Ad Valvas 2003-2004 - pagina 61

Hoezo wachtlijst? Hoezo torenhoge huren voor een hok? Sommige studenten l<ennen zulke verhalen slechts van horen zeggen. Vijf luxebeesten over hun riante onderkomen. Tekst: Martine Postma, foto's: Peter Strelitski

Onwijs gelukkig in Oud-Zuid IVIanon Slockers (links) en Maaike Amsen: 'Hier woon je tenminste echt in Amsterdam.' "Ja, dit is wel geluk met een grote g", beaamt Maaike Amisen (21) terwijl ze door het raam van haar slaapkamer kijkt. Beneden slingert een brede laan langs vrijstaande huizen, omgeven door diepe tuinen. Af en toe komt er een auto voorbij, verder is er slechts het ruisen van de bomen en het fluiten van de vogels. Toen Amsen na het eerste jaar van haar studie criminologie naar Amsterdam wilde verhuizen, had ze binnen de kortste keren beet. Een studiegenote van haar vriendje zocht iemand om haar kamer over te nemen. Nou ja, kamer... Een riante driekameretage in een herenhuis in Amsterdam-Zuid, met een extreem lage huur, voor twee studenten die elke doordeweekse dag een paar uur op twee kinderen wilden passen. Inmiddels woont Amsen anderhalf jaar in het huis aan de Koningiimeweg. Toen het meisje met wie ze de etage aanvankelijk deelde na een jaar vertrok, voegde vriendin en mede-Okeanos-roeister Manon Slockers (20) zich bij Amsen. "Ik wilde hier al wonen vanaf de eerste keer dat ik bij Maaike kwam eten", vertelt de studente neuropsychologie, "hier woon je tenminste echt in Amsterdam." Slockers had er toen al een halfjaar Uilenstede op zitten. "Daar had ik nooit het idee dat ik thuiskwam, dat ik er echt woonde." Aan de Koninginneweg heeft ze dat gevoel wel, en daar wordt ze "onwijs gelukkig" van. Amsen; "Je kunt ook gewoon bij de familie die beneden woont binnenlopen om even te kletsen." Slockers: "En als je iets nodig hebt, leen je het gewoon." Het oppassen belemmert de studentes nauwelijks in hun vrijheid. Maandag tot en met vrijdag moet een van hen tussen drie en vijf 's middags beschikbaar zijn om de kinderen van school te halen of naar muziekles of de sportvereniging te brengen. Daarnaast passen ze soms 's avonds op. "Dan staat de babyfoon aan en loop je even naar beneden als je iets hoort." Elk uurtje oppassen levert geld op. En als Amsen en Slockers wdllen, kimnen ze ook wat bijverdienen met licht huishoudelijk werk, zoals strijken of stofzuigen. Het totale bedrag dat ze op die manier verdienen, mogen ze aan het eind van de maand in mindering brengen op hun basishuur van 225 euro. "Laatst kwam ik op honderd euro uit", herinnert Amsen zich. "Toen schrok ik wel; ik vond het best hoog."

Voetballen boven het Rembrandtplein Lennart Noordegraaf: 'Dit is toch een heel gezellige kamer?' Zich inschrijven voor een kamer op Uilenstede? Het is niet eens bij Lennart Noordegraaf (19) opgekomen. "Dan zit je op één zo'n kamertje in Amstelveen", zegt de tweedejaars bedrijfswetenschappen met een vies gezicht. "Terwijl ik ook hier kan wonen. Nou, dan is de keus toch niet zo moeiUjk?" Huize Noordegraaf staat pal op het Rembrandtplein. Het telt twee ruime kamers, een grote keuken, drie wc's, twee wastafels, twee dakterrassen en een voetbalzaal: een ruimte van ongeveer 250 vierkante meter waar zijn vrienden van de Amsterdamse voetbalclub D W A regelmatig een potje komen ballen. De student betaalt er maandelijks 150 euro voor. Noordegraaf woont anti-kraak in een verlaten kantoorpand van ABN Amro. Op deze zonnige zomerochtend heeft hij de negen ramen van zijn woonkamer - waar ooit een afdelingschef kantoor hield - wijd open staan, zodat het geklingel van de tram en het geroezemoes van de terrassen goed te horen zijn. In de naastgelegen slaap- alias studeerkamer, die ondanks drie royale bureaus geen overvolle indruk maakt, zijn de lamellen nog dicht. Via zijn vader, die bij ABN Amro werkt, kwam hij erachter dat de bank leegstaande p ^ d e n laat beheren door de stichting Ad Hoc. Die laat er, om te voorkomen dat de gebouwen worden gekraakt, studenten en andere jongeren in wonen, tegen betaling van 150 euro 'administratiekosten' per maand. Het bevalt hem goed. Natuurlijk kleven er ook nadelen aan antikraak wonen; zo heeft Noordegraaf op zijn verdieping alleen koud water en moet hij de enige douche in het pand delen met de ongeveer vijftien andere anti-krakers. Noordegraaf, leunend op de balustrade van het tweede dakterras, vanwaar je het hele Rembrandtplein kunt overzien: "Als ik te laat ben, is het warme water op." Ook over het onzekere aspect van anti-kraak wonen - hij kan morgen een brief krijgen met de mededeling dat hij over twee weken vertrokken moet zijn - maakt Noordegraaf zich geen zorgen. "Voor een kantoorpand aan het Rembrandtplein staan bedrijven niet in de rij", weet hij. "Niemand wil meer in het centrum zitten. En al helemaal niet in een pand als dit, zonder parkeergarage." En als hij er onverhoopt tóch uit moet, kan hij via Ad Hoc vast wel iets anders krijgen. Vindt de student het niet jammer dat je als anti-kraker nauwelijks een eigen sfeer kunt creëren? Je mag immers niet verven of in de muren boren, en de tl-bakken aan het plafond zijn ook niet echt sfeervol. Noordegraaf laat zijn blik gaan over de oude leren bank, de grote tv, de kwijnende kamerplant en het houten rek, waarin behalve een rijtje studieboeken ook een pot pindakaas, een half brood en een paar flesjes bier staan. "Ach, dit is toch een heel gezellige kamer?"

Doe mij ook zo'n kamer! Wil jij ook anti-kraak wonen? Dan kun je in Amsterdam bij verschillende organisaties terecht. stichting Ad Hoc (IJsbaanpad 5c, tel. 6769681). Je moet worden voorgedragen door mensen die al via Ad Hoc wonen. Na een intake-gesprek duurt het een paar maanden voordatje woonruimte krijgt aangeboden. Woonkosten: 150 ä 160 euro per maand. Bureau Tijdeiijke Bewoning (Houtmankade 20, tel. 6814600). Inschrijven aan de balie. Daarna elke dag bellen om te vragen of er een plekje voor je is, onder het motto 'wie het eerst komt, het eerst maalt'. Woonkosten: ongeveer vijftig euro per maand en eventueel een bijdrage voor gas en licht. Anti-I<raal« BV (Petroleumhavenweg 8, tel. 5061614). Online aanmelden via www.anti-kraak.nl. Na een intake-gesprek kom je op een wachtlijst. Woonruimte voor maximaal zes maanden, maar meestal kun je meteen weer ergens anders in trekken. Woonkosten: maximaal 150 euro per maand, afhankelijk van het pand.

Bierwacht aan het Vondelpark Jakob Loosman en Sonja Pauw: 'Je bent hier voortdurend dingen kwijt.' De villa in Amsterdam-Zuid grenst aan het Vondelpark. "Hier vlak achter is het Openluchttheater. Daar komt 's avonds veel lawaai vandaan nu het zomer is, heel vervelend", lacht Jakob Loosman (26). Hij heeft tijdens de rondleiding door zijn monumentale woonhuis net de 'vuurplaats' aangewezen: een betegeld plaatsje in de enorme achtertuin, van waaruit je zó het park in kunt lopen. Loosmans bed staat sinds een jaar in de sjieke Van Eeghenstraat. Samen met zijn vriendin Sonja Pauw (ook 26) bewoont hij de zolderverdieping van nummer 90 - weliswaar de kleinste villa in de straat, maar nog altijd een huis waarvan ook rijke Amsterdammers alleen kuimen dromen. De twee beschikken over een ruime maar knusse slaapkamer onder de binten van het dak, een woonkamer, een woonkeuken met grote houten tafel en een logeerkamer, waar huisvriend Mark ook vannacht weer is blijven slapen, "na een zeer laat potje Risk". Huur betalen ze niet; ze krijgen voor hun aanwezigheid in het huis zelfs een vergoeding van ongeveer driehonderd euro per maand. Ook rekeningen voor gas, licht, water en telefoon krijgen ze nooit onder ogen. Natuurlijk moeten ze daar wel iets voor doen: Loosman en Pauw zijn de beheerders van vE90, het pand waarin, zeker tot 2005, het Amsterdamse studentenpastoraat huist. Hoewel voor het beheerderschap - dat meestal wordt ingevuld door VU-studenten - geen vast aantal uren per week staat, is het wel degelijk een baan, vertelt Loosman: "Wij zijn een kruising tussen politieagent, klusjesman en kinderjuf" "En gastheer, en portier", vult Mark lachend aan. Pauw geeft een preciezere taakomschrijving: "Als beheerder ben je eindverantwoordelijk voor de bar, je moet zorgen dat de drankvoorraad op peil is, dat het rooster voor het barpersoneel klopt, dat alles schoon is. Verder onderhouden we contact met de clubjes die hier op vaste avonden komen, zoals debatvereniging Bonaparte en de christelijke studentenvereniging NSA. En er kan altijd - ook 's avonds laat - iemand aanbellen of opbellen die iets wil weten over het studentenpastoraat." Dat laatste maakt het beheerderschap soms zwaar, vindt ze. "Je geeft je privé-leven toch een beetje op." Heeft wonen in vE90, los daarvan, eigenlijk überhaupt nadelen? Na lang nadenken weet Pauw wat te 'klagen': "Het huis is zo groot dat je voortdurend dingen kwijt bent; ook elkaar kunnen we soms niet vinden. En als het hard regent, lekt het dak. Dan moeten we door het hele huis rennen om overal emmers neer te zetten." Toch denken Pauw en Loosman, die voor de gebruikelijke periode van twee jaar zijn aangesteld, het nog wel een jaartje vol te houden. "Zeker in de zomer, als er geen activiteiten van het studentenpastoraat zijn, is het hier heerlijk wonen", vertelt Pauw. "Soms fiets ik hier door de straat en dan realiseer ik me ineens weer: tjee, we hebben een villa aan het Vondelpark. Elke plek waar we hierna terechtkomen zal kleiner, duurder, gehöriger en slechter onderhouden zijn."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen