Ad Valvas 2004-2005 - pagina 94

PAGINA 6

A R B E I D S

I V I A R K T / H U I S V E S T I N a

AD VALVAS 7 OKTOBER 2 0 0 4

Doe mij ook zo'n baan! Daar sta je dan, als kersverse BK'er of CW'er. Pracht van een bul, maar geen werkgever die op je zit te wachten. Sociale Wetenschappen organiseerde vorige week een bijeenkomst voor slachtoffers-in-spe. Ervaringsdeskundige Daphne Lontjes ging erheen en huiverde mee. Daphne Lentjes Twee weken geleden schreef ik in mijn column op de achterkant van deze krant over het 'zwarte gat' na je afstuderen. Zelden zo veel reacties gehad. Ik werd zelfs in de lift aangesproken door een groep meisjes van Sociale en Culturele Wetenschappen, die me vertelden hoe herkenbaar ze mijn verhaal vonden. Blijkbaar is het een gangbaar beeld: je bent jong, ambitieus, academisch opgeleid, je wilt dolgraag de arbeidsmarkt op, maar wat kun je eigenlijk? "Ik weet alleen maar nutteloze dingen", zei een van de meisjes in de lift. "Waar heb ik in godsnaam vier jaar voor gestudeerd!?" Zou het bij Sociale Wetenschappen en Letteren nou erger zijn dan bij de andere faculteiten? Het werkt in ieder geval vast niet in je voordeel als je bij het arbeidsbureau komt aanzetten met de mededeling dat je zoiets vaags hebt gestudeerd als C O M , BO, MVB of hoe de opleidingen bij Sociale Wetenschappen allemaal mogen heten. Gelukkig zorgde faculteitsvereniging E O S afgelopen donderdag m vE90 voor wat Hcht in de duisternis, in de vorm van de eerste bijeenkomst Studie tn perspectief: een 'arbeidsonëntatiebijeenkomst' voor studenten B C O , BK en C W (ofte-

wel Beleid, Communicatie en Organisatie, Bedrijfskunde en Cultuurwetenschappen).

Kwestie van geluk

'Als het alleen gaat om enthousiasme en ervaring, waar studeren wij dan voor?'

Op de bewuste avond komen vier alumni, afgestudeerd in de richting Beleid en Organisatie, vertellen over hun werkervaringen en het verband met hun studieachtergrond. Zo is er een mevrouw van K P M G , iemand van Verkeer en Waterstaat, een projectmanager van de Stichtmg Weten, én een promovendus. Veelbelovende opstelling, maar heb je als student nou iets te schaften met de succesverhalen van oud-studenten? Niet altijd. Want alle tips en bemoedigende woorden ten spijt, blijkt in vE90 toch dat wie een leuke baan wil eigenlijk vooral geluk moet hebben. Zo vertelt de eerste spreker, Brigitte Cardous, luchtigjes hoe ze bij Verkeer en Waterstaat is terechtgekomen: haar tweede scriptiebegeleider werkte daar, vroeg of ze interesse had, en zij dacht: waarom niet. Maar nog geen vijf minuten later gaat het over de bezuinigmgen bij de overheid, die ervoor hebben gezorgd dat het tegenwoordig bijna onmogelijk is om er aangenomen te worden. Mooi is dat. Wat hebben we dan nog aan haar tips als "denk vooral goed na over wat je kunt en wilt"?

gaat, kun je alles. Ja zeg, wordt er gemord in de zaal, als het alleen aankomt op enthousiasme en praktijkervaring, waar studeren wij dan voor? Een meisje roept: "Ik studeer Communicatiewetenschappen en ik heb nooit een persbericht leren schrijven!" "Gebruik je stage dan goed", raadt Pouwer aan. "Die is afgeschaft", antwoordt het meisje. Zijn de studies bij SW echt zo ver van de werkelijkheid verwijderd? In de pauze klaagt Marjolem Blaauboer (22, vijfdejaars Maatschappelijke Vraagstukken en Beleid) dat ze niet echt het idee heeft dat ze iets met haar studie kan, "behalve papers schrijven". Mara Schoots (21), van de persberichten, vat samen: "Het probleem is dat je wordt opgeleid tot wetenschapper, terwijl maar vijf procent van de studenten uiteindelijk in de wetenschappelijke wereld terechtkomt." Goed punt, maar je kunt het ook omdraaien: als je geen wetenschapper wilt worden, kun je toch beter een hbo-opleiding doen?

Wie echt wil, kan alles

Niks suf en stofiQg

Nee, dan is het verhaal van de tweede spreker, Wendy Pouwer van de Stichting Weten, bemoedigender. Pouwer, een opvallende verschijning door haar korte rechtopstaande haar en kolossale rode bril, is projectmanager van de Weten Week, die jongeren tussen de acht en zestien jaar moet enthousiasmeren voor wetenschap en techniek. Vol vuur vertelt ze over haar passie voor het vak en het belang van een goed netwerk. Haar boodschap is duidelijk: als je er echt voor

Een van de mensen die na de opleiding Bestuur en Organisatie wél wetenschapper wilden worden, is Zeger van der Wal. Hij is de vierde spreker van de avond, en is bezig te promoveren op het onderwerp 'integriteit in bestuursorganisaties'. Van der Wal doet volop zijn best om zijn baan niet suf en stofBg over te laten komen. Vrijheid! Ruimte voor eigen ontwikkeling! Eindelijk écht de diepte in! En het salaris, dat is de afgelopen jaren ook enorm verbeterd hoor.

Veel succes heeft hij niet. Paul van der Putten en Olivier de Leeuw, allebei tweedejaars B C O , vertellen na afloop dat ze het best een leuk praatje vonden, maar dat ze toch echt wel het bedrijfsleven in willen na hun studie. Waarom ze dan een wetenschappelijke opleiding doen? "Nou", antwoordt Paul na enig nadenken, "daar denk ik eigenlijk nooit over na. Ik studeer gewoon om een baan te krijgen." Waarschijnlijk het soort baan als van de dame die vóór Van der Wal aan het woord was. Het verhaal van Marjan Mol over haar brede cv (van ziekenhuismanager tot studente Beleid en Bestuur) en de manier waarop ze bij K P M G terechtgekomen is (alweer met via weloverwogen stappen, maar doordat ze voor de grap had gesolliciteerd op een baan waar haar man een half jaar eerder voor was afgewezen), gaat er bij de aanwezigen in als koek. Maar na afloop steekt een meisje achter in de zaal haar hand op en vraagt schuchter: "Heel indrukwekkend wat u allemaal gedaan heeft, maar is dat zeg maar ook nog te combineren met een gezinsleven?" Ze krijgt een antwoord waarin het woord 'werkcultuur' de boventoon voert. Marjan Mol heeft geen kmderen.

Beproefde adviezen? Mooi initiatief van E O S , deze avond, maar of studenten er echt bij gebaat zijn valt te betwijfelen. De sprekers strooiden gul met adviezen waar ze zich zelf niet aan hielden. H e t beeld dat blijft hangen, is dat van vier afgestudeerden die geluk hebben gehad. Zo legt een meisje uit het publiek aan promovendus Van der Wal uit dat zij ook graag wil promoveren, maar dat er veel meer belangstellenden zijn dan plaatsen. "Zorg dan dat je tijdens je studie uitblinkt", raadt hij haar aan. "Bijvoorbeeld door een student-assistentschap." Maar heeft hij dat zelf ook gedaan? Nee. Hij kende gewoon de juiste mensen.

Kamerbureaus: de ene komt, de ander gaat W o n i n g b o u w v e r e n i g i n g D u w o gaat k a m e r z o e k e n d e n volgend jaar e e n h a n d j e h e l p e n . N i e t d o o r m e e r w o n i n g e n te b o u w e n , m a a r d o o r particuliere k a m e r s v o o r ze te z o e k e n . D u w o v e r w a c h t er veel v a n . V r e e m d , w a n t h e t A S W is o n l a n g s g e s t o p t m e t zijn k a m e r b u r e a u . W a t is er a a n d e h a n d ? "Veel van het aanbod dat bij ons binnenkwam, was van mensen die te veel huur voor te kleine kamers willen", vertelt Shirley van Acker, consulent en voormalig coördinator Kamerbureau ASW. Voor de zomer is het Amsterdams Steunpunt Wonen gestopt met het bemiddelen van kamers van particulieren. Van Acker: "Wij volgenden heel strikt de ofiScièle criteria voor de grootte en de pnjs van

kamers. In 1999 hebben we nog 55 van de 156 aangeboden kamers kunnen bemiddelen. In 2003 waren er nog maar twaalf van de 173 geschikt. Halverwege vorig jaar, na de halfjaarrapportage, zagen we in dat we moesten stoppen. In totaal hebben we in 2003 193 uur besteed aan ons Kamerbureau, wat 4795 euro heeft gekost terwijl we maar twaalf kamers bemiddeld hebben. Z o ' n groot bedrag voor iets wat zo weinig oplevert, dat is schrijnend. Dat kunnen we ook op een andere manier besteden. N u leveren we nog wel de dienst; het SRVU Kamerburo houdt op donderdagavond spreekuur bij ons." Terwijl het ASW stopt met bemiddelen, ziet Duwo Amsterdam er juist een groeimarkt in. De van oorsprong Delftse woningbouwcorporatie wil in juni 2005 beginnen met een grootscheep-

se actie om particuliere verhuurder te werven. "Zes weken lang zie je ons dan overal: in Het Parool, de Volkskrant en alle buurtblaadjes", vertelt Heleen Vreese, vestigingsmanager van Duwo Amsterdam. "Daarna hopen we genoeg kamers te hebben om in augustus en september te verhuren." Kamers die aan de puntentelling voldoen, benadrukt ze. Maar vist Duwo daarmee met vooral in dezelfde vijver als de twee kamerbureaus die nu al in Amsterdam actief zijn, die van de SRVU en de ASVA? "Wij willen andere verhuurders aanboren", antwoordt ze. "Wij willen mensen aanspreken die best een zakcentje willen verdienen, maar eigenlijk huiverig zijn. Zo garanderen we dat we bemiddelen als er problemen met de huurder zijn. Als dat niet lukt, bieden we de student vervangende woonruimte aan. Ook lichten we men-

sen voor over de invloed van deze inkomsten op de belasting en hun huursubsidie. Zo worden mensen minder angstig om te verhuren." Sinds 1995 houdt Duwo al kameracties in Delft en D e n Haag. Vreese: " D e eerste keer kregen we vijfhonderd nieuwe verhuurders, de jaren erna ongeveer honderd per jaar. T o c h een toren van studentenkamers." Vreese vindt het erg belangrijk dat er in Amsterdam niet te veel loketten voor potentiële huurders en verhuurders zijn. "Als je als student hier gaat zoeken, krijg je een paginalange lijst met verhuurders. Het is niet onze bedoeling dat je een kamer misloopt doordat je bij één adres vergeten bent te vragen. Daarom zullen we de meeste kamers van particuliere verhuurders via het kamerbureau van de ASVA en onze website verhuren." (FB)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen