Ad Valvas 2004-2005 - pagina 480

M E N S E N

PAGINA 4

AD VALVAS 12 MEI 2005

DE WISSEL

Ondertussen bij de vernissage...

Lijstje Hoe u dat thuis regelt weet ik niet, maar als ik een jaartje ouder word, stuur ik mijn kennissen een e-mail dat ze langs mogen komen. Al mijn goede vrienden weten de datum natuurlijk, want die hebben ze op de wc aangetekend. Op de dag zelf ga ik naar de supermarkt, doe het karretje vol met nootjes, pakken toastjes, wat lekkere kaasjes en een paar kratten bier. Bij de visman koop ik dan nog wat luxe hapjes. Thuisgekomen blijkt dat laatste eigenlijk te weinig voor veel maar vooral veel te weinig voor velen. Om niet als een krent over te komen laat ik dat lekker in de koelkast. Goed voor de afterparty. Nu is de zaak dus jarig, opgericht 20 oktober 1880. U snapt dat het met bovengenoemde voorkennis niet gek was dat ik gevraagd ben om het partijtje mede vorm te geven. We vieren het in mei want dan lengen de dagen lekker en is de kans op zon een stuk groter. Als coördinator van de IDEE-week en ex-barkeeper dacht ik ook wel iets van feestjes te weten. IVIaar vuilwaterputten, milieubekers, gevelgeluidsbelasting, heftruckrijbewijzen, kabelbruggen, rode diesel, artiestendouches en tentamens tijdens de feestweek waren een paar begrippen waarmee ik nog nooit te maken heb gehad. Bij de voorbereidingen van dit lustrum heb ik veel bijgeleerd. Verbazing en verwondering, stress en zweet; de organisatoren hebben het allemaal meegemaakt. Het eindresultaat mag er zijn, vier dagen feest tijdens de VU-parade met fantastische artiesten. We hebben hard gewerkt en er is een prachtprogramma neergezet, 21.000 uitnodigingen zijn verzonden en we hopen op een geweldig feest. Het voelde soms of ïk jaren ouder werd terwijl de VU toch jarig is. Als het binnenplein straks vol staat is dat zo vergeten. Ik beloof alleen met dat ik iedereen na afloop thuisbreng. Eric-Jan Hartstra organiseert voor de Griffioen evenementen: het nieuwjaarsconcert, de IDEE-week en nu dus een deel van de VU-parade.

Christiaan Krouwels

Rachid Larouz zet Geert Wiiders neer als een omgekkeerde imam

... heeft stand-up comedian Rachid Larouz de lachers op zijn hand. "Hoe kun je als imam nu zeggen dat homo's van een flatgebouw moeten worden gegooid?" vraagt hij retorisch. "Toen ze dat schreven, wären er nog helemaal geen flatgebouwen!" Politicus Geert Wiiders is volgens Larouz ook een soort imam, maar dan eentje die alles omdraait. "Zelfs zijn baard staat op zijn hoofd!" De gezette komiek treedt op ter gelegenheid van de opening van de fototentoonstelling Marokko Nederland, toen en nu. De tentoonstelling bestaat uit een gedeelte met oude foto's uit Marokkaanse familie-albums en een deel met werk van hedendaagse kunstenaars. De serie Laden en lossen van Abdellatif Benfaidoul bestaat volgens de fotograag uit "illustraties van wat er in Nederland gebeurt". We zien foto's van een bidkleedje in typisch Hollandse decors, van een gesluierde vrouw die zich probeert te bevrijden van een hand die haar sluier vastgrijpt. Benfaidoul wil er niet veel over kwijt. "Dat laat ik liever aan de kijker over." "Bij de foto's van Abdellatif is het belangrijk dat je als toeschouwer zelf wordt getriggerd", legt zijn vrouw Julie Vegter uit. "Je moet je eigen referentiekaders openbreken en er zelf een invulling aan geven."

Fotografe Lidwien van de Ven, niet bij de opening aanwezig, maakte foto's van Marokkaanse kinderen. Saïda el Gartit kijkt er bewonderend naar. "Dit zijn de straatkinderen zoals ik ze ken.

'Een vrouw probeert zich te bevrijden van een hand die haar sluier grijpt' Zoals dat jochie daar heb ik ze vaak gezien in Marokko." El Gartit werkt bij De Telegraaf, waar de VU vaak advertentieruimte koopt. Ze is van Marokkaanse afkomst maar echt veel weet ze niet van de Marokkaanse geschiedenis en cultuur. De laatste tijd verdiept ze zich er meer in en wanneer ze maar kan, reist ze naar Marokko. VU-student Economie Khalil el H a m o u d i is minder enthousiast over de tentoonstelling. "Dit zijn portretten van mensen, de diversiteit van de Marokkaanse bevolking zie je er niet in terug", aldus El Hamoudi. Liever had hij landschappen

en stadsgezichten gezien. H e i d i Lobato, directeur van filmfestival Africa in the picture, dat in september op zeven plekken in Amsterdam wordt gehouden, vindt de tentoonstelling een "samengeraapt zootje". "Er zit geen richting in, geen gedachte waar ik iets mee kan", klaagt Lobato. Beeldend kunstenaar M o h a m e d B o u y z g a m e is daarentegen zeer gecharmeerd van de portretfoto's die Saïd M a h r o u f maakte van zijn familie. Wie zulke foto's maakt van zijn familie is bezig met de vraag wie hij eigenlijk is, meent Bouyzgame. Mahroef heeft de foto's afgedrukt op transparant textiel. Ze hangen aan draadjes net iets van de wand af, maar volgens Hendriekje B o s m a van het Exposorium is het gewenste effect niet bereikt omdat er niet genoeg licht door de foto's heen valt. Bij de familiefoto's is Tarik Yousif van het uitgaansblad Hallal enigszins in de war geraakt door een foto die hij op een andere tentoonstelling ook meent te hebben gezien. Daar stelde het een zwemmend paartje in Jordanië voor. Hier zijn ze dus Marokkaans. "Ik kan me natuurlijk vergissen", houdt Yousif een slag om de arm. Peter Breedveld

De scriptie is de kroon op je studie. Een schitterend ding dus, maar ook een zware last. In 'eindnoot' vertellen studenten over hun meesterstuk. Deze week Liou Yatnane, die afstudeerde in Multimedia en Cultuur.

Stenen "Mijn opdracht was om een digitale rondleiding te maken voor een archeologische vesting bij de Noord-Spaanse stad LIeida. In het echt is daar niet zoveel te zien, alleen wat stenen. Het idee is om bezoekers een draagbaar beeldscherm mee te geven als ze over de site wandelen. Op het beeldscherm kunnen ze dan zien hoe het er vroeger uitzag. Voor mij was deze opdracht een perfecte mix tussen 'hard' programmeerwerk en de 'zachtere' cultuursector."

Schok

"Het leven in LIeida was absoluut een cultuurschok. De clichés zijn waar: Spanjaarden zijn chaotischer en ze komen vaak te laat. Ook het werktempo ligt lager. Je komt om tien uur binnen op je werk en om elf uur is er koffie. De andere medewerkers waren ook student. Voor

professionele krachten was geen geld. Dat maakte het werk erg fragmentarisch. Ik moest het bijna van de grond af opbouwen. Dat was erg leerzaam, maar het kostte wel veel tijd."

Toren

"De complete rondleiding op beeldscherm heb ik bij lange na niet afgekregen. Het digitale model van een van de torens wel. Je kunt daar mooi op zien hoe de bewoners er in de loop der tijd steeds een stukje bovenop bouwden. Augmented reality heet zo'n model: je bouwt voort op de werkelijkheid die je kunt zien. Tijdens het inlezen heb ik prachtige voorbeelden van augmented reality gezien op de grote archeologische vindplaatsen in Griekenland. Daar hebben ze modellen gemaakt die rekening houden met de hoek waaronder je naar een ruïne kijkt. Maar dat is verschrikkelijk duur, zo veel geld hadden we in Spanje niet."

Tweetalig "LIeida ligt in Catalonië, een regio in het noorden van Spanje. De Catalanen zijn behoorlijk nationalistisch. Soms bleven mensen Catalaans tegen mij spreken, ook als ze wisten dat ik een buitenlander was. Er waren zelfs mensen die vonden dat de begeleidende teksten bij ons project alleen in het Catalaans geschreven moesten worden. Uiteindelijk zijn ze er in het Catalaans en Spaans gekomen. Toen ik na acht maanden terugkwam in Nederland, zat ik helemaal in een Spaans ritme. Mijn vrienden klaagden dat ik ze iaat op de avond een maaltijd voorzette. Maar dat was na een paar maanden weer over." Weimoed Visser Ook met Je scriptie in Ad Valvas? Mail naar redactie@advalvas.vu.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen