Ad Valvas 2004-2005 - pagina 213

AD VALVAS 9 DECEMBER 2004

R E P O R T A G E

/

R E C E N S I E

PAGINA 9

Aardrijkskundelerareii. koméïL.Z«iëaS"planneji bekiü »

s

iki

JW ^

straks kun je met de boot naar de universiteit. En dan is liet flaneren geblazen, langs het 'hoogwaardig straatmeubiiair' van de Zuidas naar het nieuwe musicaltheater van Joop van den Ende. Het Aardrijkskundig Genootschap kwam zich er onlangs alvast op verlekkeren.

D e wandeling gaat onder het spoor en de ring­ weg door naar het World Trade Center, het oergebouw op de Zuidas. "Hier kun je ook makkelijk een aanslag plegen", zegt een man als hij zomaar door de draaideur naar binnen kan. Kia Brand, aardrijkskundelerares op het Hervormd Lyceum in Amsterdam­Zuid, vertelt hoe ze die ochtend heeft gezien dat iedereen het tegenovergelegen ABN­Amro­gebouw moest verlaten vanwege een bommeldmg. "Er kwamen honderden mensen naar buiten, maar ze moesten allemaal door één kleine uitgang. Hartstikke onveilig", vindt ze.

Welmoed Visser Een beetje verloren staan ze in de gang bij Aardwetenschappen te wachten tot de excursie naar de Zuidas begint: veertig aardrijkskundele­ raren uit het hele land, in hun ene hand een tasje met folders en posters van de VU en in de andere een kaartje van het gebied. Er hangt de sfeer van een schoolreisje. En dan steekt Joost van der Schee zijn gifgroene paraplu omhoog en gaat de groep het druüerige weer in. D e leraren laten hun humeur niet bederven door de vochtige kou van deze don­ derdag de 25 ste november, ze zijn gekleed op expedities naar ruigere oorden met bergschoe­ nen en Gore­Tex­jassen. Onderweg naar Z u i d ­ W T C vertelt Harry Paf, aardrijkskvmdeleraar in Groenlo, dat de dag van het Koninklijk Nederlands Aardrijkskundig Genootschap (KNAG) ­ die dit jaar aan de VU plaatsvindt ­ hem altijd inspireert: "Je praat met andere leraren en je blijft op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen in het vak­ gebied. D e informatie over de Zuidas kan ik direct gebruiken in mijn lessen over stedelijke ontwikkeling."

De mist in Terrorisme blijft het gespreksonderwerp in de liften naar boven. "Zou je zomaar de lift in kun­ nen lopen met een lading springstof?" "Kun je je hier laten insluiten?" "Wat als iemand de lif­ ten saboteert?" Het blijft gelukkig hypothetisch. Zonder ongelukken arriveren we op de zeven­ tiende verdieping. Maar er is vandaag niets te zien van het uitzicht waarvoor we gekomen zijn. D e mist is zo dik dat je amper het volgende gebouw kunt ontwaren. " D e Zuidas loopt grof­ weg van de Rai tot aan het ING­kantoor", ver­ telt gids Wilco van Oosten van bureau Artifex, wijzend in de grijze wolken. "Ik laat het jullie straks wel zien op de maquette." Het verhaal van Van Oosten is ondanks het beperkte zicht interessant: "Hier moeten de weg en het spoor helemaal overkapt gaan worden. Er komen kantoorgebouwen en duizenden woningen boven. Z u i d ­ W T C wordt het station voor de hoge snelheidslijn in Amsterdam. Het is een van de grootste infrastructurele projecten van de komende dertig jaar." "Waarom is juist voor dit gebied gekozen?", wil

J L a

een van de toehoorders weten. "De Zuidas ligt gunstig", antwoordt Van Oosten; "vlakbij Schiphol, dicht bij het centrum van de stad. D e reisafstand is voor drie miljoen mensen niet meer dan drie kwartier."

Niksig gebied Beneden bij de maquette van het Zuidasgebied gaat Van Oosten verder met zijn uitleg. "De blokjes die eruitzien als gebouwen zijn al klaar, de doorzichtige blokken zijn gepland." Verreweg de meeste blokjes zijn nog doorzich­ tig. Vooral boven de weg en het spoor gaan nog heel wat grote gebouwen komen. "Hee, waar is het theater van Van den Ende gebleven?", zegt hij ineens. "Dat stond hier." Van Oosten wijst een plek aan ten zuiden van de Rai. "Twee weken geleden stond hij er nog. In elk geval komt hier dus het musicaltheater van Joop van den E n d e . " In het plan is te zien dat Z u i d ­ W T C een groot station wordt. D e Minervalaan in Zuid wordt misschien helemaal tot het station doorgetrok­ ken. "Daarmee zou Berlage dan bijna een eeuw na dato toch nog zijn zin krijgen", lacht Van Oosten. "De architect wilde een groot Zuiderstation aan het einde van de Minervalaan. Daarvoor heeft hij die laan destijds ontworpen, maar nu eindigt hij een eindje voor het station in een niksig gebied." Iets zuidelijker op de maquette is bij de VU al het nieuwe gebouw van Zorg en Welzijn te zien. Vóór de universiteit moet een gracht komen. "Dat is voor de rondvaartboot, want je telt tegenwoordig als bedrijf niet meer mee als je je gasten niet kunt uitnodigen voor een borrel op een boot", zegt Van Oosten. Het gebied aan de overzijde van de vaart is nog niet volgepland.

•rfj

"Die sportvelden zijn het eigendom van de VU, ze zouden ze voor veel geld kimnen verkopen", denkt hij.

Gigantisch hard Bij Joost van der Schee komen veel jeugdherin­ neringen boven. "Ik ben hier opgegroeid", ver­ telt hij, nog steeds met de groene paraplu in zijn hand. "We woonden een paar straten achter de VU." Hij kent het gebied nog uit de tijd dat de Zuidas nog niet bestond: "Er waren voorname­ lijk sportvelden, en Zuid­WTC was een klein station. Zes jaar geleden waren alle treinen de helft korter." Hij vindt het niet jammer dat het gebied zo is veranderd: "Het is juist wel span­ nend. Vanmiddag ben ik nog even gaan kijken bij het nieuwe gebouw dat naast de ABN Amro komt. Dat gaat zo gigantisch hard." Tijd om naar buiten te gaan. Van Oosten Iaat ons 'hoogwaardig straatmeubiiair' zien op het plein naast het W T C : plantenbakken met bomen en plaveisel van mediterraan ogende tegels. "Omdat de openbare ruimte hier groten­ deels is ingericht met stenen, moeten die wel van hoge kwaliteit zijn. Mensen moeten zich er prettig bij voelen", legt hij uit. Groen komt er weinig in het nieuwe Zuidasgebied. Natuur kost namelijk veel ruimte en het wordt vaak als onveilig ervaren. Dat de natuur zich echter niet zomaar laat veqagen, blijkt als we even verder richting het spoor lopen: m de berm zitten twee konijnen. De beesten trekken zich niets aan van het voortra­ zende verkeer, maar veertig los rondlopende aardrijkskundeleraren is te veel voor ze: ze vluchten onder een van de struiken die er nu nog staan.

De passie van een wetenschapper Jarenlang schreef sterren­ kundige Vincent Icke columns in NRC Handels­ blad. Afgelopen zomer zijn deze gestopt. Maar de liefhebber kan de oude stukjes nog eens nalezen nu ze gebundeld zijn. Dirk de Hoog Uitleggen is moeilijk, stelt hoogleraar Sterrenkunde Vincent Icke in een van zijn recent gebundelde columns uit het AKC Handelsblad. "Wie dat niet ge­ looft, mag eens proberen om door de telefoon, of per e­mail uit te leggen hoe )e de veters van je schoenen strikt." Icke kan het heel behoorlijk. Dat heeft hij de afgelopen jaren bewezen

m zijn maandelijkse krantenstukjes, die helaas deze zomer zijn gestopt door de redactie. Zo zet hij bijvoor­ beeld de menselijke geschiedenis in één zin in perspecnef "Stel dat de oerknal precies een week geleden heeft plaatsgevonden, dan verschijnen de mensen als biologische soort pas om twee minuten voor middernacht op zondag. De eerste menselijke makers van stenen werktuigen ver­ schijnen drie seconden voor de laatste slag van middernacht het einde van de kosmische week aankondigt." Wie van zulke overpeinzingen houdt, kan zijn hart ophalen aan de ruim vijftig stukjes, want Icke vertelt met passie over wetenschap en nog zo wat zaken. Vandaar dat het boekje de titel Passie en precisie heeft meegekregen. Wat hij daarmee bedoelt, legt Icke uit in de column met dezelfde titel. "Er is uiteindelijk maar één ding dat de on­ derzoeker drijft: passie. En er is voor­

namelijk één ding dat de wilde weten­ schapper in toom houdt: precisie." Als voorbeeld van passie voert de auteur de ontdekkers van het dna op. "De mega­industne die thans de genen van mens en dier met verbijsterende snelheid in kaart brengt, begon vijftig

recensie jaar geleden met twee fanatiekelingen die gefiguurzaagde messing plaatjes aan elkaar probeerden te passen." Maar Icke is streng. In de kunst is pas­ sie misschien voldoende, in de weten­ schap telt de precisie. Hij kan het weten, want hij is ook geschoold beel­ dend kunstenaar. In 1994 is hij zelfs gaan studeren aan de Rietveld Academie, en de omslag van de bundel

heeft hij zelf ontworpen. "Altijd is er de plicht en de bereidheid het oordeel van de Namur te aanvaarden, wetend dat dat meestal vernietigend is." Vanwege die dwang tot precisie zijn juist de natuurwetenschappen volgens hem niet populair. "Dat komt door­ dat wij fysici zo leep zijn om eerst de eenvoudige problemen eruit te pik­ ken, zoals de vraag waarom water nat IS. Een socioloog daarentegen 'ver­ klaart' niets, hij of zij vestigt hoog­ stens ergens de aandacht op en geeft daar een mening over." N u is Icke zelf ook niet vies van een mening. En dat is niet altijd zijn sterkste kant. Hij gebruikt nogal eens zware woorden in plaats van argu­ menten. Zo vindt hij dat de beroemde sterrenkundige Stephen Hawking 'raaskalt'. En opinies zijn gauw geda­ teerd, zodat ze snel misstaan in een bundel. Neem het stukje over de bama­structuur. "Bama is zo de vol­

Passie prec^ie gende stap in de infantilisering van ons onderwijs", schreef Icke in 2001. Vinden we dat nu nog interessant? Maar Ickes passie voor de universiteit blijkt wel uit hetzelfde stukje. "Ons monumentale huis is door een stoet van pyromanen voor een groot deel afgebrand." Vincent Icke, Passie en precisie. Uitgeverij Contact, 286 biz., € 19,90.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen