Ad Valvas 2003-2004 - pagina 313

VAS

WEEKBLAD VAN DE VRIJE UNIVERSITEIT 12 FEB RUARI 2004 nr. 22

4 Slaag op school werkt 5 Niet genoeg studiepunten? Wegwezen! 6 Haai strategie of uilstrategie? 7 Geloven is niet irrationeel 9 Kale koppen in de kerk

'VU te schools' Vroeg op! Een op de tien studenten vindt de VU te schools, blijkt uit e e n e n q u ê ­ te van de s t u d e n t e n o r g a n i s a t i e Vuso/Lso. H e t gaat alleen o m s t u ­ denten in de drie jaar geleden i n g e ­ voerde bachelorfase. "Het begint een beetje te veel op het hbo te lijken", schreef een stu­ dent op het enquêteformulier. Van de 248 ondervraagden in de bache­ lorfase kruiste bijna tien procent het hok)e 'schools' aan bij de vraag: wat vind je van het bama­systeem? Aukje Schep, die namens de Vuso/Lso in de universitaire studen­ tenraad zit, kan zich bij de kritiek wel iets voorstellen. "Ik studeer zelf Nederlands en heb veel verplichte colleges. Ook moet je elke week papers inleveren. Studenten worden heel erg bij het handje genomen." Of dat goed of slecht is, weet ze nog niet "Voor sommige studenten is het nuttig, anderen willen juist meer vrijheid. Je moet keuzemogelijkhe­ den bieden, zodat studenten op hun eigen manier kunnen studeren." Volgens haar is de verschoolsmg door de invoering van de bama­ structuur toegenomen. "We moeten oppassen dat niet alles wordt afge­ stemd op de gemiddelde student. Voor de mensen die meer willen, moet ruimte zijn om extra program­ ma's te volgen bijvoorbeeld." (DdH) Zie ook pagina 10

Volgend studiejaar m o g e n colleges al o m acht uur 's ochtends beginnen. D a t heeft het college van bestuur besloten. Ook m o g e n ze aan het einde van de middag, bijvoorbeeld o m zes uur, plaatsvinden. Dit o m het tekort aan zalen tegen te gaan. "Acht uur is wel erg vroeg", reageert Marieke Spoeltman van de fractie Progessieve Studenten in de xuiiversi­ taire studentenraad. "Veel studenten komen van buiten Amsterdam en moeten dan om zes uur opstaan om de trein te halen. Ik vind het echt een noodmiaatregel. Meer zalen bouwen hjkt me een betere oplossing." Haar coUega van de Vuso/Lso Aukje Schep is ook niet blij. "Ik zou nog lie­ ver aan het eind van de middag dan om acht uur 's ochtends college heb­ ben. Als het toch moet, zorg dan dat die studenten de rest van de ochtend ook ondenvijs hebben en niet voor een uurtje naar de VU moeten komen." Collegevoorzitter Wim N o o m e n denkt dat maar een paar colleges zo vroeg zullen beginnen. "Het is een uitwijkmogelijkheid voor de facultei­ ten als ze echt een knelpunt hebben." Hij vindt het tijdstip geen probleem. "Ik sta ook vroeg op en voel me daar lekker fit bij. En de nachtbrakers kunnen zo vanuit hun stamkroeg aanschuiven in de collegebanken." N u beginnen aan de VU de vroeg­ ste colleges om half negen, bij geneeskunde. (DdH)

ingezonden mededeling

Broodje Debat: praat mee met het GCvB! Lunchbijeenkomst waarop het Gezamenlijk College van Bestuur VU­ Windesheim in gesprek gaat met medewerkers uit de organisatie over een thema dat m het kader van de fusie actueel is Thema, concept­mission statement VU­Windesheim Tijd. donderdag 19 februari van 12.30 - 13.30 uur Plaats: Tuinzaal WN­gebouw, De Boeleiaan 1081 Aanmelden bl/:s.sprenger@d\ensli vu nl tot 18febman 12 00uurl Meer informatie,www vu­windesheim ni (onder Agenda) of www vu nl (onder Medewerkers) Voor broodjes en koffieAhee wordt gezorgd.

VU­onderzoekster objectief, maar tegen

'Vrouwenbesnijdenis is niet zo zwart­wit als ik dacht' Negen VU­studenten onderzochten in o p d r a c h t v a n de V U ­ W e t e n ­ s c h a p s w i n k e l de p s y c h o l o g i s c h e , juridische, m e d i s c h e en sociologi­ sche aspecten van vrouwenbesnij­ denis. Psychologe C o m e l i e k e Kei­ zer (27) is een van h e n . Voor haar onderzoek naar de psychologische gevolgen van besnijdenis sprak ze m e t vijftien besneden S o m a l i s c h e vrouwen in Nederland. Is jouw eigen visie op vrouwenbesnij­ denis veranderd tijdens het onderzoek? "Laat ik eerst vertellen waar mijn interesse voor het onderwerp van­ daan komt. Tijdens een reis door Afrika sprak ik met een verpleegkun­ dige die betrokken was bij de beval­ ling van een vrouw bij wie de vagina was dichtgenaaid. Dat veroorzaakte complicaties, waardoor de baby stierf. O m het leven van de moeder te redden moest het kind zo snel mogelijk ter wereld worden gebracht, maar omdat de opening van de vagina daarvoor te klein was, moest het in stukken worden gesne­ den. Door dat verhaal raakte ik ervan overtuigd dat vrouwenbesnij­ denis gestopt moet worden. Dat vind ik nog steeds, maar mijn beeld is wel genuanceerder geworden. Zo ontdekte ik dat het vooral vrouwen zijn die de praktijk in stand houden, wat een openbaring voor me was. Het is allemaal niet zo zwart­wit als ik aanvankelijk dacht." Er zijn mensen in Nederland die ervoor pleiten om een heel lichte vorm van besnijdenis toe te staan: een prikje of een sneetje in de clitoris... "Ook daar ben ik tegen. Dat zou een signaal zijn dat vrouwenbesnij­ denis op de een of andere manier toch aanvaardbaar is."

Beschouw je jouw onderzoek als onderdeel van de strijd tegen vrouwen­ besnijdenis? "Nee. Ik besef wel dat de resulta­ ten van mijn onderzoek kunnen wor­ den gebruikt als argument tegen vrouwenbesnijdenis, maar mijn benadering is absoluut objectief en wetenschappelijk geweest." Wat is je belangrijkste bevinding? "Veel besneden vrouwen lijden aan depressies, al worden die niet uitslui­ tend veroorzaakt door het feit dat ze besneden zijn. Je moet dat zien in samenhang met andere problemen: het feit dat veel vrouwen hier zonder man zitten, hun kinderen hebben moeten achterlaten in Somalië en eenzaam zijn." Zien de vrouwen die jij sprak zichzelf als slachtoffer? "Absoluut niet. Ze spreken met een zekere trots en waardigheid over

hun besnijdenis. Ze zeggen: 'het is nu eenmaal gebeurd, ik kan het niet veranderen.' Maar ze zijn wel bereid om dingen te veranderen voor de volgende generaties vrouwen." Zijn ze allemaal tegen? "De vrouwen die ik sprak wel, maar ik was ook op bijeenkomsten waar besneden vrouwen zich uit­ spraken voor besnijdenis en dat waren echt niet alleen de oudere vrouwen. Er was een jong meisje, een jaar of achttien, m o d e m gekleed, in een spijkerbroek en laarsjes enzo, die zei dat ze haar dochter beslist ook zou laten besnijden." Is zoiets ontmoedigend? "Nee, want er wordt nu tenminste over gesproken. Twintig jaar geleden was dat ondenkbaar." (PB) De onderzoeksverslagen zijn gebundeld m het boek Van verzwegen pijn naar stil verdnet, dat vorige week werd uitgebracht door de VU Wetenschapswinkel

emdé OVIK

T­eeeol2­;'j(t­­Ä^ ^^i­^^^ei/,. v>iU*vfrjn

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen