon' Nord het bos in. En daarna meteen naar het dorpscafé, Cantabric, om mijn vrienden te zien Een afspraak hoef ik niet te maken, ze zitten er toch wel. D a t is het voordeel van zo'n dorp: ie kunt jaren wegblijven, maar het café blijft hetzende." Annette Wiesman

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen