Ad Valvas 2003-2004 - pagina 42

AD VALVAS 1 1 SEPTEMBER 2003

PAGINA 6

'Ik geniet nu van slakjes kijken' ­^.

Hoe IS

het nou met Ooit stonden ze in de Itrant vanwege een bijzondere prestatie of gebeurtenis in hun leven. In de rubriek Hoe is het nou met... verleent Ad Valvas nazorg. Deze week aan oud­ geneeskundestudente en jonge moeder

Een Jaar of drie geleden ­ ze zat In het tweede jaar van haar studie geneesi<unde ontdeirte Ingeborg Hessels (nu 24) dat ze zwanger was. "LIv was zeker niet

Ingeborg

gepland", vertelde ze een halQaar na de geboorte van haar dochtertje aan Ad Valvas. "Maar mijn vriend en ik waren wel meteen heel erg blij." Hessels, die de eerste tijd na de bevalling niet studeerde, vond het fulltime moederschap aanvankelijk best zwaar. Ze was dan ook vastbesloten haar studie

Hessels

af te maken. "Ik studeer nu niet meer alleen uit interesse", verklaarde ze haar

tekst Martine Postma

"Na de geboorte van Liv, in mei 2001, had ik gepland een jaartje thuis te blijven. Maar sneller dan gedacht kreeg ik weer zm te gaan studeren. In februari vorig jaar kon Liv een plaats krijgen op VU­crèche 't Olifantje; ik ben toen weer een aantal vakken gaan volgen bij geneeskunde. Aan de ene kant was ik blij dat ik weer iets voor mezelf deed, want in die maanden thuis had ik me best beperkt en onvnj gevoeld. Maar tege­

motivatie destijds, "maar ook omdat ik LIv een goede toekomst wil geven."

foto iVlarijn Alders

lijkertijd fhistreerde het me dat ik mijn studie niet zo goed kon doen als ik eigenlijk zou willen; thuis studeren met zo'n kindje is heel moeilijk, dus ik moest het echt hebben van die twee dagen dat Liv naar de opvang ging. Mijn studie werd zoiets als een bij­ baantje en dat werkt natuurlijk niet. Ik kreeg last van wisselende stem­ mingen en werd een beetje depres­ sief. Dat werd steeds erger; op een gegeven m o m e n t kreeg ik ook angst­

aanvallen. Ik durfde bijvoorbeeld nauwelijks meer over straat, omdat ik bang was dat ik niet goed zou wor­ den, dat ik zou neervallen. Een paar maanden geleden kreeg ik een heftige paniekaanval terwijl ik met mijn moeder in de auto zat; mijn ademha­ ling was niet goed, ik kreeg hartklop­ pingen. T o e n heeft mijn moeder de dokter gebeld. Sinds een tijdje gaat het beter met me. Ik zit nu in groepstherapie en slik antidepressiva. Die combinatie werkt. Ik ben nu veel relaxter, heb weer zin in de dag; ik lééf weer. Door die therapie krijg ik ook meer inzicht in hoe ik m elkaar zit. Ik ben erachter gekomen dat ik lange tijd voornamelijk op mijn verstand heb geleefd, niet op mijn gevoel. Ik deed wat ik dacht dat ik móest doen, niet wat ik wilde doen. Ik móest studeren; iedereen vond het altijd maar zo knap dat ik moeder was en ook nog mijn punten haalde, maar ikzelf

vond het eigenlijk helemaal niet fijn. Sinds juni ben ik ­ in elk geval tijdelijk ­ met mijn studie gestopt. Mijn vriend verdient genoeg om ons drieën te onderhouden en ik ben nu heel blij dat ik hier met mijn dochter zit. Ik heb nu lekker de tijd om met haar te knutselen, naar het zwembad te gaan, slakjes te kijken in de berm; ik geniet van de kleine dingetjes. Ik wil nog wel mijn doctoraal halen. Of ik daarna specialist kan worden, betwijfel ik. Dan zou ik eerst twee jaar co­schappen moeten lopen en daarna nog zes jaar specialiseren. Maar ik kan waarschijnlijk niet eens een oplei­ dingsplek vinden; bij de opleiding tot kinderarts solliciteren driehonderd kandidaten op acht plekken! Als je dan niet bereid bent zeventig uur per week te werken, maak je geen enkele kans. Ik vind het niet erg; ik ben niet carriè­ regencht. Voorlopig maak ik pas op de plaats. En daarna zie ik wel."

Een moordzaak op de snijtafel VU­professor Peter van Koppen maakt in zijn boek De Schiedammer parkmoord aannemelijk dat de moordenaar van een tienjarig meisje nog op vrije voeten is, terwijl een onschuldige gevangen zit. Floor Bal Dubieuze veroordelingen van recht­ banken zijn op dit moment populair in de media. N a de spectaculaire vrij­ spraak van de veroordeelden in de

Puttense moordzaak hebben journalis­ ten zich op het onderwerp gestort. Aandacht van de media heeft in juli zelfs geleid tot de heropening van de zogenaamde Deventer moordzaak. Maar ondanks die belangstelling is het geen misdaadjournalist als Peter R. de Vries maar een VU­professor ­ hoog­ leraar rechtspsychologie Peter van Koppen ­ die het aannemelijk maakt dat de echte moordenaar van de Schiedammer parkmoord nog vrij rondloopt. Op 22 juni 2000 speelt de tienjarige Nienke (in het boek Marleen genoemd) samen met haar vriendje Maikel (Harold in het boek) in een

ingezonden mededeling

www.werkvoorstudenten.nl

park in Schiedam. Plotseling grijpt een man ze beet en dwingt ze naar de bosjes. Daar misbruikt en wurgt hij Nienke. Maikel, die wordt neergesto­ ken, houdt zich voor dood en over­ leeft zo. Hij omschrijft de dader later

recensie als een bleke man met veel puistjes. N a een paar dagen blijkt dat de voor­ bijganger die 112 heeft gebeld, eerder die week geprobeerd heeft een jonge­ tje te lokken. Hierna richt het onder­ zoek zich vooral op deze Kees B. (in het boek Alwin Vertier). In 2000 wordt de pedofiel veroordeeld tot achttien jaar plus tbs met dwangver­ pleging. In zijn boek D e Schiedammer park­ moord: Een rechtspsychologische recon­ structie stelt Peter van Koppen de vraag of er misschien sprake is van een onterechte veroordeling. Punt

voor punt bestudeerde hij het onder­ zoek naar de moord en de bewijzen tegen Kees B.. Zijn conclusie: de kans dat B. Nienke heeft vermoord is klei­ ner dan de kans dat hij schuldig is. Zo voldoet B. helemaal niet aan de beschrijving die Maikel gaf Boven­ dien heeft het jongetje de veroordeel­ de 112 zien bellen en wees hij hem niet als de dader aan. Verder klopt de 'tijdlijn' waarmee het Openbaar Ministerie probeerde aan te tonen dat B. de gelegenheid had de daad te ple­ gen, niet. D a n is er nog het dna dat op Nienke gevonden is. Dit genetische materiaal moet ze vlak voor de moord op zich gekregen hebben. Het is ech­ ter niet van B. afkomstig. T o t slot heeft B. wel bekend, maar Van Kop­ pen laat zien dat dat onder druk van de ondervragers gebeurde. Zo schiet de hoogleraar een hele reeks gaten in de zaak. Ook laat hij zien waarom justitie zich zo op deze ver­ dachte heeft geworpen, de hem ont­ lastende aanwijzingen negeerde en op incorrecte manier met getuigenissen is omgegaan. Van Koppen schreef een gedegen.

leesbaar en vooral niet­sensatiebelust boek over de zaak. Het werk geeft inzicht in de manier waarop justitie werkt ­ en fouten maakt. Kees B. heeft in hoger beroep weer dezelfde straf gekregen. In april is een verzoek om cassatie verworpen door de Hoge Raad. Hiermee is het vonnis onherroepelijk geworden. P.J. van Koppen, De Schiedammer parkmoord. Uitgeverij Ars Aequi Libri, € 17,50.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen