Ad Valvas 2004-2005 - pagina 283

AD VALVAS 27 JANUARI 2005

M A S T E R S P E C I A L

PAGINA 1 1

Flink aanpoten in de pre-masterclass

'Dit is drie Iceer de diepte in' studenten met een hbodiploma moeten eerst een pre-masterclass volgen voor ze aan een master kunnen beginnen. Bij Sociale Wetenschappen duurt zo'n klasje een vol studiejaar. Een Impressie. Dirk de Hoog Stipt om één uur doet docent Cees Elzinga de deur van de collegezaal dicht. Zo'n honderd studenten zijn naar het college Inferentiële Statistiek gekomen. Vanmiddag is het onderwerp variantie-analyse. Binnen de kortste keren staat het bord vol tekeningen, formules en tabellen. De docent legt het onderwerp uit aan de hand van een aardappelveldje. Op het ene stukje gebruik je geen kunstmest, op het andere een beetje en op het derde deel veel. Hoe bereken je of kunstmest helpt de oogst te vergroten? "Do you uruierstand this?" vraagt Elzinga, de voertaal van het college is Engels. De zaal reageert niet. "Het is flink aanpoten voor de studenten", zegt Elzinga in de pauze. "Ze krijgen twee keer in de week statistiek en daarnaast nog een practicum. "Ze zijn heel serieus en hard bezig maar ze vmden het wel moeilijk." Volgens hem zijn de studenten die een pre-masterclass volgen anders dan de doorsnee bachelorstudenten. "Ze zijn ouder en weten goed wat ze komen doen. Gewone eerstejaars zitten soms massaal te kletsen. Dat gebeurt hier niet." Een van de aanwezige studenten is Sebastiaan Kleijburg. Hij heeft de hbo-opleiding Management, Economie en Rechten gevolgd en wil de master Bestuurskunde doen. "Ik wil meer de diepte in", is zijn motivatie. Ook denkt hij met een academische opleiding betere carrièreperspectieven te hebben. "Ik heb verschillende stages bij gemeentes gelopen. Bijna alle leidinggevenden zijn academici." D e masterclass valt tot nu toe niet mee. "Het is hard werken. Dit is wel drie keer de diepte in." Hij heeft een meevaller. Zijn ouders betalen zijn opleiding.

Betere baan Dat geluk hebben de studentes die op bezoek zijn bij Kees Boersma, docent Cultuur, Organisatie en Management, niet. Alle drie moeten ze lenen om hun masteropleiding te betalen. "Je

hoopt door deze opleiding toch en betere baan te krijgen", legt Shirley Eckhardt uit. Ze nemen met Boersma de probleemstelling door die ze voor zijn schrijfpracticum I C T en Cultuur moeten maken. Shirley, die een hboopleiding Personeel en Arbeid heeft gevolgd, wil iets doen met de veranderende positie van personeelsmedewerkers in het ict-tijdperk. "Het onderwerp is goed, maar de vraag moet specifieker. Anders verzuip je in je onderzoek", adviseert de docent. "Anders leren denken. Dat is een van de belangrijkste doelstellingen van de pre-masterclass", legt Frans Kamsteeg uit. Hij is portefeuillehouder ondervidjs in het bestuur van de faculteit Sociale Wetenschappen. "We willen ze een echte academische habitus bijbrengen. Dat betekent onder meer zelfstandig onderzoek doen. Vandaar veel aandacht voor statistiek en onderzoeksmethoden. Maar ook in kleine groepjes aandacht voor wetenschappelijk denken en formuleren." D e studenten bij Sociale Wetenschappen moeten een volledig studiejaar volgen. Dat kan ook in deeltijd. Voor iedere masteropleiding heeft deze faculteit een aparte masterclass.

'Minder studenten vallen uit door de pre-masterclass' Sommige zijn in het Engels, behalve hbo'ers volgen ook buitenlandse studenten met een te laag opleidingsniveau voor de master deze klasjes. Sommige vakken, zoals statistiek, worden voor alle studenten gegeven. Voordat de hbo'ers aan de premasterclass mogen beginnen, moeten ze een assessment afleggen. "We willen vooral het studierendement verhogen. In het verleden vielen heel veel beginnende hbo'ers snel af', zegt Kamsteeg. Hij heeft de indruk dat de nieuwe aanpak werkt. "Onze toestroom is meer dan gehalveerd. Dat is niet omdat er zo veel mensen voor het assessment zakken, dat is hooguit tien procent. Mensen denken beter na voor ze aan een universitaire studie begitmen."

Behelpen Ook de onderwijsmanager van de opleiding Cultuur, Organisatie en Management, Lineke Stobbe, is

Cees Elzinga berekent de hoeveelheid kunstmest voor zijn aardappelveldje enthousiast over de pre-masterclass. " N u kutmen we een jaar lang onderwijs geven dat echt op de instromers is afgestemd. Vroeger stroomden ze samen met de reguliere studenten het doctoraalprogramma in. Dat was soms een beetje behelpen." Stobbe verwacht dat het rendement verder zal stijgen. "Afgelopen jaar heeft de helft van de studenten al zijn studiepunten gehaald, nog eens twintig procent bijna alles. Dat is veel beter dan vroeger, zeker als je bedenkt dat veel van deze studenten een baan hebben naast hun studie." Dat er minder studenten komen, vindt ze niet erg. "Bij mijn opleiding kwamen een paar honderd studenten per jaar binnen. Dat is te veel om nog goed en boeiend onderwijs te geven."

Kleinschalig onderwijs was toen niet mogelijk. " N u zijn het er zo'n tachtig. Dat is een mooi aantal. Maar ik kan me voorstellen dat opleidingen met minder studenten er nog wel mensen bij willen hebben. Voor een goede pre-masterclass heb je voldoende studenten nodig." "Ik vond het een heel pittig studiejaar", zegt Veerle van Loon. Vorig jaar volgde ze de pre-masterclass en nu de master Cultuur, Organisatie en Management. Ze zit in de opleidingscommissie. "Vooral statistiek vond ik veel en zwaar. Maar ik had daar jaren weinig aan gedaan. Wat ik behoorlijk stressen vond, was dat je alle vakken moest halen om door te mogen naar de master. Dat is gelukkig wat versoepeld."

Chnstiaan Krouwels

Haar collega Chantal Kamminga vond statistiek juist leuk. "Ik had wat meer basisvakken in de sociale wetenschappen willen hebben. Daar mis ik toch nog een basis." Beide studentes vinden het pre-masterjaar nuttig en het collegegeld van 1500 euro waard. Al had Chantal er in het begin wel wat moeite mee. "Ik heb toch al een bachelordiploma? Waarom mag ik dan niet door?", dacht ze. "Het kost je een jaar extra. Eigenlijk zou je op het hbo al een instroomtraject moeten kunnen volgen." Veerle denkt dat zo'n oplossing niet voor iedereen haalbaar is. "Je hebt mensen met heel verschillende achtergronden. Er zijn zelfs mensen bij van het conservatorium. Misschien hebben die aan één pre-masterclass niet eens genoeg."

De professor en zijn sloofje Een sleutelroman over de universitaire slangenkuil? Niks van waar. 'De profielschets' is vooral een voorspelbaar boek vol huisvrouwenleed. Dirk de Hoog Eigenlijk moet de roman De profielschets van Joke Hermsen worden voorzien van een waarschuwingssticker: "Pas op vrouwen. Van dit boek kunt u gaan huilen." Mannen kunnen natuurlijk ook tranen in de ogen krijgen van al het leed dat aan bod komt, maar dat is niet waarschijnlijk. In de visie van de schrijfster zijn de meeste mannen namelijk geweten- en gevoelloze wezens die slechts hun pik achterna lopen. Op een enkele aardi-

ge, naïeve sukkel na dan. De intrige van De profielschets is dat de vakgroep Filosofie van wat duidelijk de Universiteit van Amsterdam is, een profielschets moet opstellen van een nieuw te benoemen hoogleraar. Waarnemend hoofd Bemt Brakhoven probeert de zaak zo te manipuleren dat de functie op het lijf geschreven staat van zijn nieuwste liefje, dit keer een Italiaanse schone. De roman is alom aangekondigd als een intrigerende beschrijving van de manipulatieve universitaire wereld waar mannen vrouwen buitensluiten. Maar de lezer zij gewaarschuwd. Het boek gaat toch vooral over het vreselijk lot van Ella, de officiële vrouw van Brakhoven. Ooit, toen ze nog een veelbelovende promovenda was, was zij zijn liefie. Ze raakte zwanger en de prof trouwde uit plichtsbesef, haar met kind en al opbergend m een doorzonwoning in een soort

Emmeloord. Hijzelf hield een appartement aan in Amsterdam om zijn drukke werkzaamheden - vooral met vrouwelijke promovendi en studenten - te kunnen voortzetten. O m zijn jachtige leven aan te kunnen, heeft hij zelfs regelmatig een snuifje coke

recensie nodig. Ondertussen verpietert Ella met een postoatale depressie, moeilijk opvoedbaar kind en niet verwerkte jeugdtrauma's. Het boek is meer een huwelijks- dan een filosofendrama, of het moet de boodschap zijn dat al dat zwaarwichtig wetenschappelijke gedoe toch alleen maar bedoeld is om weer een dame onder de lakens te krijgen. Het op zich vlot geschreven boek gaat

helaas ernstig gebukt aan een overvloed aan stereotyperingen. Daardoor is het bijvoorbeeld niet grappig meer hoe beschreven staat dat twee aartsrivalen in de vakgroep elkaar tegenkomen bij dezelfde Amsterdamse hoer. Het is gewoon te veel, en voor het verhaal totaal overbodig. Net zoals ik een deel van de afloop al halverwege het boek vermoedde. "Het zal toch niet waar zijn dat die met die m bed blijkt te liggen?", ging door mijn hoofd. En verdomd, aan het eind blijkt dat inderdaad zo te zijn. Al dat leed leidt natuurlijk nergens toe, nu ja, naar de afgrond, want het loopt allemaal slecht af Heel erg slecht zelfs. Hoewel, hoe het echt afloopt vertelt het boek net weer niet. Misschien is er toch nog een sprankje hoop. Wat ik jammer vind aan het boek, is dat er echt heel belangrijke zaken m aan de orde komen die serieuze aan-

dacht verdienen. Bijvoorbeeld hoe kmdermishandelmg mensen levenslang kan beschadigen. Maar door een opeenstapeling van ellende en gebrek aan subtiliteit stompt het af, zodat je als lezer de neiging knjgt hard te roepen: "Mens, zwelg niet zo m je lijden. Gooi die man het huis uit en maak je proefschrift af" Uitg. de Arbeiderspers, 287 biz., € 17,95

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen