Ad Valvas 2004-2005 - pagina 56

A D

PAGINA 16

'Hier val je maar één verdieping' Donderdag half twee, begane grond hoofdgebouw, bij de liften studente 1 : "Daar ga ik niet in lioor." Studente 2: "Die is me veel te voi, dat vind Ik eng." Studente 1 : "Het is trouwens ai eens hier gebeurd." Studente 2: "Wat?" Studente 1 : "Dat de lift naar beneden kwam." Studente 2: "En hier val je maar één verdieping." Studente 1 : "IVIaar als je op de tiende zit..." (FB)

R E M

100%

weetgierig

AD VALVAS 16 SEPTEMBER 2004

Tl

Studeren is belangrijk, maar sommige mensen hebben naast hun studie een passie die nog veel belangrijker is. Hoewel, achtstejaars Arjan Schakel (25), die Biologie, Politicologie én Rechten studeert, krijgt er geen genoeg van. Tekst: Dirk de Hoog. Foto: AVC/René den Engelsman "Ik wil weten hoe dingen in elkaar zitten. Daarom ben ik altijd aan het studeren, of beter gezegd kennisverwerven, want ik doe meer dan alleen studeren. Ik lees heel veel, van alles. "Ik heb vwo gedaan, omdat er in Almere toen nog geen gymnasium was. Wel heb ik eindexamen gedaan in een extra vak. Biologie was toen mijn favoriete vak en dus ging ik dat studeren. Dat was in 1997. Het leven leren begrijpen, daar ging het me om. Twee jaar later ben ik er Politicologie naast gaan doen. Ik wilde toch meer de breedte in. Biologie houdt zich met relatief beperkte deelaspecten bezig. Bijvoorbeeld hoe een cel werkt. Ik wilde meer weten hoe allerlei keuzes in de maatschappij tot stand komen. "Die interesse is mede ontstaan doordat ik actief werd in allerlei studentenraden en universitaire commissies. Ik vind me zelf geen politiek activist. Het gaat me om de studenten en de universiteit in het algemeen. Aan kraakacties of zo zou ik met snel meedoen. Afgelopen jaar ben ik ook Rechten gaan studeren. Ik was eigenlijk op zoek naar een baan, maar in afwachting daarvan wilde ik mijn tijd nuttig gebruiken. En als ik een baan vind, blijf ik toch wel studeren.

In Almere kan ik lekker rustig studeren' "Ik heb een tijdje In Amsterdam gewoond, maar dat vond ik te lawaaierig. Nu woon Ik weer in Almere, lekker rustig. Ik hoef op zaterdagmiddag niet zo nodig over een markt te slenteren. Dan lees ik liever een goed boek. Ik zeg van mezelf dat ik zeven dagen in de week werk. Zondagochtend zit ik vaak om een uur of tien, elf achter mijn bureau boeken te lezen. Ik kijk ook wel tv, maar alleen naar informatieve programma's, zoals Buitenhof of documentaires. "Ik zal de universiteit heel erg missen als ik een baan heb. Toch weet ik niet zeker of ik er wil werken. De hele week als promovendus onderzoek doen op een klem gebied lijkt me saai. Ik ben altijd met meerdere onderwerpen tegelijk bezig geweest. Misschien zou ik het wel parttime willen doen en daarnaast verder studeren. "De universiteit gaat me aan het hart. Studenten moeten steeds korter studeren, terwijl er volgens mij juist meer ruimte moet zijn. Ook voor algemene academische vorming. Daarvoor moetje aan verschillende faculteiten kunnen snuffelen, maar ook weet hebben van de hoofdlijnen van de geschiedenis, de klassieke literatuur en de actuele politieke vraagstukken. Daar heb je veel meer dan vier jaar voor nodig."

Prijzencircus In Nederland heerst het misverstand dat hamsteren en koopjesjagen iets typisch Nederlands is. Dat Is niet zo. Maar wat volgens mij wel typisch Nederlands is, is de manier waarop wij ons in de luren laten leggen door slimme middenstanders met vuige trucs. Als iemand tegen ons zegt dat een bepaald product goedkoop is, dan willen we het. Ongeacht of we het nodig hebben, want "voor die prijs kun je het toch niet laten liggen". Ik weet waarover ik praat, want ik heb in mijn tienerjaren bij VD gewerkt. Zoals iedere winkel houdt ook VD aan het eind van ieder seizoen opruiming. Alleen noemen ze het - slim als ze zijn - niet gewoon 'opruiming', maar 'prijzencircus'. De klant krijgt daardoor de indruk dat VD hem allerlei goedkope buitenkansjes in de schoot werpt, gewoon omdat ze bij VD nu eenmaal heel erg aardig zijn. Terwijl het prijzencircus in werkelijkheid natuurlijk dient om het winkelende publiek allerlei tot dan toe onverkoopbaar gebleken troep door de strot te duwen. Ik kom op dit onderwerp omdat er bij de zesliftengroep van de VU ook om de paar maanden een koopjesfestival plaatsvindt. Deze week stonden ze er ineens weer: de posterdiscounters. Hetzelfde verhaal. Niemand wil die posters. Maar de verkopers pakken het behoorlijk gis aan. Om te beginnen stallen ze hun waren uit op een manier dat het voor jou, de argeloze voorbijganger, onmogelijk is om ze te negeren. Het liefst zouden ze de ingang naar de liftengroep blokkeren, maar dat mocht met van de gebouwendienst, dus is er een doorgang van hooguit een meter opengelaten. Aangezien dit de drukste tijd van het jaar is, wurmen zich de godganse dag enorme mensenmassa's door die meter. Snel doorlopen is onmogelijk. Tel daar de verleidelijke waas van goedkoopheid bij op, en... binnen een mum van tijd raak je doordrongen van het idee dat je je voor die tien lousy eurootjes toch de schoongewassen tronie van Orlando Bloom op je deur niet hoeft te ontzeggen. En daar ga je al, weerloos slachtoffer van de commercie dat je bent.

corciGUa m^ p^ejy wee MViefc\fctNV(il,KI'tRtNêN MIKS «VER 6cH (KWEET witr

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen