Ad Valvas 2003-2004 - pagina 6

Kwra AD VALVAS 28 AUGUSTUS 2003

PAGINA 6

'Het is toch vooral stukken lezen' Hoe IS

het nou met Ooit stonden ze in de krant vanwege een bijzondere prestatie of gebeurtenis in hun leven, in de rubriel< Hoe is het nou met... verieent Ad Valvas nazorg. Deze week aan theologiestudente

Erica Hoebede Waard? tekst Martine Postma foto IVIarijn Alders

llÄÄi.JMCIIi

Als CDA-lid stelde Erica Hoebe-de Waard (25) zich in 2002 verkiesbaar voor de deelraad in stadsdeel Zeeburg. Ze zat vol idealen, bleek destijds uit haar gesprek met Ad Valvas. Zo wilde ze met een stadsetiquette een einde maken aan het gevloek en gescheld op straat. "Mensen moeten elkaar weer gedag zeggen." Ook wilde ze de maatschappelijke betrokkenheid bij de inwoners van het stadsdeel vergroten. Hoebe-de Waard, die in haar voormalige woonplaats Soest al een aantal jaren actief was geweest binnen de jongerenafdeling van het CDA, verwachtte vóór de verkiezingen dat haar partij in Zeeburg drie deelraadszetels zou halen.

"Zeeburg is de afgelopen anderhalf jaar voor mij echt een dorp geworden. Ik heb door mijn werk voor de deelraad ontzettend veel mensen leren kermen - van de ambtenaren op het stadsdeelkantoor tot de visboer op de hoek. Ik weet wat er in de wijk speelt en wat de problemen zijn, en het valt me telkens weer op dat er zó veel gebeurt. Bij de deelraadsverkiezingen van 6 maart vorig jaar heeft het CDA in Zeeburg één zetel gehaald. Dat is misschien niet veel, maar als je bedenkt

dat de partij daarvóór helemaal niet in het stadsdeel vertegenwoordigd was en dat we in onze campagne dus niet konden wijzen op wat we al hadden bereikt, is het geen slecht resultaat. Zeeburg is traditioneel ook geen CDA-omgeving; het is een echte volksbuurt, met veel PvdA- en GroenLinks-stemmers. We verdelen het raadswerk met zijn vieren. Onze lijsttrekker zit bij de deelraadsvergadering; ik en de andere twee nemen de verschillende commissies voor hun rekening. Op die

manier kunnen wij als kleine partij toch in alle commissies meepraten; voor één persoon zou dat te veel werk zijn. T o e n ik me kandidaat stelde, had ik gedacht dat ik veel meer de buurt in zou gaan. Maar in de praktijk ben ik toch vooral veel aan het vergaderen en stukken aan het lezen. Of ik dat jammer vind? Ach, het is inherent aan de commissies die ik volg. Bij Algemene Zaken ben je nu eenmaal voornamelijk bezig met jaarrekeningen en begrotingen. Daarmee kun je moeilijk de wijk in gaan. En natuurlijk spreek ik tóch heel veel mensen. Momenteel zijn we bijvoorbeeld een open-atelierroute aan het opzetten - een van de punten in ons verkiezingsprogramma was om in Zeeburg iets met kunst te organiseren. We hebben kunstenaars en geïnteresseerde burgers bij elkaar gezocht en zijn samen gaan brainstormen wat we zouden kunnen doen. In het najaar gaan we ons plan inbrengen in de raad. Ik hoop dat het erdoorheen

komt, want zoiets zou ontzettend leuk zijn voor de wijk. Wat me een beetje tegenvalt, is de inzet van veel raadsleden. Een tijdje / geleden bijvoorbeeld was er een vergadering gepland waarop alle partijen samen speerpunten zouden bedenken voor het beleid rond de nieuwe wijk IJburg. Vanuit het C D A waren we daar met twee man naartoe gegaan. Er kwam ook één PvdA'er opdagen, maar verder niemand! Daar ben ik toen erg boos om geworden. Ik denk niet dat ik me voor een volgende periode opnieuw kandidaat stel. Ik zou het wel willen, maar na mijn afstuderen, volgend voorjaar, word ik predikant en ik vind niet dat je als predikant in een deelraad of gemeenteraad kunt zitten. Stel je voor dat je op zondag vanaf de kansel iets zegt en op maandag komt hetzelfde onderwerp aan de orde in de raad. Dat zou toch een lastige situatie zijn. Maar op provinciaal of landelijk niveau zou ik graag iets willen doen in een commissie of bestuur."

Amsterdam voor beginners Geen Nederlandse plaats waar zo veel boeken over zijn geschreven als Amsterdam. Waar beginnen te lezen als je als nieuwkomer wel eens wat meer over die stad wilt weten? In het pasverschenen 'Amsterdamboek' bijvoorbeeld. A! is 'lezen' misschien een te groot woord voor dit plaatjesboek. Anne Pek Amsterdam mag dan voor een grote stad opvallend arm zijn aan pleinen, het bekendste plein van ons land ligt er wél. Iedereen weet hoe het oogt, al is het maar van tv. Dodenherdenking, troonswisseling, koninklijke trouwerijen: hup, daar komt de Dam weer in beeld. De keienvlakte tussen Paleis en 'Kras' lijkt speciaal aangelegd om de Oranjes vanuit hun hoofdstedelijke pied-aterre een mooie paradeerplaats te bieden, maar niets is minder waar. T e n eerste is het Paleis op de D a m namelijk niet gebouwd als paleis maar als stadhuis, ten tweede stond de Dam

het grootste deel van zijn bestaan vol obstakels. Aan de Nieuwe Kerk kleefde een hele batterij aanbouwsels en midden op het plein stonden twee forse panden: op de plek waar nu het Nationaal Monument staat het Commandantshuis, en vlak voor het stadhuis een waaggebouw uit 1565. Jammer dat het in 1808 is afgebroken, dat laatste. Op de tekeningen en schilderijen die het Gemeentearchief Amsterdam ervan in zijn bezit heeft, oogt het namelijk als een sierlijk gebouw uit een stijlperiode die nauwelijks nog vertegenwoordigd is in onze hoofdstad. Een aantal van die afbeeldingen is opgenomen in Het Amsterdamboek,

onlangs op de markt gebracht door uitgeverij Thoth in samenwerking met het Gemeentearchief. Een boek waarin de illustraties centraal staan. Samenstelster Mariëlle Hageman heeft namelijk het Gemeentearchief

recensie en een aantal andere hoofdstedelijke instellingen uitgevlooid op alles wat maar een mooi beeld geeft van Amsterdams geschiedenis. Foto's, tekeningen en kaarten dus, maar ook brieven, notitieboekjes en ander persoonhjk materiaal. Elk archiefstuk kreeg een eigen pagina, plus een kort 'praatje bij het plaatje'. Het resultaat is een lekker bladerboek, dat behalve veel verrassende beelden ook een aantal verrassende weetjes biedt. Ooit gehoord bijvoorbeeld dat je in Amsterdam tot 1811 alleen bur-

gerrechten had als je persoonlijk een eed had afgelegd tegenover de burgemeester? Dat de eerste ook als zodanig gebouwde moskee er pas in 1985 werd opgeleverd? En dat de stad sinds begin vorig jaar 's werelds meest geavanceerde containerterminal heeft? Een sappig feitje voor de VU-bevolking: in de beginjaren van de universiteit kregen de studenten niet alleen college in het VU-gebouw aan de Keizersgracht, maar ook in wat nu theater De Kleine Komedie is. Aan de Binnenamstel dus, tussen Rembrandtplein en Walletjes. Of die nabijheid van kroegen en hoeren de VU toen problemen opleverde, vermeldt Hageman helaas niet. En dat is een probleem dat vaker de kop op steekt als je werkelijk aan het lezen slaat in dit plaatjesboek. Doordat voor elk archiefstuk maar één pagina is uitgetrokken en Hageman vooral geen onwetende lezers lijkt te willen afschrikken, beperkt de tekst zich vaak tot feiten die meer gevorderde Mokumers uit hun hoofd kunnen opdreunen. Bovendien geeft het boek

W:*S^ door de gekozen opzet een wel erg versnipperd beeld van de geschiedenis. Al met al dus vooral een aardige appetizer voor eerstejaars-Amsterdammers. Mariëlle Hageman, Het Amsterdamboek: 1275-2003. Uitgeverij Thoth, 412 biz., € 14,90.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen