Ad Valvas 2005-2006 - pagina 48

>Dick

AP VALVAS 15 SEPTEMBER 2005

M E N S E N

PAGINA 4

Ondertussen bij FUSZ

Mantelpakje In het VU-restaurant begmt je carrière. Voor armlastige studenten liggen op de tafels vodjes papier met de oproep om voor een paar euro mee te doen aan een psychologisch onderzoek. Wie liever als feestbeest zijn studietijd doorkomt, kan kiezen uit de felgekleurde flyers van Escape tot Vak Zuid. Maar studenten die echt hogerop willen, lezen Memory Magazine. Mijn aandacht werd getrokken door de nogal sexy geklede dame op de cover. Daar laat ik het eten graag koud voor worden. De mhoud viel echter tegen: weinig bloot, veel pakken en mantelpakjes. Memory Magazine is een "tijdschrift voor ambitieuze academische studenten en afgestudeerden". Met tussen de advertenties door artikelen over mensen die het binnenkort helemaal gaan maken. Soms bekruipt mij het gevoel dat ik al klussend op de Griffioen een carrière gemist heb. Kom ik op mijn tweeenvijftigste de hele zomer in een halflange vrijetijdsbroek naar mijn werk en niemand vindt dat vreemd. Bezoekers noemen de informele sfeer in het theater zelfs een pluspunt. Vorige week dacht ik even een treedje op de maatschappelijke ladder gestegen te zijn. In mijn postvak lag een uimodiging voor het afscheid van collegelid Noomen. Zeg maar de baas van de VU. Ik voelde me vereerd en overwoog de aanschaf van een modieus mantelpakje. Tot bleek dat de hele VU uitgenodigd is. Dag dag, gaan we met zijn allen Noomen uitzwaaien? Die glossy studentenbladen als Memory Magazine zijn ordinaire advertentiefuiken, vergelijkbaar met het Algemeen Wereldtijdschrift in de dubbelroman Lijmen / Het heen van Willem Elsschot. Het abonneebestand is behoorlijk fake: op de Griffioen ontvangen we twee exemplaren, beide gericht aan Studentenhuis Uilenstede. En als je de rest in het VU-restaurant dumpt, raak je de oplage wel kwijt. Van twee afleveringen Memory Magazine is me niets vermeldenswaardigs bijgebleven. Zonde van het dure papier. Doe mij dan maar Ad Valvas op 55 grams courantdruk. Tegen de tijd dat je op de achterpagina bent beland, is de krant vergeeld en kun je hem met een gerust hart weggooien. Dick Roodenburg is publiciteitsmedewerker btj het Cultuurcentrum VU, Griffioen

...laat Salmaan Sana, derdejaars Geneeskunde, de gangsta rap van 50 Cent door de ruimte knallen. In de gymzaal van sportcentrum VU druppelen de eerste basketballers binnen. "Normaal zijn onze middagen veel drukker", vertelt Salmaan, "maar de meeste mensen moeten nog opstarten na de vakantie. Over een week of twee hebben we hier drie teams en moeten we rouleren!" Hij vertelt hoe hij hier vorig jaar met een aantal enthousiastelingen soms "relaxed een potje kwam ballen", vaak na afloop van hun zondagse fitnesstraining. Muziek erbij en gooien maar. In korte tijd groeide dit uit tot een wekelijks terugkerend middagje 'street basketball', waar steeds meer mensen op afkwamen. Salmaan was vorig jaar ook betrokken bij de oprichting van de nieuwe studentenvereniging FUSZ: 'Fresh Urban Student Zone'. Deze vereniging biedt onderdak aan de groeiende groep studenten die zich thuisvoelt in de urban lifestyle, maar nog geen vaste plek heeft gevonden. "Mensen met dezelfde interesses als wij gaan na afloop van colleges helaas vaak weer hun eigen weg. FUSZ wil die mensen op een toegankelijke manier bij elkaar brengen. Dus geen ontgroeningen, geen vaste commissies, geen hiërarchie. Laidback is eigenlijk ons belangrijkste principe. We willen dat iedereen met

> Nieuwe lichten Eind augustus maakten ze kennis met de VU. De komende maanden zullen er nog heel wat kennismakingen volgen. Ad Valvas pikte vier eerstejaars uit de nieuwe lichting en peilt de komende maanden elke week van twee van hen de stemming. WELMOED VISSER

MARÜN ALDERS

Geruggesteund door Jean-Pierre legt Salmaan de bal in de basket

"Het lukt me maar niet op tijd te komen", vertelt Maurice Küsters (20, Communicatie- en Informatiewetenschap). "Maar ik heb ook erg pech met mijn rooster: vier dagen moet ik om negen uur beginnen. Dat betekent dat ik om zeven uur uit bed moet. Daar baal ik wel van. "Ik woon nu weer bij mijn moeder in Utrecht. Dat was een beetje mschikken, omdat ook mijn broertje ineens weer thuis kwam wonen. Dus ben ik hard op zoek naar een kamer, maar dat wil nog niet zo lukken."

ideeën kan komen en de kans krijgt die uit te werken. Zo is het met deze basketball-middag ook gegaan." Jean-Pierre, student Tandheelkunde, en Dave - Geneeskunde - zijn liefhebbers van het eerste uur. "Het is heel vrij, niets is verplicht;

'Laidback, dat is eigenlijk ons belangrijkste principe' maar iedereen is wel heel fanatiek." De meeste streetbasketballers kennen ze al; van hun studie, van Uilenstede, of van het fitnessen in het sportcentrum. Inmiddels is de wedstrijd losgebarsten en stuiven de spelers door de zaal. Terwijl de Jeugd van Tegenwoordig uit de speakers stuitert, oogst teamgenoot Robbert,

student Arbeidspsychologie, luid applaus met een prachtige actie. Salmaan blijft even zitten om het allemaal nog eens uit te leggen. Want wat is urban nou precies? "Dat woord wordt in mijn ogen veel te gemakkelijk gebruikt de laatste tijd, het is echt een buzzword. " Inderdaad is de term tegenwoordig favoriet bij beleidsmakers, die af willen van de besmette term multi-culti en urban als positief alternatief zien. "Maar bij ons staat 'urban' voor niets anders dan de trends van het leven in de grote stad en op straat. We nemen allerlei ideeën van elkaar over, ook culturele. Maar daar zit geen bewuste strategie achter, zo gaat het gewoon. Je leert van elkaar, wordt van eikaars ervaringen rijker. Mooi, toch?" Toen de basketbalmiddag vorig jaar steeds meer liefhebbers trok, begon Salmaan met het idee te spelen de middag 'officieel' te maken. De groep wist oude sportcentrum-rot Frank Paulssen enthousiast te maken en niet lang daarna was de FUSZ B-Ball-middag een feit. Inmiddels maakt de vereniging deel uit van het gevestigde sportaanbod; compleet met contributietarief en een folder in VU-huisstijl. Maar veel verder zal het niet gaan met de regulering; het moet tenslotte wel street blijven. MARIEKE WITHAGEN

"Mijn auto heeft het begeven", vertelt Paulien Maat (19, Geneeskunde). "Een vriend van me is ermee gestrand tussen Uithoorn en Amsterdam. Ik hoop maar dat de garage hem kan repareren, want een auto is wel erg handig als je in Uithoorn woont. "Positief nieuws is dat ik eindelijk een contract heb gekregen bij het restaurant waar ik als invaller werkte, voor twee vaste avonden. Net toen ik dacht dat ik een ander baantje moest zoeken, kwam de baas ermee. Het is leuk, maar ook wel moeilijk: serveren met zo'n hele rij borden op je arm."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen