Ad Valvas 2003-2004 - pagina 188

AD VALVAS 27 NOVEMBER 2003

PAGINA 4

ROODFNBj

Ondertussen bij de voetreflexmassagecursus...

Gefrituurde bloemkool Niet iedereen weet het, maar luilekkerland bevindt zich onder de Vrije Universiteit. De mensa dus. Al die trendy restaurantjes waaraan Ad Valvas op de cultuurpagina aandacht besteedt, kunnen me gestolen worden. Ik daal liever af naar de catacomben van het hoofdgebouw om mij daar aan allerlei gerechten te vergapen. Voor vijven ben ik present, dan staat er nog geen rij. Ik heb een hekel aan wachten. Beneden ontvouwt zich een panorama van rijst, pasta, patat, aardappels en als het meezit couscous. Dat zijn de basisgerechten. De truc is om alvast een paar patatjes te nemen en te kijken wat het menu verderop biedt. Is er pindasaus, dan wordt het rijst. Maar bij tomatensaus hoort pasta. Een mens heeft zijn pnncipes. Macaroni met rode kool vind ik bijvoorbeeld een minder geslaagde combinatie. Jammer dat er geen naambordjes zijn. Een bloemkool herken ik meestal wel, maar het onderscheid tussen spinazie en andijvie wordt al wat moeilijker en sommige bijgerechten zijn nauwelijks thuis te brengen. Wijzend op een bak vroeg ik aan de toevallig langslopende kok hoe dat mocht heten. "Nou, wat denkt u?" De vreemdgevormde voorwerpen riepen bij mij geen enkele associatie op. "Kijk dan eens goed!" "Oliebollen?", probeerde ik. "Oliebollen? Meneer, dat is gefrituurde bloemkool!" Maat houden is moeilijk, bij zo'n overdaad. Je pakt een bord en begint met aardappels. Vooruit, nog eentje erbij. De groente ziet er ook lekker uit, daar kan wel een schepje bovenop. Dan wordt het al dringen voor de omelet, maar met wat schuiven lukt dat wel. Het gaat mis bij de saus, die als een lavastroom van het te volle bord druipt. Bij de kassa verontschuldig ik me voor de plas op mijn dienblad. "Geeft niet hoor, dat zien we wel vaker." Ik ben dol op de kassadames van het VU-restaurant. De laatste hindernis wordt gevormd door het draaihek na de kassa's. Dat hek zal zeker een reden hebben, maar met een vol dienblad kan het behoorlijk lastig zijn. Na enige oefening heb ik een soepele heupbeweging onder de knie, waarmee ik elegant de andere kant bereik. Helaas, bestek vergeten. Wisselcolumnist Dick Roodenburg is publiciteitsmedewerker bij het Cultuurcentrum VU, Griffioen

Peter Strelitski

Esther van Zoen wekt energie op bij iiaar vriendin Claudia van Houten

...in D e GrifSoen wappert Claudia van H o u ten (26) even de zure lucht bij haar voeten weg nadat ze haar schoenen heeft uitgedaan. De pas afgestudeerde VU-studente beleid, communicatie en organisatie klimt op de tafel terwijl haar vriendin Esther van Zoen (27) olie op haar handen doet. Nee, er gaan hier geen rare dingen gebeuren. Het is dinsdagavond half acht en in een cursuszaal maken acht deelnemers zich klaar voor de cursus voetreflexmassage. En daarvoor moet een aantal maatregelen worden genomen. Tafels worden verschoven, handen worden gewassen en ingeolied, voeten worden ontlucht. Voetreflexmassage is niet helemaal zonder gevaar, vertelt docent Lucian Lie (38). Wie net zwanger is en haar voeten laat masseren kan zo per ongeluk de vrucht laten afdrijven. En ook mensen met hartklachten en infecties moeten uitkijken. De voet reflecteert namelijk alle onderdelen van het lichaam. D e cursisten moeten dus bij het begin van een massage braaf vragen of de 'patiënt' daar last van heeft. En mensen met voetschimmel worden ook niet gemasseerd, maar dan om een andere reden. Dat is gewoon vies, vindt LJe.

Dat ze de voeten van iemand anders moet aanraken, daar heeft Esther geen problemen mee. "Je weet waaraan je begint. Maar in het begin vond ik het vooral erg raar dat iemand heel kri-

'Het kan van pas komen als je bij iemand zo veel genot kunt veroorzaken' tisch naar mijn voeten keek. Dat er dan opgemerkt wordt dat ze klein zijn of dat je rare tenen hebt. Dat vond ik wel vreemd." Ilse Hoenderdos (21), derdejaars bedrijfswetenschappen, is helemaal niet van plan om nu ze deze cursus heeft gedaan aan de voeten van vreemden te komen. Hoogstens oefent ze haar nieuwe kunsten op haar ouders en haar vriend. "Hiervoor heb ik een cursus schoudermassage gedaan en daarvan heb ik mijn vriendenkring ook laten meegenieten.

Maar ik denk niet dat ik dat hierbij ga doen. Je zegt toch niet zo snel 'doe je sokken even uit'." Voorlopig zit ze als een koningin op de tafel terwijl haar zus Nienke H o e n d e r d o s (19), student mondhygiëne, haar energiestromen opwekt. Daar schijnen afvalstoffen van vrij te komen en daarom moet je na een voetmassage flink wat drinken. En met resultaat. "De vorige keer kreeg ik 's avonds een soort uitslag waar ik 's nachts wakker van werd. Maar de volgende ochtend was het weer weg", vertelt Nienke. Van andere bijwerkingen dan ontsparming heeft ze nog niet veel gemerkt. Aan de andere kant van het zaaltje zet Karina van Baar (34), medewerker van de Letterenbibliotheek, zich schrap. Bouwkundestudent D a v i d Regoor (32) neemt haar tenen stevig onder handen. Waarom hij deze cursus doet? "Ik ben afgelopen zomer zelf gemasseerd en dat was zo lekker, ik zweefde bijna van de bank. Ik dacht: het kan van pas komen als je bij iemand zo veel genot kunt veroorzaken." Helemaal uitgeleerd is hij nog niet. Hij kan Karina's eileider-/ prostaatplek met geen mogelijkheid vinden. Floor Bal

Het graf van Sinterklaas Waarom weet ik niet meer, maar ik heb ooit de website van de Nederlandse ambassade in Griekenland bezocht en daar ontdekt dat Athene een heuse Oranjevereniging rijk is. Dat is een clubje oude mannen (neem ik aan) dat de in Griekenland woonachtige Nederlanders ten tijde van Koninginnedag of Bevrijdingsdag wat Hollandse gezeUigheid biedt. De Oranjevereniging ontvangt haar leden dan met tompoezen met oranje glazuur, oranjebitter, bitterballen en andere varianten op dat thema. Men kan desgewenst een polonaise inzetten, 'biertje?' roepen en met stropdassen gooien. Treurnis alom dus. Vond ik toen. Maar! Inmiddels ben ik ouder wijzer en weet: verwijdering is een geweldig afrodisiacum. Hoe verder en langer je van iets of iemand verwijderd bent, hoe meer je hem/haar/het gaat idealiseren. Dat kan ook heel goed van toepassing zijn op je land van herkomst. Ja, zelfs als dat Nederland is. Niet de hele tijd, maar op bepaalde dagen van

het jaar. Rond Sinterklaastijd bijvoorbeeld. Ik ben fan van Sinterklaas. Dat heeft een prenatale oorsprong: mijn moeders vliezen braken op de verjaardag van de Goedheiligman. Voor Koningiimedag zou een eventuele Italiaanse Oranjevereniging absoluut geen klant aan mij hebben, maar als ik mijn schoen mag komen zetten word ik onmiddellijk lid. Ik ben zo iemand die agressief reageert op kerstspullen vóór 5 december. Ik heb zelfs een keer de kerstboom van een vriend uit het raam gegooid. Waarvoor bij deze nogmaals mijn excuses, F. Dat de stoomboot van Sinterklaas niet langs Lecce komt is heel jammer voor de Leccezen, maar als je er even over nadenkt niet echt verbazend, want 1. het ligt niet op de route en 2. het klimaat leent zich er nu eenmaal niet voor Sinterklaasavonden. D e bladeren vallen immers niet van de bomen, waardoor de maan er niet door kan schijnen, en bovendien hebben ze hier geen winterwortels voor het paard.

Het kan echter raar lopen in de loop van de geschiedenis. Als archeoloog in wording ben ik buitengewoon geïnteresseerd in oude/kapotte/dode/verrotte/verkoolde spullen en zo kwam ik erachter dat de hoofdstad van de provincie waar ik woon nota bene dé Sinterklaasbedevaartplek is. In de elfde eeuw zijn de beenderen van Sint-Nicolaas namelijk naar Bari gebracht, waar ze heden ten dage nog steeds liggen, in de Sint-Nicolaasbasiliek, O m het leed van het niet-ter-plaatse-zijn te verzachten ben ik die bedevaart dan ook maar gaan ondernemen: op 15 november, de dag van De Intocht. Dus, kortom, terwijl de Sint al wuivend op het dek van Pakjesboot 12 Nederland binnenkwam, stond ik 2500 kilometer verderop bij zijn graf. Ik kan zeggen: het is een mooi graf Baldakijntie erover, naamplaatje erbij, hekje eromheen, en vooral: kaarsjes erbij, véél kaarsjes. Ik zou bijna zeggen: een gezellig graf. Echt iets voor Sinterklaas, eigenlijk.

Berichten uit de laars Laatstejaars archeologie en prehistorie Daphne Lentjes studeert nog een paar maanden in Lecce, in de hak van Italië' Om de week vertelt ze over wat ze daar meemaakt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen