Ad Valvas 2004-2005 - pagina 108

AD VALVAS 14 OKTOBER 2 0 0 4

M E N S E N

PAGINA 4

Ondertussen bij de promotie. J^"?'V

Rolstoel ,"De lift naar het restaurant!", bijt de man vanonder zijn zwarte Hazes­hoed me toe. Vriendelijk is anders, maar van de hele dag in een rolstoel zou ik ook niet vrolijk worden. Op de VU word je als gehandicapte blijkens een ingezonden brief in Ad Va\vas van de ene werkgroep naar de andere com­ missie gestuurd, bij de ingang van de Griffoen hebben we zo'n handige automatische deuropener waar ieder­ een zijn fiets tegenaan zet en het bescheiden bordje achter in een auto onderweg naar mijn werk met het ver­ zoek een meter afstand te bewaren voor het uitladen van de invalidenwa­ gen doet ook een hoop ellende ver­ moeden. Kortom, ik denk: laat ik me eens inzetten voor mijn medemens en kijk om me heen, in de hal van het hoofdgebouw. Daar misschien? Ik wijs op de lift bij de uitgang van de mensa. "Niet naar beneden", snauwt hij. Jammer. En die open liftconstructie naar college­ zaal KC­07 dan? "Tot halverwege, dan gaat het verder met een trap." Ik bied aan het even aan de portier te gaan vragen, maar mopperend dat hij het zelf wel uitzoekt rijdt hij al weg. Een dag later komt beneden in het restaurant een dame vrolijk in een rolstoel aanrijden. Hoe ze hier geko­ men is? Gewoon, via de lift bij de uit­ gang. Heb ik me wéér voor een invaliden­ karretje laten spannen. Toen ik in de begintijd van mijn studie op Uilenstede woonde, vroeg het naburi­ ge centrum voor gehandicapten Amstelrade vrijwilligers om bewoners naar hun wekelijkse ontspannings­ avond in de sporthal te brengen. Dat leek me wel een menslievende bezig­ heid. IVlijn bewoner had er blijkbaar zin in, want hij zat al grinnikend in zijn wagen toen ik hem kwam opha­ len. Ik heb me ooit laten vertellen dat ongecontroleerd lachen iets met de handicap te maken kan hebben. De wagen reed zwaar, loodzwaar. Toen we na een kwartier duwen ein­ delijk de sporthal bereikten, ging het gegrinnik over in gehinnik. Hij rolde bijna uit zijn stoel. "Stonogopandrem', dacht ik te ver­ staan. Die had tenminste nog lol met zijn rolstoel, wat van de hoed in het hoofdgebouw niet gezegd kan wor­ den. Dick Roodenburg is publiciteitsme­ dewerker bij het Cultuurcentrum VU, Griffioen.

JIB "imiii ^.,i.v^c.^^..a^:s^.>,M»A!>g. ^ A

Pedel Barbara Zegveld legt promovendus René de Reuver (links) en paranimf Klaas Dunnink uit hoe de ceremonie z ­ ^£.^. .w.^apen

...grapt Martien Brinkman, decaan van Godgeleerdheid, dat hij er door pedel Barbara Zegveld "streng doch vriendelijk" op is gewezen dat hij een vaste formule is vergeten uit te spre­ ken. "Anders gaat het altijd goed, maar hij was gegre­ pen door het onderwerp", vertelt Zegveld na afloop van de ceremonie. Als pedel is zij ervoor verantwoordelijk dat alle rituelen rond een pro­ motie goed verlopen. Twee uur eerder is ze al begonnen met het rege­ len van alle kleine onderdelen die noodzakelijk zijn om van een doctorandus een doctor te maken. Het is dinsdag 5 oktober en René de Reuver zal zo zijn proefschrift verdedigen. Op de tafel in de Forumzaal legt Zegveld de ketting klaar die decaan Brinkman gaat dragen. Er zijn twee exemplaren van deze zware, oude kettin­ gen. De ene is in het bezit van rector Sminia, de ander wordt gebruikt bij promoties. Waimeer de decaan van de faculteit van de promovendus die ketting omheeft, is hij 'rector'. "Volgens mij geldt dat niet voor andere mensen die die ket­ ting omdoen", zegt Zegveld. Naast de ketting legt ze ook een pen, een belle­ tje en het boek waar kersverse doctoren hun handtekening in zetten klaar. Met het belletje

wordt de pedel naar de forumzaal geroepen want zij mag, net als alle andere buitenstaan­ ders, niet aanwezig zijn wanneer daar door de hoogleraren overlegd wordt. "Zijn ze er nog niet?", vraagt Zegveld aan de gastvrouwen bij het auditorium. Het is vijf over half twee, de promotie begint om kwart voor

'Een cadeau aanbieden in de zaal? Dat is tegen het protocol' twee en er is nog geen hoogleraar te zien. "Ik maak me wel zorgen. Meestal zitten ze er al om kwart over een." Dus belt ze de secretaresse van de faculteit om de heren tot spoed te manen. Dan moet ze weer door, naar het belangrijkste deel van haar werk; het geruststellen en begelei­ den van de promovendus. In een klein hokje, bijgenaamd het zweetkamertje, zit De Reuver al te wachten met zijn paranimfen Klaas Dunnink

en Jacob Haitsma. Zegveld legt uit waar De Reuver moet staan, waar hij een glaasje water kan vinden en wat de precieze formules zijn die hij moet voorlezen. Vlak voor de promotie ­ de zaal is inmiddels vol­ gestroomd ­ wordt Zegveld aangesproken door gastvrouw Lidia de Leeuw. Ze vertelt dat iemand heeft gevraagd of na de plechtigheid iedereen kan blijven zitten omdat hij dan een cadeau wil aanbieden. "Dat mag niet", zegt de pedel gedecideerd. "Dat is tegen het protocol. Een cadeau aanbieden kan tijdens de receptie na afloop." Dan is het zover. Zegveld klopt op de deur van het zweetkamertje en vraagt De Reuver en zijn paranimfen of ze er klaar voor zijn. Gezamenlijk lopen ze naar het auditorium. De Reuver gaat achter het katheder staan en 'rector' Brinkman opent de vergadering en vraagt of hij gereed is. "Ja", zegt De Reuver en even kijkt hij aarzelend naar de pedel. Zij wijst naar zijn tekst. De pro­ movendus herneemt zich en begint aan zijn ver­ haal over Eén kerk in Meervoud, een theolo­ gisch onderzoek naar de ecclesiologische waarde van pluraliteit. Floor Bal

De scriptie is de kroon op je studie. Een schitterend ding dus, maar ook een zware last. In de nieuwe serie 'eindnoot' vertellen VXJ­studenten over hun meesterstuk. Deze week Adriana Zekveld (23), studente Psychologie.

Taalgebied "Uit mijn scriptie is gebleken dat het hoger taalge­ bied in de hersenen als eerste actief wordt bij het luisteren naar zinnen. Het is een onderzoek dat ik in samenwerking met de polikliniek Audiologie van het VUmc deed. De proefpersonen lagen daarbij in een fMRI­scanner met een koptelefoon op. We lie­ ten ze ruis horen met daarin zinnen als 'de bal vloog over de schutting'. De ruis was steeds even hard, maar het geluidsniveau van de zinnen vari­ eerde. Achteraf lieten we ze een test doen om te kijken of ze nog iets verstaan hadden."

Hersenactiviteit "Tot onze verbazing was er zelfs nog hersenacti­

viteit als de zinnen twintig decibel zachter waren dan de ruis ­ bijna niet meer waar te nemen. Blijkbaar hoorden de proefpersonen dan toch nog iets in de ruis, waar ze iets van probeerden te maken om later het juiste antwoord te kunnen geven. Daar kwam die activiteit van. Maar de con­ troletest ­ ze moesten dan uit vier zinnen de juiste kiezen ­ maakten ze dan niet meer goed."

Plaatjes kijken "De psychologie kent een lange traditie waarbij plaatjes heel kort aan proefpersonen worden getoond om te kijken wat er wordt opgepikt. Bij geluid wordt dat nog niet veel gedaan. Er is maar weinig samenwerking tussen Psychologie en Audiologie."

Tijd "Hiervoor heb ik al een andere scriptie geschreven ­ ik heb ook de afstudeerrichting Neuropsychologie gedaan. Ik ben ongeveer een jaar geleden begon­ nen met de opzet van deze tweede scriptie. In mei ben ik gestart met schrijven. Uiteindelijk heeft het wel langer geduurd dan ik had gedacht. Maar dat geeft niet, want daardoor heb ik dingen wel kunnen verbeteren. En dat is niet voor niets geweest. Vorige week heb ik mijn cijfer gehad; een acht. En ik kan promovenda worden bij Audiologie, aan het VUmc." Floor Bal Ook met je scriptie in Aö Valvas? IVIail redactie@ advalvas.vu.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen