Ad Valvas 2005-2006 - pagina 231

AD VALVAS 15 DECEMBER 2005

S T U D E N T E N

PAGINA 15

Twee vluchtelingen in de schijnwerpers

De dichtbij-m ij nbed-sliow Vluchtelingen kennen we vooral uit krantenberichten of van larmoyante tv-filmpjes als '26.000 Gezichten'. Weinigen beseffen dat ze gewoon onder ons leven, ook aan de VU. Twee portretten, twee heel verschillende verhalen. TEKST: PETER BREEDVELD FOTO: PETER STRELITSKI

De vader van Khalid Siddiqi (23) werkte ten tijde van het Taliban-bewmd m zijn land Afghanistan als medewerker van de Verenigde Naties. Daarom werd hij regelmatig bedreigd. "Bovendien werden de vrijheden van vrouwen steeds meer beperkt. Voor mijn moeder en twee zussen was dat op een gegeven moment ondraaglijk", vertelt Siddiqi. De Siddiqi's ontvluchtten het land en kwamen via buurland Pakistan en Rusland uiteindelijk in Nederland terecht. Dat was in 1997. Na tweeèneenhalve maand hadden ze al een verblijfsvergunning. Het vinden van een woning had aanzienlijk meer voeten in de aarde en daarom heeft Siddiqi nog een jaar in een asielzoekerscentrum in Weiteveen gewoond. "Vreselijk gezellig", vond hij het daar. Omdat al dat verhuizen tot de nodige studievertraging leidde, besloot Siddiqi de verloren tijd in te halen door in twee jaar zijn havo- én zijn vwo-diploma te halen. Hij studeert nu politicologie aan de VU. Ook volgt hij technische bouwkunde in Eindhoven, maar die studie staat nu even "on hold". Hoe anders vergaat het Sharona Asghari (27). Zij heeft in haar land Iran in de gevangenis gezeten wegens 'ongewenste politieke activiteiten'. Na haar vrijlating werd ze echter opnieuw gedagvaard en vertrok ze naar Nederland. Sindsdien is ze verwikkeld in een moeizame procedure. Eerst werd ze er door de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) van beschuldigd de dagvaarding te hebben vervalst. Toen de rechter besloot dat te laten onderzoeken, bleek het ding opeens te zijn zoekgeraakt. Daardoor waren er geen redenen om het oordeel van de IND (dat het om een vervalsing ging) in twijfel te trekken. Asghari dreigde te worden uitgezet, maar onlangs dook de dagvaarding op miraculeuze wijze weer op. Daardoor kan haar asielprocedure weer worden heropend. Het is bijna niet voor te stellen, maar mtussen boekt ze zeer bevredigende resultaten met haar studie politicologie. "Ik denk gewoon niet aan mijn problemen", verklaart ze. "Dan zou er van mijn studie niets terechtkomen." Haar collegegeld wordt betaald door het Universitair Asiel Fonds (UAF) en ze krijgt een beetje geld van het Leger des Heils.

In scène gezet De inwoners van het dorpje Weiteveen stelden zich gastvrij op jegens de asielzoekers van het centrum waar Khalid Siddiqi woonde. "Iedereen groette elkaar. Ik had wel eens het gevoel dat iedereen vreselijk zijn best zat te doen om te laten zien hoe tolerant Nederlanders zijn", zegt Siddiqi. Eén keer had een asielzoeker iets gestolen in de plaatselijke Aldi. Hij werd ingerekend door de politie maar verzette zich tegen zijn arrestatie, waardoor een schermutseling plaatsvond. "En hoe toevallig, maar een week later was er opeens ook een autochtone Nederlander die iets gestolen had, zich tegen zijn arrestatie verzette en daar een heel spektakel van maakte." Siddiqi kan zich niet aan de indruk onttrekken dat het allemaal in

>opgelicht

Khalid Siddiqi en Sharona Asghari

scène was gezet om de inwoners van Weiteveen te laten zien dat stelen en vechten met de politie niet het exclusieve domein is van asielzoekers. Ook dit staat in fel contrast met Asghari's ervaringen. Zij zat in een asielzoekerscentrum bij Hoogeveen, een aanzienlijk grotere gemeente dan Weiteveen. "Met de inwoners hadden we geen enkel contact", vertelt Asghari. "Als we het stadscentrum inliepen, deden de mensen alsof we onzichtbaar waren. Ze wilden zelfs geen praatje met ons maken."

Uitgeprocedeerd Ze spreken allebei vlekkeloos Nederlands. Khalids kennis van de Nederlandse cultuur is imponerend. Hij kent zijn Multatuli en weet alles van Descartes' wedervaren in de Lage Landen. Sharona Asghari was de beste student van haar groep bij VASVU, het voorbereidende studiejaar aan de VU voor anderstaligen die een universitaire studie willen doen. Maar Asghari's positie als uitgeprocedeerde asielzoeker maakt het voor haar een stuk moeilijker om te integreren in haar omgeving dan het voor Khalid is. "Nu worden er bijvoorbeeld voorbereidingen getroffen voor een studiereis naar Amerika", vertelt ze. "Dat kan ik wel vergeten, omdat ik geen verblijfsvergunmng heb. Daardoor realiseer ik me weer eens goed dat ik er niet echt bij hoor. Dat ik een buitenstaander ben." Siddiqi heeft dat gevoel helemaal niet. "Ik word absoluut niet anders behandeld. Medestudenten vragen me wel eens over mijn verleden, maar ik weet dat ze dat uit nieuwsgierigheid doen. Nieuwsgierigheid is de basis van kennis en nieuwsgierigheid versmaden is zotheid. Het professionalisme van de docenten aan de VU heeft veel indruk op me gemaakt. Ze beoordelen me niet strenger en ook niet soepeler dan andere studenten." Hij gaat regelmatig uit en voelt zich een echte Nederlander. Maar ja, Khaled Siddiqi is dan ook al Nederlands staatsburger. Hij mag alles doen wat elke Nederlander mag. "Volgend jaar ga ik voor het eerst in mijn leven meedoen aan de democratische verkiezingen!"

Asghari heeft soms moeite met de afstandelijkheid van de Nederlanders. "Toen ik aan mijn studie begon, verwachtte ik dat mijn medestudenten wel heel veel belangstelling zouden hebben voor iemand uit een andere cultuur. Vooral studenten van de faculteit der Sociaal-Culturele Wetenschappen." Bij veel studenten was dat ook wel het geval, maar het overkwam Asghari tijdens haar eerste jaar net iets te vaak dat betuttelende studenten haar zirmen voor haar afinaakten. "Ik ben gewend om lang na te denken over mijn formuleringen, al mijn woorden nog eens een keer na te kauwen." Dat bleek nogal eens te botsen met de directheid van haar Nederlandse medestudenten, die gewend zijn om meteen te zeggen wat in hun hoofd opkomt.

Toekomstdromen Allebei zien ze een toekomst voor zichzelf in Nederland. Siddiqi wil promoveren, maar over de details heeft hij nog niet nagedacht. Asghari denkt over de journalistiek. "Ik wil in Nederland blijven, maar zal het Midden-Oosten nooit vergeten. Ik zou daar correspondent willen zijn of iets dergelijks, een brug helpen slaan tussen de cultuur van het Midden-Oosten en die van Europa." Siddiqi heeft een moeilijke jeugd achter de rug, maar een veelbelovende toekomst voor zich. Voor Asghari dreigde bijna het doek te vallen, maar ook voor haar zijn de kansen voorlopig ten goede gekeerd. Er gloort licht, hoe zwak ook, aan het einde van een lange, donkere tunnel.

'Als we het stadscentrum inlieperiy deden de mensen alsof we onzichtbaar waren'

Bijles "Bij het hoorcollege kwam een man langs die folders uitdeelde. Je kon hem inhuren als repetitor pnvaatrecht", vertelt een eerstejaars rechten. "Dat was best duur, 180 euro voor zeven lessen. In totaal had hij zes groepjes van vier mensen die hij bijles gaf in een lokaal m het hoofdgebouw. Ik en een vnendm zaten daar ook bij. We hoorden wel rare verhalen over die man, dat hij je bleef bellen als je stopte met bijles bijvoorbeeld. Toen ik een gesprek met de studieadviseur had, vertelde ik dat ik bij

de man bijles had. Zij zei dat ik beter bij hem uit de buurt kon blijven. Hij bleek helemaal met bij de VU te horen. Hij gaf de lessen gewoon in lokalen die open stonden. Bovendien behandelde hij andere stof dan die wij kregen. De volgende keer dat ik bijles had, kwam een studieadviseur met een beveiliger langs. De repetitor werd meteen het gebouw uitgezet. Ik heb wel iets aan de bijlessen gehad, maar ik heb ook een aantal dingen geleerd die ik helemaal niet hoefde te weten. (FB)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen