Ad Valvas 2004-2005 - pagina 165

AD VALVAS 1 1 NOVEMBER 2 0 0 4

A R B E I P S M A R K T

Uh

/

R E C E N S I E

PAGINA 5

lHfc*t5^f

(Xt k^ jMk AèjikimdM IUL ­but iuL

Sollicitatie mythes

if­,

Handig hoor, zo'n bibliotheek vol boeken die vertellen hoe je moet solliciteren. Maar op sommige punten hebben ze gewoon ongelijk. VU­experts vertellen hoe de werke­ lijkheid is.

1>

F oor Ba

NICO den Duik

Misverstand

Schrijf de perfecte brief Het schrijven van een sollicitatiebrief zou in Guantanamo Bay ingezet kunnen worden als martelwerktuig. Uren zit je te zwoegen op per­ fecte zinnen die de ontvanger van je kwaliteiten overtuigen. Niet nodig. "Ik kijk meteen naar het cv", vertelt Erik Boer, hoofd van de dienst Commvmicatie aan de VU. "Daarna lees ik pas de brief, want die zegt meestal weinig. Iederéén noemt zichzelf enthousiast. Als iemand schrijft 'Ik zag deze vacature in de krant en dacht dit is de baan van mijn leven' dan is dat totaal niet geloofwaardig."

Cliché

Zorg datje opvalt N u de arbeidsmarkt krap is, komen er op één vacature soms honderden brieven binnen. Goedbedoelende mensen zullen je adviseren om te zorgen dat je brief opvalt. Een slecht idee, vindt Henny Janssen, die cursussen Solliciteren geeft bij het Centrum voor Loopbaan en Studie. "Mensen denken dat ze heel origineel moeten zijn door een groot lettertype te gebruiken of een creatieve brief te schrijven. D a t kan bij een creatief bedrijf aanslaan, maar het kan er ook voor zorgen dat je brief negatief opvalt." Zo werd een zwaar geparfumeerde open sollici­ tatie die ooit naar een lokale zender werd gezonden, door de secretaresse meteen in de vuilnisbak gegooid.

Tevergeefs

Doe open sollicitaties N o g zo'n klassieker; schrijf open sollicitaties aan bedrijven waar je wilt werken. Goed, er zijn mensen die zo aan een baan komen. Maar uit een onderzoek onder pasafgestudeerden bij Sociale Wetenschappen blijkt dat slechts 8,5 procent een baan vindt via een open sollicitatie. T e r vergelijking: 20,3 procent werd voor een baan gevraagd. Erik Boer: "Ik lees zulke brieven altijd wel en iedereen krijgt netjes een ontvangstbevestiging. Daarna gaat h u n brief in een map. Maar als ik maanden later een vacature heb, kijk ik daar niet meer in. En het gebeurt zelden dat iemand nét een brief stuurt op het moment dat je hem of haar nodig hebt. Zelf heb ik nog nooit zo'n voltreffer meegemaakt."

Irritant

Bel eerst even Altijd het bedrijf waar je gaat solliciteren, bellen om wat vragen te stellen. Dat is één van de wet­ ten waarin soUicitatieboeken grossieren. Want, zo schrijven de deskundigen, dan onthouden bedrijven je naam en kom je geïnteresseerd over. Ook hiervan is Erik Boer niet onder de indruk. "Het is prima als mensen bellen en ik

geef ook antwoord op h u n vragen. Maar soms stellen ze vragen om het vragen stellen. Als ze alleen bellen om h u n naam te laten vallen, prik ik daar zo doorheen. Of iemand gebeld heeft, speelt geen rol in wie ik uitnodig voor een gesprek."

Dooddoener

perfectionist", lijkt h u n het beste antwoord op de vraag wat hun zwakke kant is. Want dat is een karaktereigenschap die een werkgever alleen maar kan waarderen. "Ik geloof niet in window­ dressing", zegt Janny Westra, die als directeur Bedrijfsvoering bij Psychologie en Pedagogiek heel wat sollicitanten heeft gezien. "Niemand is volmaakt. Als sollicitatiecommissie probeer je erachter te komen met wie je te maken hebt. Dat werkt niet als iemand tijdens zo'n gesprek alleen sociaal wenselijke antwoorden geeft. Als iemand erkent zwakke punten te hebben, is dat een pre. Wie weet wat zijn positieve en negatie­ ve kanten zijn, kan daarvan leren."

De eerste indruli is door­ slaggevend H e t is inderdaad waar dat je beter niet in spij­ kerbroek en met ongewassen haar bij het eerste gesprek kunt opdagen. Dat wil nog niet zeggen dat een klein foutje onherstelbaar is, zegt Henny Janssen. "Als je door de zenuwen struikelt, heb je nog niet meteen afgedaan. Met een beefle handigheid kun je dat nog oplossen. Sommige studenten hechten ook te veel aan de eerste indruk. Die denken dat een personeelsfunctio­ naris je expres geen stoel aanbiedt om je te testen."

Onmogelijk

Wees perfect Veel pasafgesmdeerden denken dat ze perfect moeten zijn om een baan te krijgen. "Ik ben een

Komt nog wel

Weet watje wilt Afgestudeerden die dat precies weten, zijn zeld­ zaam. En achtuurjoumaalpresentator of museumdirecteur zijn niet zulke haalbare banen als je net je bul op zak hebt. Een beetje nadenken over je wensen kan nooit kwaad, daar niet van. Maar je komt er pas ach­ ter wat je wilt met je leven als je dingen uitpro­ beert. Solliciteer dus gewoon op fimcties die je aardig lijken. Je hoeft er niet van overtuigd te zijn dat het je droombaan is. Al doende Wijkt een baan vaak leukere kanten te hebben dan je dacht. Bovendien: de perfecte baan bestaat niet. Elke baan heeft zijn voor­ en nadelen.

Een nuchtere kijk op een spannende tijd De Vaderlandse Geschiedenis m o e t w e e r e e n p l a a t s krijgen i n onze h o o f d e n e n h a r t e n , v i n d t Arie van D e u r s e n , emeritus hoogleraar aan d e V U . Zijn b o e k over o n z e z e v e n t i e n d e e e u w levert d a a r zeker een bijdrage aan.

Anne Pek Mamixstraat, Frederik Hendrik­ plantsoen. Een rit door Amsterdam­ West is een rit door onze geschiede­ nis. Alleen weten de meeste fietsers dat niet. Bij de zijstraten gaat de blik al helemaal op blanco. Fagel? Heinsius? Het moet Arie van Deursen een gru­ wel zijn ­ al zou hij dat zelf nooit zo verwoorden. Daarvoor is de emeritus hoogleraar Nieuwe Geschiedenis aan de V U te veel een man uit de tijd dat overdachte uitspraken nog hoog aan­ geschreven stonden. Maar in zijn 'Woord vooraf bij De last van veel

geluk, het boek waarin hij de Nederlandse geschiedenis van 1555 tot 1702 behandelt, laat hij wel iets van zijn ergernis doorschemeren. Er wordt steeds mmder geschiedenisles gegeven, stelt hij, en voorzover het onderwijs er nog ruimte voor heeft, bezuinigt het op de vaderlandse geschiedenis. Dat tij moet gekeerd, vindt hij. We moeten weer weten wat onze voorgangers bedreven, en dat mag ook best met een beetje trots gepaard gaan. Zeker als het over de zestiende en zeventiende eeuw gaat. Want dat was, zo meldt de achterflap, ronduit een glorieus tijdvak. Wie op grond daarvan verwacht dat in De last van veel geluk de heroïek van de pagina's druipt, komt bedro­ gen uit. Van Deursen, calvinist in hart en nieren, is in zijn lof namelijk al even ingetogen als in zijn afkeuring en weet op elke nationale held wel wat af te dingen. Zo wijst hij erop dat Willem van Oranje en zijn mede­edelen na hun

eerste rebellie tegen de Spaanse koning wel door móesten vechten. Een koopman kon op de vlucht zijn kapitaal meenemen en een ambachts­ man zijn vaardigheden, maar het ver­ mogen van de edelman bestond uit grond. Had hij die verlaten, dan was

recensie hij alles kwijt. Zich terug het land in vechten was eigenlijk zijn enige optie. Een sterke godsdienstige of staatskun­ dige overtuiging was daarbij mooi, maar niet noodzakelijk. Zo'n kantte­ kening geeft de hedendaagse lezer, wiens vage beeld van de Vader des Vaderlands over het algemeen is opgetrokken uit al even vage kreten als Vrijheidsliefde en Tolerantie, een nieuwe blik op onze Opstand. Hetzelfde geldt voor wat Van

Deursen meldt over de Beeldenstorm. De meeste Nederlanders zien bij dat woord massaal geweld voor zich, maar volgens Van Deursen viel dat reuze mee. Uit onderzoek is namelijk bekend dat veel beeldenstormers voor h u n werk werden betaald. Niet omdat het zo'n impopulaire klus was, maar omdat het werk aan vaklieden werd uitbesteed. Als de kerken dan toch van hun beelden moesten worden ontdaan, dan tenminste zonder rom­ mel. De last van veel geluk staat vol met dergelijke nuchtere constateringen, waarmee Van Deursen het zeventien­ de­eeuwse Nederland een stuk inzich­ telijker weet te maken voor 21 ste­eeu­ wers. En vooruit, zo af en toe ook een land om onomwonden trots op te zijn. Want, zoals hij over de beginja­ ren van de Opstand meldt: katholie­ ken mochten hier dan gediscrimi­ neerd worden, het is veelzeggend dat er wél een constante stroom van zuid naar noord trok, maar niet omge­

keerd. Geen kathohek die vrijvióllig naar de ultra­roomse Spaanse Nederlanden afzakte. Al met al een prachtig boek dat in de boekhandels minstens even hoge sta­ pels verdient als het werk van 'volks­ historicus' Geert Mak. Uitg Bert Bakker, 373 biz., € 30, (na 1 janu­ ari € 35,­)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen