Ad Valvas 2004-2005 - pagina 344

AD VALVAS 3 MAART 2005

M E N S E N

PAGINA 4

DE WISSEL

Ondertussen bij het babyboomerdebat...

Infantilisering Ook in Parijs sneeuwt het. Op dit soort dagen ben ik dankbaar dat ik niet op mijn Amsterdamse fiets door de vrieskou en in het halfdonker naar ons 'iliustere' VU-gebouw aan de Zuidas hoef. In plaats daarvan te voet, langs de Notre Dame en dwars door Quartier Latin, naar een met sneeuw bedekt Pantheon! Geef toe, dat heeft meer glamour. Tegelijkertijd brengt in het buitenland wonen een soort infantilisering teweeg: je spreekt de taal op het niveau van een kleuter, je kunt de weg met goed vinden en je kent de plaatselijke mores niet. Deze keer kent de infantilisering een extra dimensie: op de VU geeft ik les en schrijf ik mijn proefschrift, terwijl ik hier (voor mijn onderzoek) weer in de schoolbanken zit en als een Erasmus-student word beschouwd. Het dieptepunt was wel toen ik op een Erasmus-feestje door een Italiaan werd benaderd. Of ik wat woorden voor hem wilde vertalen, Nederlands was de laatste taal die ontbrak in zijn volgekliederde schriftje. Zijn vraag: hoe vertaai je cocksucker en son of a bitch in fatsoenlijk Nederlands? Daar komt bij dat mijn Franse klasgenootjes er nogal passief bij kunnen zitten, iets wat me als docent kan irriteren. Vorige week had ik het ermee gehad. Toen niemand zich aanbood om een verplicht boek te bespreken, stak ik als een echte teacher's pet mijn hand op. Na afloop had ik niet alleen spijt dat ik me had opgeworpen voor wat later een vreselijk boek bleek te zijn, maar ook voelde de student in mij zich een verrader. Dus toch nog een student? Als aio ben ik blijkbaar lichtelijk schizofreen: ik voel me student én docent. Het fijnst voelt het daarom om met een Vlaamse aio die ik hier heb ontmoet te gaan boekensnollen (geen eufemisme voor intellectuele sletten, maar Vlaams voor snuffelen in boeken)! Britta van Beers is promovenda bij Rechtsgeleerdheid en zit een halfjaar aan de Sorbonne en de EHESS in Parijs.

Christiaan Krouwels

studenten uiten stevige icritiek op de na-oorlogse generatie

...herleven oude tijden op de Baby-Doomsday van de Landelijke Studentenvakbond (LSVb). Op de avond van de verkiezing van de ergste babyboomer in de Melkweg wordt niet alleen schande gesproken van de types die al sinds begin jaren zeventig op het pluche zitten vastgeplakt. De studenten bedienen zich voor één keer van hetzelfde actiemiddel als de boomers: ze hebben het Maagdenhuis bezet uit protest tegen de plannen van staatssecretaris Rutte. Dat de bezetting slechts een paar uur zal duren, weten ze nog niet. De spanning hangt in de lucht, voortdurend zijn er loopjes naar het Maagdenhuis en terug. Kamerlid Jacques Tichelaar (1953, PvdA) spreekt de studenten streng toe: "Jullie horen in het Maagdenhuis te zitten." Trots vertelt hij hoe hij in de jaren zeventig de rijks-hbs in Heerenveen bezette. Onder de genomineerde babyboomers zijn Pieter Broertjes (1952), Jeroen Krabbé (1944), Harry Mulisch (1927), Hanneke Groenteman (1939), Bram Peper (1940) en Neelie Kroes (1941). Dat de meeste genomineerden strikt genomen niet tot de babyboomers behoren (geboren tussen 1945 en 1955), maakt volgens LSVb-voorzitter Kim Toering (1980) niet uit. "Het gaat om een bepaalde mentaliteit en daar staan deze mensen zeker voor." Die mentaliteit heeft de studentenbond samengevat in een stelling: eerst leven op kosten van je

ouders en later op kosten van je kinderen. De studentenbond vindt het oneerlijk dat de babyboomers tot hun dertigste konden studeren en op hun 55ste met vervroegd pensioen gaan en in de jaren daartussen de goede baantjes niet willen

'Jullie horen in het Maagdenhuis te zitten' loslaten. Helaas was niemand van de genomineerden bereid naar het debat te komen. In de zaal zitten slechts drie echte babyboomers: debadeider en journalist Max van Weezel (1951), die de studenten op veel punten gelijk geeft - "het moet maar eens afgelopen zijn met al dat gepoch: er zaten destijds hooguit vijfhonderd studenten in het Maagdenhuis, maar er zijn minstens vijfduizend die claimen dat ze erbij waren" -, Bert Bakker (1958), Kamerlid voor D66 en SP-Kamerlid Fenna Vergeer (1946). Dat maakt het een avondje gemakkelijk schieten. Ook voor de andere aanwezige politici, bijna allemaal van na de babyboom. Kees Vendrik (1963, GroenLinks) scoort dan ook applaus met

zijn opmerking hij "er nog steeds niet bij kan dat de babyboomers het begin jaren tachtig zo massaal uit hun poten hebben laten flikkeren". Vendrik zelf is van de 'verloren generatie' die massale werkloosheid heeft gekend. SP-politici Driek van Vugt (1980) en Fenna Vergeer vinden dat er vanavond onterecht een generatiekloof wordt geschapen. "Het gaat niet om oud en jong, maar om de tegenstelling tussen arm en rijk", aldus Vergeer. Van Vugt: "Voor studiefinanciering kunnen we geen geld weghalen bij ouderen in verzorgingshuizen." Van Vugt vindt dat het kabinet "ouderen en jongeren tegen elkaar uitspeelt, zodat mensen geen oog meer hebben voor de echte tegenstellingen". Eindelijk is het dan zover: de uitreiking van de prijs voor de ergste babyboomer. Cabaretier en LSVb-lid Ewout Jansen (1983): "Het was een spaimende nek-aan-nekrace tussen Marcel van Dam en het duo Neelie en Bram. Uiteindelijk winnen Bram en Neehe. Zij mogen zich dus vanaf vandaag de ergste babyboomers noemen." Zo blijven zij een paar, al is dat in het dagelijks leven niet meer zo. "Jullie plannen toch nog wel een officiële uitreiking, met televisiecamera's en zo?", vraagt mediaman Van Weezel voor de zekerheid. "Die komt er zeker", belooft Jansen. Weimoed Visser

De scriptie is de kroon op je studie. Een schitterend ding dus, maar ook een zware last. Hier vertellen VU-studenten over hun meesterstuk. Deze week Douwe van Leverink (23), student Paleoklimatologie.

Slaaptekort "De drie weken op het onderzoeksschip waren best zwaar. Ik kon nooit een hele nacht doorslapen. Om tien uur 's avonds moest ik een meting doen, om vier uur 's ochtends weer. Bovendien slaap ik echt niet lekker op zee. Je rolt voortdurend heen en weer. Ik kwam thuis met een fiks slaaptekort."

Zeeziek

"In Ierland ben ik opgestapt. De reis ging naar Groenland en terug. Het was in augustus en september. Echt koud was het niet, behalve bij Groenland. De eerste dagen was ik flink zeeziek, maar dat ging over. Aan boord waren veertien onderzoekers en tien bemanningsleden. De meeste onderzoekers waren oceanografen. Zij zetten apparatuur uit in zee om de stromingen te onderzoeken. Het ritme aan boord is strak: precies om half acht ontbijt, om twaalf uur lunch. Dat is

goed. Anders ga Je langs elkaar heen leven omdat iedereen met zijn eigen onderzoek bezig is. Ik had mijn eigen kleine onderzoek. Elke zes uur nam ik planktonmonsters. Daar haalde ik de foraminiferen uit, eencelligen met kalkskeletjes. De zuurstofisotopen in hun skelet geven informatie over hun leefklimaat."

Vriezer

"Die techniek wordt gebruikt in de paleoklimatologie. Aan de hand van fossiele skeletjes maken wetenschappers klimaatreconstructies. Mijn onderzoek naar hedendaagse foraminiferen dient als een soort ijkpunt. Ik kon precies meten wat de temperatuur en het zoutgehalte zijn. Vervolgens kon ik onderzoeken hoe de chemische samenstelling van die beestjes eruit ziet onder die verschillende omstandigheden. Die gegevens zijn later weer te gebruiken voor paleoklimatologisch onderzoek. Het was nog een heel gedoe eer ik die foraminife-

ren eindelijk kon onderzoeken. De monsters gingen op het schip in de vriezer. Pas een paar maanden nadat ik weer aan land was, kwam het schip terug en kreeg ik mijn monsters."

Slakken

"Het plankton moest ik vriesdrogen, verassen en uitzoeken. Onder de microscoop met een borsteltje met één haar scheidde ik de foraminiferen van de rest. Dat kost verschrikkelijk veel tijd. Ik ben nog steeds met die monsters bezig. Mijn bachelorscrip tie heb ik geschreven op basis van gegevens uit de eerste vijf monsters. De rest zoek ik nu uit in mijn vrije tijd. Ik zou 20 weer meegaan met zo'n schip. Maar dit jaar ga ik naar China, om daar klimaatonderzoek te doen aan de hand van slakkenhuisjes." Weimoed Visser Ook met je scriptie m Ad Valvas"^ Mail naar redactie@advalvas.vu nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen