Ad Valvas 2005-2006 - pagina 525

AP VALVAS 8 JUNI 2006

PAGINA 9

%a."É^-* iü^»iM«iSfeii*£

em De derdeprijswinnaar Atze van Wieren ziet dichten met als een blije bezigheid. "Het is vooral veel ge"en tob. Ik probeer iets wat mij raakt in mooie beelden en op een klinkende melodie onder woorden te ;n brengen, zodanig dat het ook voor anderen invoelbaar wordt. Dat is een moeizaam proces van conde centratie, proberen, schrappen, opnieuw proberen, n weggooien, enzovoort." Verrassend genoeg zette hij ;aal het winnende gedicht 'Verwachting' binnen een uur op papier. "Het ging dit keer heel spontaan, terwijl ik met andere gedichten dagenlang bezig ben." De 62-jarige Fries is in bijna alle bundels van de VU-podium Poëzieprijs terug te vinden. "Ik ben inmiddels vijf keer genomineerd."

Verwachting Mijn hart ligt bloot en open, men kijkt in kamers rond, men morrelt aan de kleppen. Mijn hart dat oversloeg toen jij er intrek nam, vroeg of het breken kon. Mijn hart dat overliep, dat op mijn lippen lag, dat sprak in vreemde tongen. Men legt nu ruis en tonen vast in norse meetpatronen. Men spreekt verwachting uit.

Voor Liesbeth Völkel was het overlijden van haar vader aanleiding om een drieluik te schrijven. Het eerste gedicht van het drieluik leverde haar een eervolle vermelding op. "Mijn ouders hebben een huisje in Griekenland, vlakbij de Olympia", vertelt ze. "Ze leefden daar de ene helft van het jaar. Ik heb vaak gevraagd of het nog wel verstandig was om daar zelf auto te rijden, toch had ik nooit verwacht dat mijn grootste angst bewaarheid zou worden." Vorig jaar november overleed haar vader in Griekenland aan de gevolgen van een auto-ongeluk, haar moeder was zwaar gewond. Völkel koos voor de titel 'Cardiogram', omdat ze zich voorstelt dat de westenwind haar vader meevoerde en deze tocht te zien was in de lucht, als een bliksemflits, ofwel de lijn op een cardiogram.

Cardiogram 1 Vraag het aan Zephyrus Dat was het: een huis voor de wereld, alle kamers bewoond. Fibrilleren van dagen, de gerustheid dat alles wel een keer af zou komen.

David Troch kreeg wat hem betreft een eervolle vermel'ding voor het verkeerde gedicht. "Ik heb zes gedichten ingezonden en had niet verwacht met deze in de bundel te komen", zegt hij vol verbazing. "Het is een gedicht dat ik vier jaar geleden heb geschreven. Nu schrijf ik in een heel andere stijl." in het dagelijkse leven houdt de 28-jarige copywriter zich ook bezig met taal. "Al is het schrijven van een persbericht wel heel iets anders dan een gedicht. In een gedicht pasje woordspelletjes toe, terwijl een persbericht duidelijk en beknopt moet zijn."

indringster

En toen kwam de laatste dag van het script het uur, de seconde, de fractie dat er van links opzij ietsje inhaalde: groot, blind en gezeglijk de wet van de haast volgend.

porie na porie opent zich, mijn linkerborst slokt jou systematisch op. voetje voor voetje trippel je stippellijnen langs mijn bloedvaten, een verknipte ster van veelhoeken, ik kom ogen tekort, je vlecht je lenig vlees om teenkootje, ellepijp, buis van eustachius.

Alle kamers van je hart overhoop gehaald. Alles moest wijken, maar waarheen? Er is geen ontkomen aan je eigen harnas, die apokalyptische ruimte tussen rib en rib, tussen mens en god.

je beheerst me tot in je vingertoppen en rust ze op mijn mondhoeken, hoe je meteen vanzelfsprekend handgebaar mijn weifelende woorden sust. je schakelt mijn zintuigen in de gevoeligste modus ooit. het tintelen van jouw adem in mijn neusgaten is geestverruimend.

Wie heeft dit bedacht: het bloed moet ongehinderd stromen in de aders, de gedachte moet zich kunnen vormen zonder na te denken.

het heeft haast iets denkbeeldigs, hoe je mijn lichaam langzaam naar jouw bewegingen boetseert, alleen in detail kan ik van je verschillen, maar een evenwaardig evenbeeld word ik wellicht nooit, ik voel me luttel, je bent al alles, hoe wil je dat ik meer van je maak?

Geef me wat tijd, dit is niet zomaar iets! De tijd mag niet stilstaan, niet stilstaan, niet stilstaan. En zo ontsnapte jij zijdelings over de weg naar Tripoli. Niemand zag je. Zonder een woord nam de God van de Westenwindje mee en vloog met je over de hoge pijnbomen, het cardiogram van je leven als bliksem op de tast nog eenmaal zigzaggend langs de schemering. Waar ben je nu en waar vind ik je als ik het kloppen mis van je dagen en je de wijn weer niet opdrinkt die ik je inschonk op het tafeltje voor het geval je langskomt als ik er niet ben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen