Ad Valvas 2003-2004 - pagina 100

AD VALVAS 9 OKTOBER "2003

PAGINA 4

Ondertussen in het café van de medische faculteit...

VUzak In de VU-liften praat iedereen of niemand. Je kunt vrijelijk babbelen als alle anderen ook babbelen, maar je kunt geen gesprek voeren te midden van een zwijgende meerderheid. Ik probeer het wel eens hoor, om de conversatie met mijn collega voort te zetten als we een stille lift betreden. Maar meestal geef ik het na een paar seconden op. Ik heb onvoldoende vertrouwen in de amusementswaarde van mijn praatjes om voor een onvrijwillig publiek te spreken. Hotels hebben voor deze problematiek decennia geleden een oplossing bedacht: muzikaal behang, oftewel muzak. Via luidsprekers worden de cabines gevuld met orkestuitvoeringen van bekende romantische nummers. Heel zachtjes en continu. Barbra Streisand, Glona Estefan en Céline Dion verdienen er volgens mij miljoenen mee. Dankzij hun gemakkelijke zwijmelpop gaan pratende en zwijgende lifters in hotels al jaren pnma samen. Het moet mogelijk zijn om in de uitvoerige opknapbeurt die de liften in het hoofdgebouw momenteel ondergaan de installatie van luidsprekertjes mee te nemen. En dan gaan wij daar natuurlijk geen Abba of Whitney Houston door laten klinken, maar psalmen en gezangen. Kerkmuziek. VUzak, zogezegd. Heel zachtjes en continu. Ik stel voor om te beginnen met krakers en klassiekers, net als in hotels. 'Geest van hierboven, leer ons geloven', "t Hijgend hert der jacht ontkomen', 'Jezus ga ons voor, deze wereld door', dat werk. Eventueel kan er later wat geëxperimenteerd worden. Met een aparte Huub Oosterhuislift bijvoorbeeld, voor de liefhebbers van eigentijdse kerkelijke hits. Er bestaat vast ook animo voor een gospel- of een islamitisch uurtje. Misschien kunnen zelfs de 'Praise and Worship'-bijeenkomsten van Roelofsma rechtstreeks uitgezonden worden. Dat zou de term 'dienstlift' een heel nieuwe lading geven. In de reliliften kan iedereen praten zonder overvallen te worden door het gevoel dat medereizigers onvrijwillig meeluisteren. Die kunnen immers hun aandacht richten op het gezongen woord Gods. Sterker nog: het staat ze vrij eventuele luide sprekers te overstemmen door mee te zingen met de luidsprekers. Lijkt me een pnma manier om het bijzondere karakter van de VU tot uitdrukking te brengen. WIsselcolumniste Christi IVI. Kiinl<ert is aio in de kunstgeschiedenis bij de faculteit der Letteren

Christiaan Krouwels

VU-schilder Henk Wolleswinkel zet de polonaise in

...zet VU-schilder en zanger Henk Wolleswinkel de Vlieger van André Hazes in. Drie studenten bewegingswetenschappen gaan helemaal uit hun dak. Ze zwaaien met aanstekers en brullen elk woord mee. "We zijn echte fans!" vertelt Yvar D e b e t s enthousiast. "Henkie, Henkie!" roepen Wisse van der Meijden en Robin ter Eist. Van der Meijden vertelt dat ze binnenkort ook een keertje naar een optreden van WoUeswinkel buiten de VU gaan. Het drietal ontdekte de VU-zanger bij diens vorige optreden in het café van de medische faculteit, in april. Robin ter Eist: "Ik kende Henk de schilder omdat hij altijd tegen iedereen begint te kletsen tijdens het werk. Het is een heel gezellige man. Daarom zijn we toen naar zijn optreden gegaan en nu dus weer. Wij houden wel van een feestje." Wolleswinkel heeft inmiddels een polonaise ingezet. Het lijkt wel carnaval op de VU. Yvonne Teerds staat achter de bar lachend te kijken hoe een rij tussen de tafeltjes door host, achter de kamerschermen langs de kantine m gaat en dan weer terugkomt. "Als Henk er is, is het altijd gezellig", zegt ze. Teerds organiseerde het optreden samen met Wolleswinkel, die gewoonlijk alleen optreedt op feesten en partijen. "Het is weer eens wat anders. Ik zou het ook heel leuk vinden als studentenbandjes hier in het café wilden optreden. Ze moeten maar langskomen, dan verzinnen we wel iets", aldus Teerds. Hovo-student Willem v a n Grootheest staat

even later alleen op de 'dansvloer'. M e t de ogen dicht en zijn arm om een denkbeeldige dansparmer heen gaat hij zo op in de samba dat het lijkt of hij de wereld om zich heen vergeten is. Het zweet staat op zijn kale voorhoofd als Van Grootheest even later weer aan de bar hangt.

'Als Henk er is, is het altijd gezellig' "Die Wolleswinkel is goed, hij heeft veel ritmegevoel", hijgt hij na. De liedjes van Wolleswinkel zijn allemaal covers uit het Brandend Zand-genre, die hij op de synthesizer speelt. "Muziek voor vijftigplussers", noemt Wolleswinkel het zelf. Maar te zien aan het publiek heeft hij ook jongere liefhebbers. Het café loopt vol met studenten en jonge wetenschappers, voornamelijk van bewegingswetenschappen. Biologisch analiste M a d e i o n v a n der Bijl is jarig. Wolleswinkel zet meteen een Lang zal ze leven in als ze binnenkomt, gevolgd door de jari-

ge gaat een rondje geven, hi,ha, ho. Van der Bijl duikt een beetje gegeneerd in elkaar en het rondje komt helaas niet. Ook Van der Bijl kent Wolleswinkel al jaren: "Hij heeft meerdere keren bij ons op de afdeling geschilderd. Volgens mij kent iedereen Henk, omdat hij altijd tegen iedereen begint te kletsen." Lea Blauw en Cecilia van der Reek vinden dat Wolleswinkel ook maar eens bij Acta moet komen optreden. Blauw en Van der Reek studeren mondhygiëne. Ze zitten gewoonlijk in het Acta-gebouw, maar deze week hebben ze practica op de VU. "Ik vind het hartstikke gezellig. Bij André Hazes moet ik altijd aan mijn vriend denken, die is Hazes-fan en hij draait hem altijd in de auto", vertelt Van der Reek. Technicus Michel Petersen houdt zelf van Depêche Mode, maar hij vindt het leuk om Wolleswinkel te zien optreden omdat hij veel met hem samenwerkt. Samen met zijn collega Edgar W a n n e e blijft hij het hele optreden lang aan de bar hangen, ook als de tweede polonaise wordt ingezet. Malou (1) is verreweg de jongste fan van Wolleswdnkel. Ze zit ondersteund door haar vader T h o m a s Janssen op een barkruk. Bewegingswetenschapper Janssen bekent dat hij meer van rockmuziek houdt, maar zijn dochter heeft groot plezier en zit heen en weer te schudden op de maten van Rozemarie. Weimoed Visser

De Italianenparadox Bekend feit in de wereld van de taalkundigen: voor veelvoorkomende of anderszins belangrijke zaken ontwikkelen zich steeds meer verschillende woorden. Zo kun je in het Nederlands kiezen uit tal van werkwoorden om te omschrijven dat het regent: plenzen, miezeren, hozen, druilen, storten, druppelen... Het Italiaans kent opvallend veel woorden voor het begrip chaos. Gewoon caos, maar bijvoorbeeld ook casino, macello, baraonda. Zondag 28 september 2003: grote stroomstoringen zijn tegenwoordig heel normaal m de beschaafde wereld. In New York is het ook gebeurd. En gezien het feit dat Italiè wellicht niet het meest georganiseerde land ter wereld is (let op: nuance) kon je erop zitten wachten. Deze betreffende zondag was het dan zover: om half drie 's ochtends viel in heel Italië de stroom uit, en blééf uit. Op de website van de Volkskrant werd de volgende dag uitgelegd dat zoiets in Nederland nooit zou

kunnen gebeuren. T o e n ik dat zat te lezen, dacht ik ineens: en dat is maar goed ook, want in Nederland hebben ze dus maar één woord voor chaos. Italianen hebben er een heleboel en dat is omdat ze er aan gewend zijn. Zij wéten dat treinen nooit op tijd zijn, computers het nooit doen, politici altijd corrupt zijn en de stroom zomaar ineens kan uitvallen. D e Italiaan neemt niets voor vanzelfsprekend aan. La dolce vita is onvoorspelbaar. Mijn huisgenote kwam zondagmiddag met een zonnige ghmlach ons al uren van stroom verstoken huis birmenstampen. "Jij dacht dat ik de elektriciteitsrekenmg met betaald heb, hè?" D a t dacht ik inderdaad. Mijn Nederlandse aard weigert te aanvaarden dat chaos zomaar zonder reden kan toeslaan. Dat moet toch minstens iemands schuld zijn. Maar de huisgenote vertelde dat er in het hele land geen stroom was. Ze maakte een luchtig wuif-

gebaartje dat iets moest betekenen als "tja, die dingen gebeuren n u eenmaal" en ging in de kast kaarsen bij elkaar zoeken voor als het donker werd. Water was er om de een of andere reden ook niet. "Niet te vaak naar de wc vandaag", mompelde ze voor zich uit. Dit is wat ik de Italianenparadox noem: ze hebben een buitengewoon gebrekkig probleemoplossend vermogen, en blijken tegelijkertijd altijd in staat het beste van de situatie te maken. Een Italiaan zal eerder een paar mooie kaarsjes aansteken en bij gebrek aan stereo zijn gitaar erbij pakken dan even gaan kijken of de stoppen misschien zijn doorgeslagen. Ze zijn tegelijkertijd wel en niet praktisch. En: ze zeuren niet. Ze gaan op het balkon staan, zien dat de lichten overal zijn uitgevallen en bedenken hoe gezellig het is dat ze allemaal in dezelfde chaos beland zijn. H e t schept toch een band, zo'n stroomstoring.

Laatstejaars archeologie en prehistorie Daphne Lentjes studeert nog tot kerstmis in Lecce, in de hak van Italië' Om de week vertelt ze over wat ze daar meemaakt'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen