Ad Valvas 2003-2004 - pagina 488

AD VALVAS 13 MEI 2004»

Marrakesh Amsterdam

VU-delegatie stort zich in het Marokkaanse universiteitsleven Twintig VU-studenten en drie docenten waren eind april tien dagen op excursie in Marokko. Het was de afsluiting van de experimentele minor Marokkostudies. Een verslag In e-mailvorm van hun belevenissen. Plus: hoe zit het nu precies met die minor?

van: Petra Bos, docente toegepaste taaiwetenschap aan: VU-collega Bart

van: Annemieke Adema, excursiedeelneemster aan: mede-VU-student Remko

Hoi Bart,

Hee Remko,

Even een mailtje uit Marrakesh, halverwege de excursie. Hele toer, hoor, met twintig studenten en twee collega's op stap in een land waar het lastig afspraken maken is. We hebben een strak programma met bezoeken aan vijf steden in tien dagen in elkaar gedraaid. Het begon al lekker met een geannuleerde binnenlandse vlucht, waardoor we een hele nacht in een bus moesten zitten en ongeveer anderhalf uur voordat ons programma zou beginnen bij ons hotel aankwamen. Tot mijn verbazing en tevredenheid hebben we tot nu toe echter alle onderdelen van ons programma kunnen uitvoeren. Aan de universiteit van Oujda volgden we een lezing over ecotoerisme. De spreker zag grote mogelijkheden voor zijn regio (noordoosten van Marokko), maar steun voor zijn ideeën van de overheid krijgt hij niet. Het geld dat in de ontwikkeling van toerisme wordt gestopt, gaat allemaal naar de vier koningssteden (Fes, Marrakesh, Meknes en Rabat). Naderhand werden we uitgenodigd voor thee in het "gebouw van de rector". Waanzmnige kamer van zo'n tien bij zes meter, met prachtig bewerkte plafonds en leren banken, met breedbeeldtelevisie en dolby-surround-systeem... Daarna naar Fes, waar we door docenten van de vakgroep Engels werden ontvangen en ook daar weer een hoffeHjkheidbezoek, deze keer aan de decaan. In een kamer die volgestouwd stond met stapels recent afgeleverde proefschriften hebben we ons cadeautje overhandigd. (Ik had voor onze contacten in totaal twaalf briefopeners met

Marokko is een prachtig land, eigenlijk is het niet te omschrijven zo mooi. De mensen hier zijn natuurlijk ook heel anders ingesteld dan bij ons. Dat merk je bijvoorbeeld al bij de gastgezinnen waar wij zitten. Je voelt je er meer dan welkom en meteen thuis. Mijn 'huis' in Fes staat in de medina (de oude stad) vlakbij alle winkels en markten. De moeder van onze gastheer spreekt alleen Marokkaans Arabisch, maar met handen en voeten maken we heel veel duidelijk. Als je te gast bent in Marokko, moet je eten en dat doen we dus ook heel veel! De moeder legt steeds brood neer als teken dat we moeten eten. Ook de muntthee is heerlijk. Alles wat we krijgen is zelfgemaakt en je krijgt het beste en het meeste. De mensen zijn hier zo gastvrij, dat we (de andere studenten die mee zijn) ons schamen voor de manier waarop men in Nederland soms met gasten omgaat. Terug in Nederland zullen we het eten en de thee, maar vooral de gastvrijheid het meeste missen van Marokko. We hebben de hele tijd ook contact met de studenten van de verschillende universiteiten hier. Hierdoor merk je dat er een aantal verschillen zijn. De studenten hier hebben bijvoorbeeld een andere manier van studeren. De relatie met de docenten en professoren is veel formeler dan wij gewend zijn. Vaak weten ze niet eens hun voornaam, laat staan dat ze de docent daarmee aanspreken. Ook het voorbereiden voor tentamens (of examens zoals het hier heet) gaat heel anders. Ze leren de stof uit hun hoofd door het de hele tijd hardop te herhalen. Het

De rector van Oujda heeft een waanzinnige kamer, met bewerkte plafonds en breedbeeld-tv VU-logo in mijn handbagage (domdomdom) gestopt. Ik heb mijn grote onschuldige blauwe ogen maar opgezet en die werken gelukkig nog steeds...). Na twee lezingen in Fes over de taalsituatie was er nog een boekpresentatie. Onderzoekers van de faculteit hadden recentelijk drie boeken gepubliceerd (twee grammatica's en een boek over mediterrane vrouwen) waar ze apetrots op waren: voor het eerst hadden ze overheidsgeld gekregen voor een aantal projecten en ze hadden dus niet de dirhams voor de publicaties zelf bijeen hoeven schrapen! Nu zit ik even heerlijk bij te komen in een internetcafé in Marrakesh, even een dagje zonder programma. De studenten zijn allemaal de stad in, maar ik heb heeriijk op een dakterras gezeten. Morgen naar Rabat, de hoofdstad. Nota bene de enige stad waar universiteitsdocenten naar een internetcafé moeten om hun mail te kunnen beantwoorden! Daar krijgen we een lezing over de recente veranderingen in het familierecht in Marokko, die op instigatie van de nieuwe koning, Mohammed VI, zijn doorgevoerd. De rechtspositie tussen mannen en vrouwen wordt een stuk gelijkwaardiger hierdoor! Verder nog een ontmoeting tussen de rector van de universiteit van Rabat, die van de universiteit van Casablanca, de minister van Islamitische Zaken en onze eigen rector, prof Sminia. Hopelijk rolt hier in de toekomst een samenwerkingsovereenkomst uit, zodat studenten- en do centenuitwisseling makkelijker wordt. Ook gaan we alvast wat dingen in de week leggen voor het Marokko-Nederland-congres dat we volgend jaar mei gaan organiseren. Je ziet, druk druk druk, ook in Marokko! Maar met zo'n 28 graden is dat altijd fijner dan in de regen. Het regent toch wel daar, hoop ik?

De parken zijn hier vol met studenten die ai lopende hun tentamen erin stampen studeren gebeurt niet thuis of in een bibliotheek, want thuis hebben ze geen eigen ruimte en de bibliotheek is alleen voor heel speciale boeken en archiefstukken. Je mag er niet met je collegeaantekeningen tussen gaan zitten. Het gevolg is dat de parken in Marokko vol zijn met studenten die al lopende aan het stampen zijn. Ik zou het niet kunnen, want ik zou worden afgeleid door de prachtige omgeving en alle mensen om me heen. Als ik weer terug ben, moeten we maar een hele dag uittrekken zodat ik je alles kan vertellen, want een mailtje is eigenlijk veel te kort. Kus kus, Annemieke

Groetjes, Petra

Veel belangstelling, geen bestaanszekerheid "Marokkostudies is een persoonlijk initiatief van geschiedenisdocente Wantje Fritschy", vertelt Petra Bos, docente toegepaste taalwetenschap en een van de begeleiders van de Marokko-excursie. "Ze is erg geïnteresseerd in Marokko en de Nederlandse relatie met dat land. Ze zocht 'zielsverwanten' en zo kwam ze uit bij mij en Edien Bartels van Culturele Antropologie." Bos is van huis uit Arabist en woonde tijdens haar studie een tijdje in Marokko. Voor ze naar de VU kwam, deed ze tien jaar onderzoek naar tweedetaalverwerving bij Marokkanen in Nederland. Edien Bartels houdt zich aan de VU bezig met antropologisch onderzoek naar Marokko en in Nederland wonende Marokkanen. Met z'n drieën zetten ze een lezingencyclus op waarin allerlei aspecten van Marokko aan de orde kwamen. Bijna tachtig studenten van alle faculteiten binnen de VU volgden afgelopen maanden de zeven colleges. Onder hen waren ook heel wat allochtonen. De deelnemers konden daarnaast ook nog een aantal werkgroepen volgen, waaronder een cursus MarokkaansArabisch, om zo een volwaardig wmor-programma te hebben. Ter afsluiting van het geheel mochten twintig deelnemers voor 250 euro mee op excursie. De gelukkigen moesten nog wel een extra voorbereidende werkgroep volgen, want het ging natuurlijk om een wetenschappelijke en geen toeristische trip. Zo werden er e universiteiten bezocht.

Het college van bestuur subsidieerde de onderwijsactiviteiten en de reis. Bos: "Het VUbestuur wil graag contacten aanknopen met wetenschappelijke instellingen in de landen waar veel allochtone studenten vandaan komen. Vandaar dat ze welwillend tegenover ons initiatief stonden. Rector Sminia is zelf ook nog naar Marokko gekomen tijdens onze excursie." Toch is met de excursie voorlopig alweer een einde gekomen aan Marokkostudies aan de VU. "Het was vooralsnog een eenmalig iets. We willen het graag structureel maken, en bijvoorbeeld iedere twee jaar zoiets aanbieden, maar dan moet er wel geld voor komen. En dat is natuurlijk altijd een probleem." Enige hoop op een vervolg heeft Bos wel. De initiatiefiiemers organiseren namelijk volgend jaar tijdens het 125-jarig lustrum van de VU een groot congres over de dan officieel vierhonderd jaar bestaande relatie tussen Nederland en Marokko. "Misschien dat zo'n congres zo veel enthousiasme oproept dat we verder kunnen met Marokkostudies", zegt ze. "Dit jaar heeft in ieder geval aangetoond dat er onder studenten veel belangstelling voor bestaat. En het maatschappehjk belang lijkt me ook evident, zeker omdat zoiets nog niet in Nederland bestaat." Dirk de Hoog

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen