Ad Valvas 2004-2005 - pagina 539

B U I T E N L A N D

AD VALVAS 2 JUNI 2005

PAGINA 1 1

Studenten uit Marokko op bezoek

Fez omhelst de VU

Drie Marokkaanse studenten kwamen aligelopen week naar de VU voor het Marokko-congres. Ze vertellen over hun leven in Rabat en Fez.

De studente

dus zo m o d e m zijn we ook weer niet", relativeert ze. Maar haar ouders steunen haar in haar studie en vinden het goed dat ze eerst een goede architecte wil worden en pas daarna aan een gezin gaat denken. Ooit hoopt Hanane een eigen architectenbureau te beginnen. Ze krijgt definitief het stempel m o d e m als Zakaria en Rachid horen dat haar ouders van haar toekomstige man nooit een grote bruidsschat zouden eisen. "Bij negentig procent van de meisjes is dat wel anders", vertelt Zakaria.

"Wat een geweldig gebouw." Architectuurstudente H a n a n e Bouchtalla (26) is helemaal enthousiast over het hoofdgebouw. Tijdens haar eerste buitenlandse reis heeft ze veel foto's gemaakt van Amsterdamse gebouwen: N e m o , Arcam, de Beurs van Berlage. "Als architect moet je veel steden zien. Maar ja, visa krijgen is zo moeilijk", verzucht ze. Hanane droomt ervan gebouwen te ontwerpen waar mensen zich prettig voelen. "Daartoe moet je materiaal en lichtval op de juiste manier combineren", vindt ze. Momenteel is ze bezig met haar scriptie. Die gaat over lichtval in religieuze gebouwen. "In kathedralen staat het licht voor god en de schaduw voor het slechte. In de Arabische bouwkunst wordt de schaduw juist veel positiever gewaardeerd, waarschijnlijk vanwege het warme klimaat", legt ze uit. Hanane studeert in Fez. Ze woont bij haar ouders in een liberale familie, al zou ze die zelf niet zo noemen. "Mijn moeder is huisvrouw.

De Franse socioloog Bourdieu is het grote voorbeeld van Rachid T o u h t o u (30, links op de foto). "Hij was wetenschapper en activist tegelijk", legt hij uit. "Zo zouden alle sociale wetenschappers moeten zijn." Rachid, die in Rabat een master in gender doet, studeerde eerst Engels. Hij werkte twee jaar als leraar in die taal op een schooltje in Zuid-Marokko. Daar zag hij hoe de officiële regels botsen met de praktijk. "Een leraar was boos op een leerling. De leerling vergat door alle emotie Arabisch te spreken en antwoordde hem in het Berbers. Die leraar werd daardoor nog veel bozer." Rachid vindt dat helemaal verkeerd. "Er wordt zo veel talent niet ontwikkeld, omdat wij mensen op het platteland veel te gemakkelijk als achterlijk bestempelen." Sindsdien zet hij zich in voor mensen op het platteland.

We moed Visser

De leraar

De VU organiseerde deze week een congres over traditie en moderniteit in iVlaroldto en Nederland. IMaroldtaanse en Nederlandse wetenscliappers gingen met elkaar in discussie over het spanningsveld tussen traditionele culturen en modep ne ontwikkelingen. Voor het congres nodigde de VU niet alleen gerenommeerde wetenschappers uit, maar ook studenten en jonge wetenschappers. Drie van hen staan hier geportretteerd. Het congres maakt deel uit van de lustrumactiviteiten van de VU. Vorig jaar ging een groep Nederiandse studenten op studiereis naar Marokko, onder leiding van professor Wantje Fritschy. N u werkt hij in een bergdorp ten noorden van Rabat. Als vrijwilliger geeft hij Engelse les, ook schrijft hij een proefschrift over gender issues op het Marokkaanse platteland. Rachid reist constant heen en weer tussen zijn geboortedorp waar hij in het weekend woont, zijn werk als leraar en zijn wetenschappelijke werk aan de universiteit in Rabat. Vrije tijd heeft hij haast niet, maar dat vindt hij niet erg: "Ik realiseer me zeer dat ik tot de happy few hoor: ik had de kans om te studeren en werk nu als leraar. Ik kan me ontwikkelen en wil zoveel mogelijk anderen ook die kans geven." Op het

Marokko-congres won hij de essaywedstrijd met zijn artikel over gender.

De student Zakaria Zakri (25) studeert Engels aan drie instituten: de Mohammed V-universiteit te Rabat, de British Council en het America Centre. Ook schrijft hij een boek over het conflict tussen Palestijnen en Israëliërs. "Ik heb daar een theorie over." Die komt erop neer dat bij conflicten vaak onterecht van een tegenstelling wordt uitgegaan. Conflicten ontstaan eerder als mensen of volken juist op elkaar lijken. "De Israëliërs en de Palestijnen lijken te veel op elkaar in wat ze willen en daarom komen ze er niet uit." Zakaria zoekt een uitgever voor zijn boek, maar dat is moeilijk. Zijn geld verdient hij ondertussen met het geven van privélessen Engels aan studenten, managers en ingenieurs. "Dat verdient meer dan voor de klas staan", lacht hij. Hij woont thuis bij zijn ouders, omdat hij denkt dat hij op de campus heimwee krijgt. Net zo goed gitaar leren spelen als de virtuozen van de Amerikaanse band Hot Tuna vindt hij belangrijker dan een carrière, een goed familieleven ook. Zakaria hoopt ooit een gezin te stichten met iemand van wie hij veel houdt. Hij heeft nog niemand op het oog. "Bovendien weet ik niet hoe ik ooit het geld voor de bruidsschat bij elkaar krijg en aan een huis moet komen", piekert hij.

Charles Groenhuijsen ziet wel iets in Amerikaans onderwijssysteem

'Meedogenloze selectie werkt' Journalist Charles Groenhuijsen was dertien jaar c o r r e s p o n d e n t in A m e r i k a . T e r u g b l i k k e n d schreef hij ' A m e r i k a n e n zijn n i e t gek'. D a a r i n een hoofdstuk over de keiharde c o m p e t i t i e in h e t A m e r i k a a n s e o n d e r w i j s . D e z e w e e k in d e b o e k h a n d e l , h i e r vast e e n voorproefje.

Afvalrace "Amerika is het land van 'goed, beter, best'. Je bent pas goed als je de beste bent. Zolang anderen beter zijn, moet je buffelen, ook al leidt dat tot stress, angst en wanhoop. De afvalrace naar succes begint al in de wieg. Soms bijna letterlijk. Hoe rijker de ouders, hoe vroeger de gekte losbarst. In steden als New York, Boston, San Francisco en Los Angeles gaan kinderen van twee en drie jaar oud al naar zeer dure privé-peuterzalen, omdat die toegang bieden tot een even exclusieve kleuterschool en daarna lagere school. Want die school leidt weer tot een hoogstaande middelbare school. Hoe vroeger je een kind voorsorteert voor de absolute top, hoe beter. Dat het per jaar

tussen de vijftien- en twintigduizend dollar kost, telt in deze kringen niet."

D a n zeg je minder makkelijk: 'Het valt een beetie tegen; ik kap er mee.'"

Landelijke lijsten

Individuele aanpak

"Hoe beter de imiversiteit, hoe groter de kans dat je wordt afgewezen. Harvard, Yale en Princeton wijzen 85 tot negentig procent af. Ze nemen alleen de best gemotiveerde bollebozen. Een universiteit heeft er belang bij dat haar smdenten het goed doen. Want alleen dan blijven die universiteiten hoog op de landelijke lijsten staan."

"Gezien de enorme kosten van hoger onderwijs lijkt de Amerikaanse benadering niet onredelijk. In Nederland eigenlijk nog meer dan in de VS, want in ons land worden de opleidingen bijna helemaal uit belastinggeld betaald. En in de VS betalen ouders zelf de collegegelden, die oneindig veel hoger zijn dan in Nederland. Het is weer zo'n voorbeeld van het fundamentele cultuurverschil: de individuele tegenover de collectieve aanpak."

Wereldtop "Die meedogenloze academische selectie heeft tot gevolg dat Amerikaanse universiteiten al jaren tot de wereldtop behoren. Tijdens de studie zijn er bijna geen uitvallers. Een Amerikaanse universiteit zal er alles aan doen de studenten die eenmaal binnen zijn ook naar de eindstreep te brengen. Kom daar eens om in het Nederlandse model waar algauw veertig procent uitvalt. Het maakt ook wel verschil als je per jaar 25 duizend dollar collegegeld hebt betaald.

Familiebanden "Alumni, vroegere studenten van de universiteit, zijn een onmisbare bron van inkomsten. LandeUjk gaat het elk jaar om vele miljarden dollars aan giften. Er is natuurlijk een wurgend dilemma voor de universiteit waar zich rijke, maar matig getalenteerde studenten melden. Geeft een rijke pa of ma volgend jaar weer zo

ruimhartig als zoon of dochter net is afgewezen? Vast niet. Een universiteit koestert daarom de banden met deze families, die soms generaties teruggaan. Dat gooi je niet zomaar weg."

Vriendjes "President Bush weet er alles van. Hij was bepaald geen uitblinker en mocht toch naar Yale. Zijn grootvader was senator van Cormecticut, zijn vader een succesvol zakenman en kandidaat voor de senaat. Dat hielp. De jonge Bush bofte dubbel, want kort daarop werd die voorkeursbehandeling op Yale afgeschaft. Maar daarover ontstond vervolgens zoveel tumult dat die een paar jaar later weer in 'ere' hersteld werd. Opvallend is dat Bush nu tegen voorkeursbehandeling is. 'Toelating moet op basis van prestaties.' Het is maar goed dat die regel niet gold toen hij jong was, dan was nu vast iemand anders president van Amerika geweest." (HOP) Charles Groenhuijsen, Amerikanen zijn niet gek: Een persoonlijk journaal. Uitgeverij Balans, 254 biz.. € 16,50

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen