Ad Valvas 2003-2004 - pagina 260

Ondertussen op de manege.. Vreemde talen Op de lagere school moesten we nablijven om Frans te leren. De eerste woordjes bestaan niet meer in deze tijd: la bonne, 'het dienstmeisje', en Ie domestique, 'de huisknecht'. Het eerste zinnetje is sinds 1 januari onmogelijk geworden: papa fume une pipe. Je leerde niks. Ik kom in mijn allerbeste Frans niet verder dan comment ga va, comme ei comme ga. Engels leerde je aan door misverstanden: 'de badman maakte zijn broek vast', the bad man made his breakfast; 'hij was braaf in de war', he was brave In the war. Duits deed ik niet, als slappe imitatie van mijn dialect, het Gronings. Latijn: Churchill vertelt dat hij als zevenjarige binnen een half uur mensa in de First Declension moest leren. "What on earth did it mean. It seemed absolute rigmarole [=?] to me. Why does mensa also mean '0 table'?" Antwoord: "You would use it in speal<ing to a table." "But I never do", I blurted out in honest amazement. "If you are impertinent, you will be punished, and punished, let me tell you, very severely", zei de headmaster. Wij leerden alle talen alleen passief en op het eindexamen vertaalden we de rede van George Washington te Gettysburg of een beschouwing over Goethe in goed Nederlands. Dat is het enige wat we echt leerden: goed Nederlands. Ondertussen wordt verwacht datje in een wereldtaal publiceert en ik pas me aan. Schrijfsel in mijn Me-Farzan-Vou-Jane-Engels gaat naar Amerika en arbeid in mijn plattduuts gaat naar Duitsland: de correctie laat ik aan de buitenlandse boekbezorgers over. Ik heb een panische angst voor die talen en besloot al vroeg een taal te leren die niemand kon controleren. Een dode taal dus. Latijn was een misgreep: alle rooms-katholieken verstonden het toen nog. Nou, toen heb ik een taal genomen die al dood was in het jaar nul, voorafgegaan door het Sumerisch, de taal van het Paradijs, uitgestorven in 2000 voor Christus. Ruim honderd mensen doen dit en we houden elkaar de hand boven het geleerde hoofd. Iedereen is topgeleerde. Onze Boom der Kennis staat in een besloten paradijs. Zalig. Wisselcolumnist Marten Stol is hoogleraar Semitische talen en culturen aan de faculteit der Letteren

>stuciiegasteii

Christiaan Krouwels

De Hollandsche Manege aan het Vondelpark: "leuker dan een boerenschuur"

...laat het paard Corbijn een luide boer. Barbara Söhngen klopt het dier liefkozend op de schouder: "O jongen toch, dat moest je even kwijt." Söhngen, studente toegepaste taalwetenschappen aan de VU, is het zwarte paard in de stal aan het afzadelen. Corbijn ondergaat het gedwee; hij stapt wat heen en weer en snuffelt in het stro. Söhngen heeft op de Hollandsche Manege aan de Vondelstraat net een uur les achter de rug. In de bak, zoals dat in paardentermen heet, heeft ze samen met elf andere leden van de Amsterdamse Studenten Ruitervereniging Blok carrousel gereden. Aansluitend op de les had de vereniging deze maandagavond eigenlijk een nieuwjaarsborrel gepland, maar behalve het lesgroepje laat zich niemand zien. Het lijkt de studenten niet te deren. Carrousel rijden, dat is een vorm van kunst, legt derdejaars communicatie- en informatiewetenschappen Noortje Bakker aan de bar uit. "Met een groep van twaalf ruiters en paarden maak je allemaal mooie figuren. Zoals de Frühlingswalzer; daarbij draai je allemaal rondjes om elkaar heen. En bij de slangenvolte rijd je met z'n zessen naast elkaar shngerend door de bak." Dat is nog helemaal niet eenvoudig. Want alle paarden moeten zo gelijk mogelijk bewegen. "Je moet beugel aan beugel rijden." In de bar van de Hollandsche Manege, met zijn

Wat vinden buitenlandse studenten aan de VU van Nederland? Een tweewekelijkse serie over feestvieren en heimwee. MIchal Kopec (23), die in Polen milieukunde

gezellige plankenvloer en roodfluwelen gordijnen, is het aangenaam warm. Een heel verschil met de koude, vochtige lucht in de bak, waar de stemmen galmen en waar de lucht die je uitademt condenseert tot wolkjes. "Op het nieuwe jaar!", zeggen Reina en Merle en ze heffen hun glas witte wijn. Archeologiestudente Raphaëlle-Anne Kok bestelt warme chocolademelk met veel slag-

'Even tik-tik op de billetjes!' room. "Het is natuurlijk veel leuker om hier te rijden dan in een boerenschuur", constateert ze nuchter, terwijl ze haar koekje uit de verpakking haalt. Want de Hollandsche Manege is een gebouw met geschiedenis. In 1882 opgetrokken in neoclassicistische stijl, met hoge plafonds en muren vol ornamenten. Ook in de bak zijn de muren in stijl gedecoreerd en hangen de lantaarns aan sierlijk gekrulde armen. Het is een eer om op deze manege te mogen

werken, vindt stalmeester John Lemmens, die aan de bar achter een bord couscous zit. "Toegewijde, serieuze dames", vindt hij de ruiters van Blok. Want het zijn vooral meisjes die bij de studentenvereniging paardrijden. Hoewel er volgens voorzitter Sarah Licht, tweedejaars psychologie aan de UvA, ook wel een aantal jongens is onder de ongeveer zestig leden. "Het wordt voor jongens steeds meer geaccepteerd om paard te rijden." Licht, die om haar nek een kettinkje met een gouden paardenhangertje draagt, wil na haar studie een aanvullende opleiding tot equitherapeut volgen. "Dat houdt in dat je geestelijk gehandicapten helpt door middel van de nabijheid van paarden; ze mogen ze borstelen, en ook erop rijden." Haar ideaal is een eigen boerderijtje, ergens in het land, met eigen paarden. "Aha", zegt Kok, "als je toch uit Amsterdam weggaat, mag ik dan jouw etage?" In de bak is inmiddels een volgende les begonnen. Vanaf het balkon roept Philip Dros, die de manege sinds zes jaar van de gemeente huurt, aanwijzingen naar de ruiters. "Judy, even tik-tik Casper op de billetjes! Maarten, niet naar de grond kijken!" In deze tijd van individualisme, zegt hij, is de paardencarrousel een "heerlijk groepsgebeuren". Hij zou niet zonder kutmen. Martine Postma

'Jullie genieten meer'

en economie studeert, volgt colleges bij het Instituut voor Milieuvraagstukken.

Opvallend "Het grootste verschil tussen Polen en Nederland? Hier is bijna alleen kunstmatige natuur. We zijn op excursie geweest naar de Oostvaardersplassen. Die waren bedoeld voor industrie, maar vanwege de oliecrisis in de jaren zeventig bleef het terrein leeg en ontstond er bos. En dat vinden jullie bijzondere natuur! In het oosten van Polen ligt een oerbos waar nog bizons leven. Tot voor kort interesseerde me dat niet zo, maar in Nederland ben ik gaan beseffen hoe waardevol het is." >naam; MIchal Kopec >nationaliteit: Pools >geslacht: man >geb. plaats: Warschau > geb, datum: 28-12-1980 >woonplaats: Warschau >lengte: 1,98 m >kleur ogen; blauw

Cultuurverschil "Het feit dat Nederlanders zo veel fietsen vind ik leuk. En er wordt hier heel veel gesport. In Polen heb je minder voorzieningen, dus ik maak er zo veel mogelijk gebruik van. Ik heb een theorie: al

dat gezonde gedoe is een soort compensatie voor het feit dat jullie zo weinig natuur hebben." Warschau "Ik woon thuis bij mijn ouders in Warschau. Studeren aan een openbare universiteit is gratis, dus een bijbaan heb ik niet nodig. Daar zou ik ook geen tijd voor hebben. Ik doe twee studies en daar moet ik hard voor werken. De universiteit lijkt meer op de UvA dan de VU: sommige gebouwen dateren uit de achttiende eeuw en ze zitten verspreid door de stad. Een café in het gebouw, zoals hier, is ondenkbaar. Daarvoor is het te formeel." VU "Aan de VU is alles losser. Doordat je docenten bij hun voornaam aanspreekt, stel je ze ook makkelijker vragen. Sowieso lijken de mensen hier meer van het leven te genieten. Ze lachen vaker. Niet zoals in Amerika, waar ik ook ben geweest, maar ze zijn minder serieus dan in Polen."

Buitenland "Omdat er bij ons zo veel werkloosheid is, studeren heel veel jongeren. De concurrentie is groot. Als je goede cijfers hebt gehaald en drie talen spreekt, heb je meer kans op een baan. Maar de eigenlijke reden dat ik naar het buitenland wilde is dat mijn vriendin Anna ook ging. Amsterdam was een van de vijf steden die ik heb ingevuld. Anna kwam in Antwerpen terecht. Misschien is dat wel goed: zo hebben we ieder onze eigen ervaringen. Thuis "In het begin voelde ik me in Amsterdam nogal verloren. Ik had veel moeite met Engels en voelde me opgelaten. Maar na een maand was dat al over. Toen ik na de kerstvakantie aankwam op station Amstel, voelde ik me helemaal thuis. Ik wist beter dan mijn Nederlandse reisgenote waar de metro was." Annette Wiesman

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen