Ad Valvas 2004-2005 - pagina 127

AD VALVAS 2 8 OKTOBER 2 0 0 4

R E P O R T A G E

Parkeerplaatsen in overvloed, ramen die open kunnen en een intercityverbinding met Amsterdam. Het is goed toeven in Zwolle, vinden de VU-medewerkers die pionierswerk verrichten op Windesheim. Tekst: Floor Bal. Foto's: Herman Engbers Pioniers zijn ze, daar op Windesheim. Vraag aan willekeurige medewerkers van de VU-opleidingen in Zwolle hoe het is om er te werken en ze komen allemaal met dat woord. Terwijl Zwolle toch weinig weg heeft van onontgonnen land. En Windesheim zelf ook niet meer. D e afgelopen tien jaar zijn de gebouwen van de hogeschool, die eerst nog tussen de weilanden stonden, volledig ingebouwd door woningen aan de ene en kantoorgebouwen aan de andere kant. Eenzaam hoeven de VU-medewerkers zich daar in den vreemde ook niet te voelen. In Zwolle volgen 15.000 studenten 47 verschillende opleidingen en daarbij verschaffen ze werk aan zo'n twaalfhonderd mensen. De afstand naar Amsterdam is eveneens te overzien. Windesheim ligt zo'n tien minuten lopen van het station, waar twee keer per uur een intercity naar de hoofdstad vertrekt. Een u u r en een kwartier later ben je al op AmsterdamZuid/WTC. Toch zijn er momenten dat Amsterdam ver weg is Bijvoorbeeld warmeer Jan van den Belt, part-

time docent Bestuurlijke Informatieverzorging, op vnjdagochtend een mailtje krijgt dat zijn studenten een u u r later geacht worden een plenair college te volgen in Amsterdam. Of wanneer zijn collega Jon Bergsma een pnnter wil regelen, maar er van de dienst I C T geen krijgt omdat zijn opleiding niet op de lijst van Windesheim staat. Even op en neer naar Amsterdam voor een printer is ook wat overdreven.

Vijf docenten en een secretaresse,

daaruit bestaat de postdoctorale VU-opleiding Accountancy op Windesheim. Elke vrijdag komen 28 eerstejaars en 25 tweedejaars colleges volgen zodat ze naast hun werk hun graad kunnen halen. D e docenten delen hun werkruimtes met de drie vaste medewerkers van de Zwolse afdeling van Bedrijfswetenschappen en de communicatiemedewerker van Aard- en Levenswetenschappen die de voorlichting doet van de meuwe VU-studie Gezondheid en Leven die volgend jaar m Zwolle van start gaat. Veel is het niet; twee stukjes gang op de eerste verdieping van het F-gebouw. Vier kantoren, een computerzaal, één vaste collegezaal en een bahe waar studenten hun vragen kunnen stellen. Op vrijdagmiddag twaalf u u r staat het bij die balie vol met accountancy-studenten die voor hun college nog even iets willen weten. De wachtenden lezen de Ad Valvas. Die ligt hier in grote stapels om de band met de V U te vergroten.

Naast drie vaste medewerkers heeft

Bedrijfswetenschappen op Windesheim ongeveer twintig docenten die af en toe uit Amster-

PAGINA 7

dam overkomen om college te geven. Daar wordt wel eens over gemopperd, vertelt Marjan Trompetter, docente Organisatiekunde en de Zwolse onderwijscoördinator Bedrijfswetenschappen. D e reistijd bevalt niet iedereen, evenmin als het feit dat docenten een college voor de tweede keer moeten geven. Wie denkt dat de vaste medewerkers ongelukkige ballingen uit de randstad zijn, heeft het mis. Trompetter was zelf al enkele jaren geleden naar Elburg verhuisd en werd daarom voor deze baan gevraagd. E n projectieider en studieadviseur Floor Alles solliciteerde juist op de functie omdat ze graag uit Amsterdam weg wilde. Ook communicatiemedewerker Afke Blanksma, die ongeveer één dag in de week naar Windesheim komt, is op bekend terrein. Als Windesheim-studente Journalistiek woonde ze drie jaar in Zwolle. Over de faciliteiten in Zwolle is iedereen enthousiast. Jan van den Belt roemt de goede parkeergelegenheid en het feit dat hij op weg erheen haast geen files tegenkomt. Ook is hij blij met de moderne lokalen in het nieuwe gebouw sommige lokalen op de V U lijken volgens hem meer op pijpenlaatjes. En, bijzonder voor VU'ers: op Windesheim kurmen de ramen open. Negentien tweedejaars en dertig eerstejaars volgen bij Bedrijfswetenschappen hun colleges. Eind vorig studiejaar bleek uit een onderzoekje dat de tweedejaars zich honderd procent VU-student voelen. Ze ondernemen veel met elkaar en gaan regelmatig met de groep naar Amsterdam. Het groepje eerstejaars dat aan een tafel op het

begin van hun college zit te wachten, valt stil als naar hun VU-gevoel gevraagd wordt. Desiree Dijkstra (18) voelt zich niet echt VU-studente doordat ze alles via Windesheim doet. Maar dat vindt ze niet erg. Omdat ze in Lelystad woont, is ze bij beide vestigingen gaan kijken. Maar Zwolle leek haar gezelliger dan Amsterdam. Meer een middelbare school, zodat de overstap niet zo groot zou zijn. Mede-student Rajiv Bartol (19) komt uit de buurt van Zwolle. O p advies van zijn vader koos hij voor de kleinschaliger vestiging, waar hij alle docenten direct kan aanspreken. A f e n toe wordt de afdeling Bedrijfswetenschappen vergeten door de collega's in Amsterdam. Daar is men soms kritisch over de fusie met Windesheim en dat straalt ook af op de Zwolse afdeling. Jammer, vindt Marjan Trompetter. Want als je iets wilt opzetten, is het vervelend als je niet door al je collega's gesteund wordt. Zeker als de studenten wel enthousiast zijn, en hun resultaten goed. De medewerking tussen de VU-mensen en Windesheim loopt over het algemeen soepel. Hogeschooldocenten willen met plezier colleges geven, de afdeling Voorlichting doet ook graag dingen voor de VU-collega's. Floor Alles kreeg haar eerste jaar meteen een kerstpakket van Windesheim. Ze zitten wel op een eilandje, meent Trompetter, maar niet in vijandig gebied. Waar een kolonie gesticht wordt, ontstaat een mix tussen de lokale gebruiken en de meegenomen cultuur. Pioniers zijn ze daar in Zwolle, maar vooral ook zijn ze kolonisten.

Noedelslobber uit eigen keuken J a p a n s is h i p m a a r d u u r . T e n z i j je naar de fastfood-Japanner gaat. Of, b e t e r n o g , zelf J a p a n s k o o k t . Hoewel...

Anne Pek Barcelona heeft er geen, Parijs heeft er geen, zelfs culi-minded Berlijn doet nog zonder. Nee, dan Amsterdam. Daar ging deze zomer zelfs een tweede vestiging open. O m de hoek van de VU nota bene, in het World Trade Center. We hebben het over de hippe noodk bar Wagamama, ook wel de McDonald's onder de Japanners genoemd. Voor € 7,75 heb je bij deze internationale keten al een kom moyishi soba en daarmee kun je er ook als

student gaan eten zonder meteen je leenbedrag te hoeven verhogen. Terwijl je er toch echt beduidend beter eten krijgt dan je van een fastfoodtent zou verwachten. Maar zelf koken is altijd nog het goedkoopst. Mooi dus dat de keten nu zijn beste recepten gebundeld heeft m het Wagamama kookboek. Dat kost weliswaar meer dan twee kommen noedelslobber, € 19,95 om precies te zijn, maar dan heb je ook wat. Behalve een stoet recepten met kwijl trekkende menufoto's bijvoorbeeld een lange woordenlijst die je leert wat gan, rniso en wakame is, welke soorten noedels er zijn en dat je sake ook door sherry kunt vervangen, plus een uitvoerig inleidend hoofdstuk over de geheimen van de Japanse keuken. Dat hoofdstuk maakt overigens wel

meteen duidelijk dat we hier niet met een basaal studentenkookboek a la de roemruchte Blueband-ringbandreeks te maken hebben. Je leert er bijvoorbeeld uit dat een beetje kok toch wel zelf zijn bouillons trekt. Een kilo kipkarkassen en 350 gram varkensbotten

recensie heb je daarvoor nodig, plus vier uur kooktijd. Maar wie haast heeft, mag het gelukkig ook met kippenbouillontabletten doen. Wel "van een goede kwaliteit", voegt de schrijver toe. Verder zijn volgens hem lakwerkkommen weliswaar niet onmisbaar, maar

wel erg handig wanneer je vaker ramen (gevulde bouillons) eet; ze worden namelijk aan de buitenkant niet heet, zodat je ze zonder je vingers te branden naar je mond kunt brengen om dat wat zich met met eetstokjes laat oppakken gewoon naar binnen te slurpen. "Ze zijn wel vrij duur", meldt de schrijver eerlijk. Laat je er niet door afschnkken. Ook lakwerkkomlozen kunnen smullen uit dit boek. En als je de ingrediënten bij een van de vele allochtone winkels in de stad koopt, houd je je maaltje lekker goedkoop. Voor de echte foodie biedt vooral het laatste hoofdstuk nieuws. Daann onthult Wagamama namelijk het geheim van zijn curieuze, hypergezonde sapjes. Wat te zeggen van een mix van ananas, watermeloen en sinaasappel

wagamama met koriander en chilipeper? Of van appels en bleekselderij met een paar takjes munt? Oké, daar heb je wel een sapcentnfuge voor nodig. Maar op mtemet vind je die tegenwoordig al voor 25 euro... Hugo Arnold, Het Wagamama kookboek. Uitgeverij Fontaine, 192 biz, € 19,95

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen