Ad Valvas 2005-2006 - pagina 505

AP VALVAS 1 JUNI 2006

S T U D E N T E N / F I L O S O F I E

PAGINA 5

Alternatief weekend

Brullend beter worden De meeste artsen willen niets weten van alternatieve geneeswijzen. Medische studentenvereniging Granulla probeert de kloof tussen regulier en alternatief te overbruggen en laat medestudenten kennismaken met lachmeditatie, aromatherapie, reiki en tantra. TEKST: WELMOED VISSER ILLUSTRATIE: ROSA VAN DER KAMP

Bij de lachmeditatie is het een vrolijke boel. Nog voor de workshop is begonnen, krijgen sommige deelnemers al spontaan de slappe lach. Bij twee meisjes rollen de tranen over de wangen. Workshopleider Dhiraj van Rossum lacht net zo hard mee. "Heerlijk toch? Lachen doe je vanuit je romp. Hak gewoon die kop eraf als je even niet meer wilt denken." Tien studenten bevinden zich in de woonkamer van een kampeerboerderij in het Brabantse Made. Ze liggen op slaapzakken en matjes tussen de bank en de eettafel. De ruimte is klein en in verbouwing, maar dat deert Van Rossum niet. Lachen kan overal. Van Rossums lachmeditatie is een van de workshops op het WIG-weekend (Werkgroep Integrale Geneeskunde), waar geneeskundestudenten zich verdiepen in alternatieve therapieën. Veertig studenten uit heel Nederland zijn afgereisd naar deze kampeerboerderij omdat ze nieuwsgierig zijn naar wat er naast hun studie nog meer bestaat. De workshops variëren van acupunctuur tot regressietherapie. "Lachmeditatie is niet direct een manier om ziekten te genezen. Het is wel een manier om ziekten te voorkomen", vertelt Van Rossum, die al zes jaar elke ochtend lachmeditaties doet in het Vondelpark. Lachen werkt preventief omdat je stress loslaat en je aandacht verlegt van je hoofd naar je lichaam. "Je krijgt ook veel energie van lachen", vertelt ze.

Uit je buik Na een korte inleiding begint het echte werk: eerst komt een ontsparmingsoefening om de aandacht bij je lichaam te brengen. Daarna moet er worden gelachen. Tien minuten lang. De deelnemers liggen op hun matjes met hun hoofden naar elkaar toe. Lachen op commando blijkt nog niet zo gemakkelijk. "Begin met een kleine glimlach en probeer die door te trekken naar een lach die uit je buik komt." Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Terwijl Van Rossum het uitschatert, is bij de rest hier en daar een voorzichtig gegrinnik te horen. Tien minuten zijn lang. Pas als het belletje klinkt dat de tijd voorbij is, barsten de spontane lachbuien los. Dat had Van Rossum tevoren al voorspeld. "Niet erg, gewoon laten komen en als je uitgelachen bent, ga dan tien minuten rustig zitten of staan om weer een beetje tot rust te komen." Terwijl er in de woonkamer wordt gelachen, wordt er in de schuur gestampt. In tweetallen staan studenten tegenover elkaar. Op een housebeat doen ze een soort oerdans. Dit is de workshop tantra, waar studenten hun aandacht leren richten op de macrokosmos.

Pijnbeelden Het is zo'n lawaai dat de deelnemers van de workshop h5^notherapie, in een afgetimmerd hokje bovenin de schuur, elkaar nauwelijks kurmen verstaan. Dat is jammer, want om in trance te komen, heb je rust nodig. Hypnotherapeut Karen Kramer-Medema heeft net een oefening met de hele groep gedaan, waarbij ze in gedachten een trap moesten afdalen die in hun verleden uitkwam. Nu zoekt ze een vrijwilliger voor een individuele sessie. Dat vinden de

Voor zijn promotieproject verblijft filosoof Allard den Duik in de Verenigde Staten. Wat gaat er in zijn hoofd om vlak voordat hij zijn favoriete schrijver interviewt?

meeste deelnemers te eng. Uiteindelijk durft één studente. Zij heeft vaak last van haar voet en de reguliere geneeskunde kan dat niet verklaren. Rramer-Medema brengt met haar rustige stem de studente in hypnose. "Ga nu eens met je aandacht naar de pijn in je voet. Wat voor beelden komen bij je op?" Het kunnen beelden zijn uit dit leven, een vorig leven of ze kunnen symbolisch zijn. De studente besluit dat wat ze voelt te persoonlijk is om in de groep te vertellen en Kramer-Medema haalt haar weer uit haar slaaptoestand. Beneden in de bar druppelen steeds meer mensen binnen na hun workshop. Er is thee, koffie en er zijn volkorenkoekjes. "Die aromatherapie, daar geloof ik dus niets van", zegt een jongen aan de bar. Evelien van der Zon, bestuurslid van Granulla, de vereniging die het weekend organiseert, geeft toe dat ook zij niet evenveel heeft met alle alternatieve geneeswijzen. "Maar ik vind het erg belangrijk dat je als arts weet wat er nog meer te koop is. Vijftien procent van de patiënten maakt naast een reguliere behandeling ook gebruik van alternatieve therapieën. Dan moet je toch een beetje weten wat die dingen inhouden?" Van der Zon studeert geneeskunde in Maastricht. Daar staat de medische faculteit redelijk open voor alternatieve geneeswijzen. "Op ons initiatief zijn er vier lezingen toegevoegd aan het curriculum, over acupunctuur, fytotherapie (kruidengeneeskunde), homeopathie en antroposofie." Van der Zon liep zelf stage bij een antroposofische huisartsenpraktijk. "Ik ben geïnteresseerd in antroposofie, maar ik weet niet zeker of ik er zelf iets mee wil in mijn beroep."

Op de VU zijn de reacties minder positief dan in Maastricht. Geneeskundestudenten Mireille Gerritsen en Karina de Groot, de enige VU-studenten op het weekend, zijn al twee jaar bezig om een keuzevak complementaire geneeskunde in het curriculum te krijgen. "We krijgen zelfs geen reactie op de brieven die we aan de faculteit schrijven", vertelt De Groot.

Posters weggehaald Posters van GranuUa-lezingen of workshops verdwijnen op de VU op mysterieuze wijze van de prikborden. "Het maakt niet uit met hoeveel punaises we ze ophangen, binnen een paar uur zijn ze weg", vertelt Gerritsen. Zelf werd ze eens uit een werkgroep gezet omdat ze verdedigde dat patiënten het recht hebben om hun reguliere therapie in te ruilen voor alternatieve geneeswijzen. "In het onderwijs wordt zo negatief gedaan over complementaire geneeskunde. Alsof het allemaal kwakzalvers en zakkenvullers zijn, terwijl wij bij Granulla alleen maar ervaring hebben met integere therapeuten, die na jaren studie een vak gaan uitoefenen. Natuurlijk zijn er rotte appels, maar die heb je overal", vindt De Groot. "Laat studenten kennisnemen van wat er is en voor zichzelf uitmaken wat ze ervan vinden." De eerste workshopdag zit erop. Voor morgen staan reiki, danstherapie en massage op het programma. Achter de bar staat de organisatie intussen te stressen om het eten op tijd op tafel te krijgen. De groente moet gesneden en de pasta gekookt. "We hebben veel te veel", klaagt een van de koks. "Wil er nog iemand broccoli mee naar huis?"

Mijn grote interview Deze week ben ik in San Francisco. Ik ben hier hoofdzakelijk voor een interview met Dave Eggers, een Amerikaanse schrijver, vooral bekend van zijn autobiografische debuut A Heartbreaking Work of Staggering Genius. Het duurt vast niet lang meer voordat we gaan beginnen... Mijn hotel ligt aan Mission Street, om de hoek bij 826 Valencia Street, het adres van Eggers' schrijfschool voor jongeren en van zijn uitgeverij McSweeney's, en tevens de plek waar ik hem ga interviewen. Een hotel lekker dichtbij dus, want ik wilde absoluut geen risico nemen. Bedenkend wat er allemaal mis kan gaan als ik een leuk gelegen hotel aan de andere kant van de stad zou boeken, eentje met pittoresk uitzicht op de baai, op Alcatraz of op de Golden Gate Bridge misschien. Als ik helemaal vanaf daar naar Valencia Street had moeten reizen, was ongetwijfeld alles in het honderd gelopen. Ze hebben hier immers die belachelijke cable cars, die antieke toeristentrams die waarschijnlijk vaker stilstaan dan dat ze rijden. En dan zijn er nog die

elektrische bussen - verbonden met bovenleidingen zoals bij ons de trams - , en die zien er ook niet al te betrouwbaar uit (ik heb sowieso iets tegen bussen). Nee, ik zit hier goed, zij het midden in een 99 procent latinobuurt, waar niet alle lokale bendes mijn aanwezigheid op prijs lijken te stellen. Maar dat is een verwaarloosbaar offer voor een vlekkeloze aanloop naar het interview met Eggers. Ik weet nog goed dat ik zijn eerste boek las in de zomer voordat ik filosofie begon te studeren. Het heeft me sindsdien nooit meer losgelaten en twee jaar geleden studeerde ik af met een scriptie die grotendeels om dat boek draaide. Nu zit ik hier in het kader van mijn promotieonderzoek, op een leren bank in de McSweeney's uitgeverij, te wachten, te schrijven, en zenuwachtig te worden. Want ik heb op internet gelezen dat het bijzonder moeilijk kan zijn om Eggers te interviewen. Een journalist die hem ooit via e-mail interviewde, schijnt alleen maar flauwe grappen in het Spaans te hebben teruggekregen. Maar misschien is dat wel allemaal intemetlulkoek.

Aha, volgens mij is dat Dave! Normaal gesproken zou ik hier natuurlijk moeten stoppen, de lezer achterlatend in de enorme spanning die gedurende het voorgaande is opgebouwd. Zal het allemaal goed komen met de schrijver van dit stukje, nu hij op het punt staat de schrijver van zijn favoriete boek te gaan interviewen? Het zou de lezer vnj staan om zijn fantasie de vnje loop te laten. Waarom dan toch verder schrijven? Omdat ik de lezer wil kunnen vertellen hoe geweldig mijn middag met Dave Eggers was! 'Hij was helemaal niet moeilijk te interviewen! Integendeel! Hij antwoordde uitgebreid en vriendelijk, dacht mee met de vragen, en begon hier en daar zelf een overpeinzing! Een interview kan eigenlijk niet beter verlopen! En nu zitten we samen aan het bier, we gaan zo een hapje eten, en daarna gaan we naar de stripbar, en dan, en dan, en dan...!' Oh, daar is Dave eindelijk! De laatste aflevering verschijnt op donderdag 15 juni. Voor meer informatie: www.allarddendulk.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen