Ad Valvas 2005-2006 - pagina 352

AP VALVAS 9 MAART 2006

M E N S E N

PAGINA 4

Ondertussen in de Beurs van Berlage... >Dick Reproductie Vorige week zat ik met mijn parmer op het Canansche eiland Lanzarote. Het was zo'n reis dat je van vliegveld met bus naar vakantiepark gaat en een week later weer opgehaald wordt. Misschien is dat voor veel mensen jaarlijkse kost, voor ons was het de eerste keer. Het gemak heeft voordelen, maar je voelt je toch een beetje bejaard. Hoe dan ook, een wit huisje met groen houtwerk en een tuintje van zwarte lava met rood bloeiende hibiscusstruiken. Het paradijs is redelijk voorspelbaar. In de kamer hmg een reproductie van een bloemenaquarel. Dat persoonlijk accent kon ik wel waarderen. Tot ik in de folder van het bungalowpark een kamer met hetzelfde schilderij zag. Een korte ontdekkingsreis door het vakantiecomplex deed vermoeden dat m alle 155 huisjes die reproductie aan de wand hmg. Ik wist met of ik daar treung of vrolijk van moest worden. Is het besef dat het paradijs voor iedereen gelijk is reden tot depressie of juist een troostende gedachte? Lanzarote is een lava-eiland waar weinig wil groeien. Toch slagen de bewoners erin wijn te verbouwen, door in kuilen van vulkaanas druiven te planten, die ze met muurtjes van lavasteen tegen de wind beschermen. De as neemt 's nachts vocht op dat overdag weer afgegeven wordt. Met aangename hermneringen aan de film Sideways gingen we in een huurauto richting wijnstreek. Onze relatie kent een pnma taakverdeling: de ene keer njdt zij en drink ik, de andere keer drink ik en rijdt zij. Bij de eerste wijnproeverij was het al behoorlijk druk, maar 's ochtends halfelf vmd ik persoonlijk wat vroeg voor alcohol. Tien kilometer verderop was een bodega annex wijnmuseum. Na me uitgebreid te hebben laten voorlichten over de kunst van de druiventeelt, heb ik toch maar de coupon ingewisseld die recht gaf op een glas Lanzarote wijn. Je wilt wel proeven waar je bent. El Grifo heette die bodega, de Griffioen dus. Je gaat op vakantie om ver weg thuis te komen. Dick Roodenburg is publiciteitsmedewerker by het Cultuurcentrum VU, Griffioen.

>Nieuwe lichten In deze serie volgt Ad Valvas vier eerstejaars op de voet. Elke week peilen we de stemming van twee van hen. Deze week met een nieuwe eerstejaars: gescliiedenisstudent Wouter Zaalberg. WELMOED VISSER

FOTO RICHELLE VAN DER VALK/AVC

Manyeneng probeert de bezoekers te verleiden tot een hapje gedroogde wormen ... voelt Boitsheko Manyeneng zich naakt. Dat is niet zo verbazingwekkend want de 22jarige rechtenstudente uit Botswana is gekleed in traditionele kleding die zo op het oog bestaat uit niet veel meer dan een paar lappen die haar buik bloot laten. "Ik ben erg blij dat we dit niet elke dag hoeven te dragen." Het is Global Village op woensdag 1 maart, de markt waarop leden van de internationale studentenverenigmg Aiesec zich presenteren. Het is een vast onderdeel van het jaarlijkse congres waarbij de presidenten van de lokale Aiesec-afdelingen samenkomen. Uit 89 verschillende landen komen de studenten die de bezoekers met regionale hapjes naar hun stand proberen te lokken. De gedroogde Mophane-worm die Manyeneng in haar stalletje aanbiedt, wordt nauwelijks aangeraakt. Manyeneng moet hartelijk lachen als ze ziet hoe een studente heel voorzichtig een piepklein hapje van de worm neemt. Die terughoudendheid is nergens voor nodig; de worm is misschien een beetje melig maar smaakt onverwacht pittig en een beetje naar vis. Het publiek bestaat uit groepjes basisschoolleerlingen en middelbare scholieren die door Aiesec zijn uitgenodigd om de multiculturele sfeer te proeven. Ook lopen hier en daar ver-

"Ik miste de diepgang", vertelt Wouter Zaalberg (20, geschiedenis). "Daarom ben ik na twee jaar gestopt met mijn studie journalistiek in Zwolle. Toen ben ik geschiedenis gaan studeren. Ik kom soms nog wel in Zwolle, hoor. Vorige week had ik een feestje. Het was erg laat geworden, dus ben ik blijven slapen. Maar om zes uur zat ik wel weer in de trem om op tijd te zijn voor college. Ik neem mijn studie serieus. Dat ben ik verplicht tegenover mijn ouders. Het heeft me heel wat overtuigingskracht gekost om hen aan mijn nieuwe studie te laten meebetalen."

dwaalde voorbijgangers die door het straattheater van Camie Bonger (24) en Sara Lima (25) naar binnen zijn gelokt. "Het is hier net vakantie", kirt Lima, verkleed als een ordinaire Rotterdamse. De rest van de hal wordt gevuld door heel veel Aiesec-leden. Ze voeren gesprekken in het Engels, vallen elkaar om de hals en

Handenklappend en met ratelaars schuddend, barsten ze spontaan in een panAfrikaans lied uit zetten elkaar non-stop op de foto. Want wie wil er nu geen foto van een traditioneel geklede Afrikaan met een vikinghelm op zijn hoofd? Elk kraampje biedt informatie over een bepaald land; op borden zie je kaarten met de geografische ligging ervan en het aantal inwoners. Dat is handig voor de scholieren die een vragenlijst van school hebben meegekregen. Want gezel-

ligheid is leuk natuurlijk, maar er moet ook iets educatiefs gebeuren. Van veel landen is die informatie overbodig, maar sommige plekken op de wereld zijn nog niet bekend bij de doorsnee backpacker-student. Het Qatar-kraampje biedt een videopresentatie in vijf talen, waaronder Russisch, over Qatars cultuur, economie en diens prachtige hoofdstad Doha. "Hmm, alleen maar moskees", merkt een studente op na het zien van foto's van deze parel van het Midden-Oosten. De studenten achter de Afrikaanse stalletjes hebben zoveel lol dat ze niet aan informatie geven toekomen. Op en neer springend, handenklappend en met ratelaars schuddend barsten ze spontaan in een pan-Afrikaans lied uit. Het oorspronkelijk Keniaanse lied Jamho gaat over Afrika en de mensen daar, legt Habib Ewane (26), student human resource management uit. Lotte van Dijk (23), derdejaars geneeskunde, is een van de weinige niet-Aiesec-leden. "Twee vnendinnetjes van mij zaten m de organisatie van deze beurs. Ik vind het hier superleuk." Welk land haar het meest aanspreekt? Daar hoeft zij niet lang over na te denken: "Slowakije, daar wonen heel gezellige mensen." FLOOR BAL

"Varmacht slaap ik voor het eerst in mijn kamer op Uilenstede!", vertelt Lizeth Sloot (19, medische natuurwetenschappen). "Afgelopen woensdag kreeg ik de sleutel en toen heb ik samen met mijn ouders de muren geverfd. Het is erg kleurig geworden: mijn gangetje is felrood en de muren in de kamer zijn appeltjesgroen en lichtgeel. Gecombineerd met een rood vloerkleed. Ik ben er erg tevreden mee. Vanmiddag was ik voor het eerst alleen op mijn kamer en vanavond ga ik in mijn eentje eten koken. Dat voelt wel een beetje gek."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen